Thursday, 17 September 2009

Θλιμμένο Φυτό - The Sorrowful Tree

Σε μιά μακρινή χώρα της ανατολής υπάρχει ένα είδος γιασεμιού,
που λέγεται "Θλιμμένο φυτό". Γέρνει σαν άρρωστο την ημέρα,
την νύχτα όμως ξαναγίνεται ακμαίο και λαμπερό.
Τότε τα όμορφα άνθη του ανοίγουν αναδεύοντας αρωμα μεθυστικό,
μέχρι το πρωί, οπότε κλείνουν καί μαραζώνουν πάλι.

Ένα μήνυμα που ποτέ δεν έστειλα

Γιασεμί νυχτερινό θλιμμένο
με προορισμό δυό μάτια,
Γολέτα επίτακτη ίσαλων σπαραγμών

μ' ένα πεφτάστερο γιατί δεμένων

Χορεύοντας τις λέξεις παθιασμένα
Ο Έρωτας,

Που γεννιέται στα τριφύλλια μοναχός

Για ν' ανδρωθεί στους αμπελώνες

Σαν το ξανθό κρασί πού άπιωτο αφήσαμε

πάνω στο καρό τραπεζομάντηλο.

Ένα μήνυμα που ποτέ δεν έστειλα
Είναι η άμμος της ερήμου καθώς κρούει

την ασπρόμαυρη ξύλινη ξώπορτα
Δυό χείλη από ξηρασμένα ρόδα
Που τη σπαργή τη δροσερή τους

κάπου φυλακισμένη την κρατούν,

Ανυποψίαστος καθ' ότι εγώ.

Ένα μήνυμα που ποτέ δεν έστειλα

Είναι τα όνειρα μου,τα όνειρα,τα όνειρα,

Τα ακροδάκτυλα που απαλά χτυπούν

Τις χορδές της λύρας τ'ουρανού

Ανάσεμα θαμπό, γυαλί ψημένο

στην υπερακμή του Ήλιου,

Μήτε ανασάλεμα μα μήτε ακαμψία,

Η παρουσία εκείνη μοναχά

Μιάς αέναης απουσίας.


In a far Eastern country there is a kind of jasmine called the "sorrowful tree."
It droops as if sick in the daytime, and at night grows fresh and bright.
It opens its lovely flowers with a very pleasant odor till morning,
and then wilts and looks wretched again.

A message I never sent
Sorrowful jasmine of the night
destined for two eyes,

A requisitioned schooner of naval wrings

Tied to a shooting star's why

Dancing passionately with words


Born alone,over the clover leaves

To grow up in the vineyards

Like blond wine we left undrunk
On the plaid like tablecloth.

A message I never sent

Is the desert sand beating up

the black and white outer door

Two lips of dried roses

That their moist strain

Is kept some place imprisoned,

Unwitting as I am.

A message I never sent

Is dreams, dreams, my dreams,

My fingertips softly smiting

the strings of the sky lyre,

A dim breath, glass baked

in the climax of the sun,

Neither heave nor stiffness,

But only that presence

Of eternal absence.

Panagiotis Xourafas

No comments: