Μόλις Χθες - Hier Encore

Μόλις χθες

ήμουν είκοσι χρονών,

χάιδευα το χρόνο

και χαιρόμουν τη ζωή,

απολαμβάνοντας την αγάπη

και ζούσα τις νύχτες

δίχως να μετρώ τις μέρες 

που χάνονταν στον χρόνο.

 

Έκανα τόσα σχέδια

που έμειναν μετέωρα,

δημιούργησα τόσες ελπίδες

που σκόρπισαν στον άνεμο.

Τώρα νιώθω σαν χαμένος

μην ξέροντας που να πάω,

τα μάτια μου κοιτούν τον ουρανό

μα η καρδιά μου δεμένη είναι στη γη.

 

Μόλις χθες

ήμουν είκοσι χρονών,

σπατάλαγα το χρόνο μου

νομίζοντας πως θα τον σταματήσω,

και με σκοπό να τον κρατήσω 

ή και να τον προσπεράσω

άλλο δεν έκανα παρά να τρέχω

ώσπου μου κόπηκε η ανάσα.

 

Αγνοώντας το παρελθόν,

στρεφόμουν προς το μέλλον

με πρώτο απ' όλα το εγώ μου.

Έλεγα τις απόψεις μου

θέλοντας να κάνω το καλό,

κρίνοντας τον κόσμο

με αυθάδεια.

 

Μόλις χθες

ήμουν είκοσι χρονών,

όμως έχασα το χρόνο μου

κάνοντας χαζομάρες

που δεν μου άφησαν 

τίποτα ξεχωριστό, μονάχα

μερικές ρυτίδες στο μέτωπο

και της ανίας τον φόβο.

 

Όλες οι αγάπες μου πέθαναν

πριν καν υπάρξουν,

οι φίλοι μου έφυγαν

και δεν θα ξαναγυρίσουν.

Έχω πιά μόνο εμένα να κατηγορώ

για το κενό που έχτισα γύρω μου

χαραμίζοντας έτσι τη ζωή 

και τα νεανικά μου χρόνια.

 

Απ' το καλύτερο και το χειρότερο

με το να πετάω το καλύτερο,

πάγωσα στο τέλος τα χαμόγελο 

πάγωσα και τα δάκρυά μου.

Πού βρίσκονται σήμερα άραγε,

τα είκοσί μου χρόνια;*

Charles Aznavour

* Απόδοση στα Ελληνικά: Panagiotis Xourafas

What Did You Learn In School Today?

[ Τι έμαθες στο σχολείο σήμερα

αγαπητό μου παιδί; ]

Έμαθα ότι η Ουάσιγκτον δεν είπε ποτέ ψέματα

Έμαθα ότι οι στρατιώτες σπάνια πεθαίνουν

Έμαθα ότι όλοι είναι ελεύθεροι

Και αυτό μου το είπε ο δάσκαλος

Έμαθα ότι οι αστυνομικοί είναι φίλοι μου

Έμαθα ότι η δικαιοσύνη δεν τελειώνει ποτέ

Έμαθα ότι οι δολοφόνοι πεθαίνουν για τα εγκλήματά τους

Ακόμα κι αν κάνουμε λάθος μερικές φορές.

Έμαθα ότι η κυβέρνησή μας πρέπει να είναι ισχυρή.

Είναι πάντα σωστό αυτό και ποτέ λάθος.

Οι ηγέτες μας είναι οι καλύτεροι άνθρωποι

Και τους εκλέγουμε ξανά και ξανά

Έμαθα ότι ο πόλεμος δεν είναι και τόσο κακός.

Έμαθα για τους σπουδαίους πολέμους που είχαμε.

Πολεμήσαμε στη Γερμανία και στη Γαλλία

Κάποια μέρα μπορεί κι εγω να έχω την ευκαιρία μου

Και αυτό έμαθα στο σχολείο σήμερα.

[ Τι έμαθες στο σχολείο σήμερα

αγαπητό μου παιδί; ]

Pete Seeger

(1919-2014)

Το Περπάτημα - El Andar

Μερικές φορές δεν ξέρω γιατί προχωράω,

μετρώντας τη γη, το δρόμο και τη θάλασσα.

Αυτό, επειδή είναι απλό, γίνεται εν τέλει βαθύ.

Φωνή που διατάζει το βήμα μου μπροστά, εμπρός.

Από όσο γνωρίζω είμαι ένα πλοίο χωρίς ναύτες,

λαός χωρίς μεγάλα βήματα ή ηττημένα σύνορα.

Χέρια είμαι που φυλάκισαν το όνειρο ενός αγρότη γης

απο κοπάδια, χλιμιντρίσματα και χαλινάρια.

Γιατί θαυμάζω τις καστανιές, τις βελανιδιές, τις βαθιές θάλασσες,

αυτό το παράξενο γλωσσικό ιδίωμα και το βιολί που πεθαίνει,

μια βάρβαρη γλώσσα γεμάτη απο λιβάδια και τριφύλλια,

που μου έδωσε κιθάρες για να πιώ, και γίνηκαν στάχτη.

Από πού προέρχεται λοιπόν η περιπέτεια του ταξιδιού,

αν τίποτα δεν είναι μακριά, ούτε καν μια οροσειρά;

Και αυτό το γλυκό ψέμα εναλλαγής των τοπίων,

που παραμένουν πάντα ίδια, κάθε χειμώνα και άνοιξη;

Μερικές φορές δεν ξέρω γιατί περπατώ τόσο πολύ

αν δεν θέλω να βρω τη σκιά που λαχταρά η καρδιά.

Ίσως μια βαθιά χορδή, βαθιά σαν μια κραυγή,

πρέπει να ακούσω μια μέρα, να ακούσω μια μέρα.

.....................

A veces no comprendo mi rodar por el mundo. 

Este medir la tierra y el camino, y el mar. 

Esto, que siendo simple, se ha tornado profundo. 

Voz que ordena a mi paso más allá, más allá. 

Hasta donde conozco soy un ser sin marinos, 

gente sin pasos largos ni fronteras vencidas. 

Manos que aprisionaron un sueño campesino 

de melgas y picanas y relinchos y bridas. 

Porqué admiro castaños y encinas y hondos mares, 

y aquel idioma extraño, y el violín que agoniza, 

si una bárbara lengua de pampa y trebolares, 

me dio a beber guitarras, que se hicieron ceniza. 

De dónde llega entonces la aventura del viaje, 

si nada ha estado lejos, quizá una cordillera. 

Y esta dulce mentira de mudar los paisajes, 

que son siempre los mismos, inviernos, primaveras. 

A veces no comprendo porqué camino tanto, 

si no he de hallar la sombra que el corazón ansía. 

Quizá un profundo acorde, profundo como un llanto, 

he de escuchar un día, he de escuchar un día.

Atahualpa Yupanqui

Epitaph

Ο τοίχος που γράφανε οι προφήτες 
Ραγίζει τώρα στις ραφές
Πάνω στα εργαλεία του θανάτου
Λαμπρά το φως του ήλιου λάμπει 

Ενώ κάθε άνθρωπος ξεσκίζεται
Από εφιάλτες και από όνειρα
Κανείς δεν θα αφήσει το δάφνινο στεφάνι
Όταν η σιωπή καταπνίγει τις κραυγές;

Η σύγχυση θα είναι ο επιτάφιος μου
Καθώς σέρνομαι σε μια σπασμένη διαδρομή
Αν τα καταφέρουμε ίσως όλοι κάτσουμε γελώντας
Αλλά φοβάμαι ότι αύριο θα κλαίω
Ναι, φοβάμαι πως αύριο θα κλαίω

Ανάμεσα στις σιδερένιες πύλες της μοίρας
Οι σπόροι του χρόνου σπάρθηκαν
Και ποτίστηκαν από τις πράξεις εκείνων
Που γνωρίζουν και που είναι γνωστές

Η γνώση είναι θανάσιμος φίλος
Αν κανείς δεν βάζει τους κανόνες
Η μοίρα όλης της ανθρωπότητας βλέπω
Είναι στα χέρια των ανόητων

Η σύγχυση θα είναι ο επιτάφιος μου
Καθώς σέρνομαι σε μια σπασμένη διαδρομή
Αν τα καταφέρουμε ίσως όλοι κάτσουμε γελώντας
Αλλά φοβάμαι ότι αύριο θα κλαίω
Ναι, φοβάμαι πως αύριο θα κλαίω.



...................




The wall on which the prophets wrote
Is cracking at the seams
Upon the instruments of death
The sunlight brightly gleams

When every man is torn apart
With nightmares and with dreams
Will no one lay the laurel wreath
When silence drowns the screams?

Confusion will be my epitaph
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back and laugh
But I fear tomorrow I'll be crying
Yes, I fear tomorrow I'll be crying

Between the iron gates of fate
The seeds of time were sown
And watered by the deeds of those
Who know and who are known

Knowledge is a deadly friend
If no one sets the rules
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools

Confusion will be my epitaph
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back and laugh
But I fear tomorrow I'll be crying
Yes, I fear tomorrow I'll be crying







Peter Sinfield

Ο Γυρολόγος - Коробейники

Το τραγούδι "Korobeiniki" βασίζεται σε ένα ποίημα με το ίδιο όνομα,του Nikolay Nekrasov,(http://en.wikipedia.org/wiki/Nikolay_Nekrasov) και τυπώθηκε στο περιοδικό Sovremennik το 1861. Λόγω του ρυθμου και του στυλ χορού που συνδέθηκε μ'αυτό, έγινε γρήγορα ένα δημοφιλές ρωσικό λαϊκό τραγούδι. Για τους λάτρεις του πολύ γνωστού  ηλεκτρονικού παιχνιδιού Τetris ήταν και το μουσικό του θέμα το 1989. Οι Korobeiniki ήταν μικροπωλητές υφασμάτων, ειδών ραπτικής, βιβλίων και άλλων μικροπραγμάτων στην προεπαναστατική Ρωσία.Το ποίημα του Nekrasov είναι μια θλιβερή ιστορία για τον έρωτα ανάμεσα σε ένα κορίτσι αγροτών, την Katya , και έναν νεαρό γυρολόγο.  Θα συναντηθούν μεταξύ τους σε ένα χωράφι σπαρμένο με σίκαλη το βράδυ, όπου θα της υποσχεθεί μια καλή τιμή για τα εμπορεύματα που μεταφέρει, πριν τα πάει να πουληθούν στην αγορά την μέρα. Μόνο η νύχτα γνωρίζει αλήθεια τι συνέβη μεταξύ τους στον κτήμα της σίκαλης, αλλά η όμορφη Katya δεν παίρνει τελικά κανένα από τα αγαθά που της προσφέρει ο πωλητής. Ποιο το νόημα σκεφτεται η κοπέλα να πάρει όλα αυτά χωρίς αυτόν, την πρώτη και μοναδική αγάπη της; Παίρνει λοιπόν μόνο ένα μικρό δαχτυλίδι τυρκουάζ ,ως ανάμνηση, και αυτός της υπόσχεται να την παντρευτεί όταν επιστρέψει πίσω από το ταξίδι του. Συνεχίζει έτσι και αυτή τον περιμένει με πίστη. Η επιχείρησή του πηγαίνει πολύ καλά και βγάζει πολλά χρήματα, αλλά στο δρόμο της επιστροφής σκοτώνεται από ένα ληστή απο τον οποίο ζητά πληροφορίες. Έτσι, ποτέ δεν γυρίζει πίσω για να παντρευτεί την Katya. Οι στίχοι  που ακολουθούν είναι η αρχή απο το πρωτότυπο ποίημα, όπου αφηγείται μόνο η πρώτη συνάντηση της Katya με τον νεαρό πλανόδιο πωλητή, όταν κεραυνοβόλα ερωτεύονται ο ένας τον άλλο...




Ω ,το καλάθι μου είναι γιομάτο, 
Έχω εμπριμέ και μπροκάρ. 
Λυπήσου, ω,εσύ γλυκιά μου 
Τον ώμο του παλικαριού.

Θα πάω έξω στο χτήμα με την ψηλή τη σίκαλη 
Θα περιμένω εκεί μέχρι να ρθεί το βράδυ
Μόλις δώ το κορίτσι με τα καφετιά τα μάτια 
Εμπρός θα βγάλω όλα τα εμπορεύματα μου.

Πλήρωσα όχι τίμημα μικρό απ' τη μεριά μου, 
Έτσι, μην παζαρεύεις και μην τσιγκουνεύεσαι, 
Σίμωσε τα κόκκινα τα χείλη σου σε μένα, 
Έλα και κάτσε πλάι στο καλό εδώ το παλικάρι.

Αυτή η ομιχλώδης νύχτα ήλθε κιόλας, 
Το τολμηρό το παλικάρι εκεί προσμένει , 
Άκου τη, αυτή 'ναι! Η Ποθητή άξαφνα φθάνει, 
Ο έμπορος θε να πουλήσει τ' αγαθά του.

Η Κάτια κάνει παζάρια με προσοχή, 
Φοβάται να πληρώσει πάρα πολύ, 
Ένα παλικάρι φιλάει το κορίτσι του, 
Ζητώντας της να αυξήσει την τιμή.

Μόνο η βαθιά νύχτα ξέρει , 
Αυτό που συμφωνήθηκε εκεί. 
Στάσου ψηλά τώρα ,ω εσύ ψηλή σίκαλη, 
Και φύλαξε καλά το μυστικό τους!

Ω ,το καλάθι μου πόσο αλάφρυνε  
Ο ιμάντας δεν με κόβει πιά στον ώμο! 
Και αυτό που το κορίτσι μου μού πήρε
 Ήταν μονάχα ένα τυρκουάζ δαχτυλίδι.

Της πρόσφερα ένα ολάκερο κομμάτι τσίτι, 
Μιά κόκκινη κορδέλα για τις πλεξούδες της, 
Μια μικρή ζώνη-το λευκό πουκάμισο της 
Για να δένει, όταν σανό τα χόρτα κάνει.

Μα η γλυκιά μου έβαλε τα πάντα πίσω μέσα
στο καλάθι, τα πάντα εκτός απο το δακτυλίδι: 
"Δεν θέλω πίσω καλά ντυμένη να γυρίσω 
δίχως αρραβωνιαστικό να έχω στο πλευρό μου!"

Ω, ανόητη που 'ναι η νεολαία! 
Πώς δεν προνόησε αυτός να φέρει 
Μισή μποτίλια απ' τη γλυκιά τη βότκα; 
Και πώς αυτή δεν άγγιξε τα δώρα!

Έτσι, μείνε λοιπόν εδώ! 
Μιά αρραγή υπόσχεση σου δίνω:

Μόλις αδειάσει το καλάθι μου, 
Θα επιστρέψω σπίτι, 
Κι εσένα αγάπη μου, 
 Στην εκκλησιά θα σ'οδηγήσω!

Μέσ στην βροχερή νύχτα 
Ο νεαρός άνδρας τρέχει,
 Και προφθαίνει ένα φίλο του
που γκρινιάζει στο χωριό.

Ο γέρο Τίχονιτς τότε του λέει:
 "Νόμισα πως εξαφανίστηκες!" 
Κι ο Βάνκα μειδιώντας του απαντά- 
Πούλησα όλο το εμπριμέ!



...................



Ой полным полна моя кoробушка
Есть и ситец, и парча.
Пожалей, душа-зазнобушка,
Молодецкого плеча.

Выйду, выйду в рожь высокую,
Там до ночки погожу,
Как завижу черноокую,
Все товары разложу.

Цены сам платил немалые,
Не торгуйся, не скупись,
Подставляй-ка губки алые,
Ближе к молодцу садись.

Вот уж пала ночь туманная,
Ждёт удалый молодец...
Чу, идёт! – пришла желанная,
Продаёт товар купец.

Катя бережно торгуется,
Всё боится передать,
Парень с де́вицей целуется,
Просит цены набавлять.

Знает только ночь глубокая,
Как поладили они.
Распрямись ты, рожь высокая,
Тайну свято сохрани!

Ой, легка, легка коробушка,
Плеч не режет ремешок!
А всего взяла зазнобушка
Бирюзовый перстенёк.

Дал ей ситцу штуку целую,
Ленту алую для кос,
Поясок – рубашку белую
Подпоясать в сенокос...

Все поклала ненаглядная
В короб, кроме перстенька:
«Не хочу ходить нарядная
Без сердечного дружка!»

То-то, дуры вы, молодочки!
Не сама ли принесла
Полуштофик сладкой водочки?
А подарков не взяла!

Так постой же! Нерушимое
Обещаньице даю:

Опорожнится коробушка,
На Покров домой приду
И тебя, душа-зазнобушка,
В божью церковь поведу!"

Вплоть до вечера дождливого
Молодец бежит бегом
И товарища ворчливого
Нагоняет под селом.

Старый Тихоныч ругается:
"Я уж думал, ты пропал!"
Ванька только ухмыляется -
Я-де ситцы продавал!




Poetry : Nikolay Nekrasov
Greek Translation : Panagiotis Xourafas

Νοέμβριος - November

Καμιά σκιά
Κανένα αστέρι
Κανένα φεγγάρι
Καμιά φροντίδα
Ο Νοέμβριος
Πιστεύει μόνο
Σε ένα σωρό από ξερά φύλλα
Και σ'ένα φεγγάρι 
Που είναι στο χρώμα των οστών
 
Καθόλου προσευχές για τον Νοέμβριο 
Να παραμείνει περισσότερο
Κόλλα το κουτάλι σου στον τοίχο
Εμείς θα τους σφάξουμε όλους

Ο Νοεμβριος με έχει δέσει
Σε ένα παλιό νεκρό δέντρο

Πείτε μιά λέξη στον Απρίλιο
Για μένα, να με διασώσει
Απ' την ψυχρή του Νοεμβρίου αλυσσίδα
 
Φτιαγμένος από υγρές μπότες και βροχή
Και λαμπερά μαύρα κοράκια
Πάνω απο λωρίδες καπνού της καμινάδας
Ο Νοέμβριος φαίνεται περίεργος
Είσαι το εκτελεστικό μου απόσπασμα
Νοέμβριε

Με τα μαλλιά μου προς τα πίσω
Με γυαλιστικό απο ψοφίμι
Με το αίμα του φασιανού
Και το οστό του λαγού
 
Δεμένος στα κέρατα
Ενός σερνικού ελαφιού
Αφημένου να κυματίζει στο ξύλο
Σαν σημαία ελαφιού τουφεκισμένου

Φύγε εσύ ρύγχος της βροχής
Φύγε μακριά, και σβήσε το μυαλό σου
Νοέμβριε.


...........................



No shadow

No stars
No moon
No care
November
It only believes
In a pile of dead leaves
And a moon
That's the color of bone
 

No prayers for November
To linger longer
Stick your spoon in the wall
We'll slaughter them all

November has tied me
To an old dead tree
Get word to April
To rescue me
November's cold chain

Made of wet boots and rain
And shiny black ravens
On chimney smoke lanes
November seems odd
You're my firing squad
November

With my hair slicked back
With carrion shellac
With the blood from a pheasant
And the bone from a hare

Tied to the branches
Of a roebuck stag
Left to wave in the timber
Like a buck shot flag

Go away you rainsnout
Go away, blow your brains out
November 




Tom Waits

Aranjuez

Αρανχουέθ,
ένα μέρος μαγείας και αγάπης
όπου μιά φήμη λέει
πως μιά κρήνη κρυστάλλινη  

στον κήπο δείχνει να μιλά
ψιθυριστά με τα τριαντάφυλλα

Αρανχουέθ,  
σήμερα ο άνεμος φυσάει μακριά
τα ξερά και άχρωμα φύλλα
τις αναμνήσεις του έρωτα
που μαζί αρχίσαμε και γω
εγκατέλειψα χωρίς αιτία
Ίσως αυτή η αγάπη είναι κρυμμένη 
σ'ένα σούρουπο
σ'ένα αεράκι,  
σ'ένα λουλούδι,  
περιμένοντας σε να γυρίσεις.

 Αρανχουέθ,  
σήμερα ο άνεμος φυσάει μακριά
τα ξερά και άχρωμα φύλλα
τις αναμνήσεις του έρωτα
που μαζί αρχίσαμε και γω
εγκατέλειψα χωρίς αιτία 

Στο Αρανχουέθ αγάπη μου
Εσύ κι εγώ..



 .....................



Aranjuez, 
Un lugar de ensueňos y de amor
Donde un rumor de fuentes 
De cristal 
En el jardin parece hablar 
En voz baja a las rosas 

Aranjuez, 
Hoy las hojas secas sin color 
Que barre el viento 
Son recuerdos del romance 
Que una vez juntos empezamos tu y yo 
Y sin razon olvidamos 
Quizá ese amor escondido esté 
En un atardecer 
En la brisa o en la flor, 
Esperando tu regreso

Aranjuez, 
Hoy las hojas secas sin color 
Que barre el viento 
Son recuerdos del romance 
Que una vez juntos empezamos tu y yo 
Y sin razon olvidamos

En aranjuez amor 
Tu y yo 





 Alfredo Garcia Seguro
 Music: Joaquin Rodrigo

Τα Ντουρνεράκια - Dunje Ranke

Ντουρνεράκια. Ένας χορός που χορεύεται απο αρκετά παλιά στην Κρήτη 

και έχει πάρει το όνομα του από τους στίχους του ομώνυμου τραγουδιού.

Πρόκειται για το γνωστό (χασαπο)σέρβικο χορό, ο οποίος πέρασε 

στη δισκογραφία από τον Κώστα Μουντάκη την δεκαετία του 1960,
και ήταν το αγαπημένο τραγουδι του πατερα του φίλου μου Διονύση 
Πρεβεζάνου, ο οποιος εφυγε απο τη ζωη πριν ένα χρόνο:

 

Τα κορίτσια Σερβικά τα λένε Ντουρνεράκια
και χορό τον είχανε τα ντελικανιδάκια
Ντουρνεράκια ντουρνεράκια ντουρ και παλαμάκια
Χρόνια περαζόμενα λεβέντες γεροντάκια
όλο χάρη κι ομορφιά με τα κοντά βρακάκια
Μες στσι φτωχογειτονιές και τα στενά σοκάκια
ξεφαντώναμε μαζί όλα τα χωριανάκια
Εποχές αξέχαστες με του σεβντά μεράκια
που χορεύαμε κι εμείς στην Κρήτη Ντουρνεράκια
Αντρες που φορούσανε τριζάτα στιβανάκια
και δαχτυλιδόνανε τα μαύρα τους μουστάκια.

Από αφηγήσεις γνωρίζουμε 

ότι τουλάχιστον στο νομό Ρεθύμνου, χορεύονταν από τα τέλη του 19ου αιώνα.

Ποιο είναι όμως το τραγούδι που ταξίδεψε στη βαλκανική χερσόνησο και έφτασε 

έως και την Κρήτη για να καθιερωθεί εκει ως “παραδοσιακός” χορός; 

Πρόκειται για το παραδοσιακό Σέρβικο τραγούδι “Dunje Ranke” (=Φρέσκο Κυδώνι),

και το οποίο μπορείτε να ακούσετε εδω , ενώ ακολούθως υπαρχουν και οι στίχοι του

στα Σερβικά και σε Ελληνική -σχεδόν-πιστή απόδοση απο τον γράφοντα: 

 

Idi kući, obuci se, lele, dunje ranke.
Dunje ranke, dunje ranke, kruške karamanke.
Onda dođi, kolo vodi, lele, dunje ranke.
Dunje ranke, dunje ranke, kruške karamanke.
Idi kući, očešljaj se, lele, dunje ranke.
Dunje ranke, dunje ranke, kruške karamanke. 
Opet dođi, kolo vodi, lele, dunje ranke.
Dunje ranke, dunje ranke, kruške karamanke.

................................


Πάτε στο σπίτι, και ντυθείτε, φρέσκα μου κυδώνια
Φρέσκα μου κυδώνια, φρέσκα μου κυδώνια, αχλάδια δροσερά.
Τότε ελάτε, και σύρτε το χορό, φρέσκα μου κυδώνια
Φρέσκα μου κυδώνια, φρέσκα μου κυδώνια, αχλάδια δροσερά.
Πάτε σπίτι, και χτενιστείτε, φρέσκα μου κυδώνια
Φρέσκα μου κυδώνια, φρέσκα μου κυδώνια, αχλάδια δροσερά.
Πάλι ελάτε, και σύρτε το χορό, φρέσκα μου κυδώνια
Φρέσκα μου κυδώνια, φρέσκα μου κυδώνια, αχλάδια δροσερά.




Panagiotis Xourafas
 

Lightning Bolts

 

Δύο κεραυνοί στραφήκαν στο δωμάτιο μου
Δώρο απο τον Δία
Ταλαντεύω τους κεραυνούς σε κούνια πεύκινη.
Οι άνθρωποι με ρωτούν πως είμαι
Είμαι εντάξει λέω.
Είμαι εντάξει λέω. Είμαι υπέροχα!
Σπρώχνω τους κεραυνούς σε παιδικό καρότσι,
Ώσπου να δύσει ο ήλιος και να σκοτεινιάσει.
Τα κορίτσια από την Jubilee Street,
κρέμονται απ' τα παράθυρα τους,
και κουνάνε τα χέρια και με ρωτάνε
πώς είμαι απόψε,
Είμαι καλά λέω.
Είμαι καλά λέω. Ειμαι εντάξει!
Στην Αθήνα όλοι οι νέοι κλαίνε
απο τα δακρυγόνα, κι εγώ
είμαι στην πισίνα του ξενοδοχείου 
και προσπαθώ να μαυρίσω.
Ανθρωποι έρχονται και με ρωτούν ποιός είμαι.
Αν δεν ξέρεις, μην ρωτάς λέω.
Ο Δίας γελάει, αλλά είναι τα δακρυγόνα.
Με ρωτάει πως είμαι. Λέω Δία, μην ρωτάς.
Οι κεραυνοί μου είναι δονήσεις χαράς.
Είναι αγόρια ευφορούμενα απο τον Δία.
Τα ταίζω κουάκερ στο παιδικό κάθισμα της γνώσης.
Και στο λίκνο της δημοκρατίας
τα περιστέρια φοράνε αντιασφυξιογόνες μάσκες.
Οι κεραυνοί μου παιχνιδίζουν στα ασανσέρ
Γλιστρούν στην κουπαστή της σκάλας του ξενοδοχείου.
Και ο Δίας πετάει μιά φιάλη αερίου
Περιστρέφεται γύρω απο την πισίνα,
Καθώς τα περιστέρια που φορούν 
αναπνευστικές συσκευές κλέβουν τους κεραυνούς.
Ο Δίας τα θέλει πίσω, κεραυνοί της χαράς μου
Μικρά αγαπημένα μου αγόρια!
Εχουν χαθεί για μας!
Και οι άνθρωποι δεν θα γυρίσουν πίσω πιά.
Την νύχτα, τους κοιτάζω που κοιμούνται
και κλαίνε χρόνια γεμάτα δάκρυα.
Και δεν είναι απο τα δακρυγόνα.
Οι άνθρωποι με ρωτούν πως είμαστε.
Είμαστε λέω, κυρίως χαμένοι.



Nick Cave

World Earth Day 2011

The Thin Ice
 

Momma loves her baby
And daddy loves you too.
And the sea may look warm to you babe
And the sky may look blue
But ooooh Baby
Ooooh baby blue
Oooooh babe.

If you should go skating
On the thin ice of modern life
Dragging behind you the silent reproach
Of a million tear-stained eyes
Don't be surprised when a crack in the ice
Appears under your feet.
You slip out of your depth and out of your mind
With your fear flowing out behind you
As you claw the thin ice.

Pink Floyd

From Hiroshima To Fukushima?

They still remember the day
when Little Boy dropped from his womb.
They still remember how their homes

became their children's tombs.
Their suffer mourn each soul 

who died that August morning
Why don't we listen, why don't 

we heed the warning?

Gary Moore 

1945 Hiroshima Video :

http://www.youtube.com/watch?v=PuX7mx-PIY4&feature=related

2007 Fukushima Video: 

http://www.youtube.com/watch?v=v6KcR-7pBMw&feature=player_embedded

Gary Moore (1952-2011). R.I.P

Ο Gary Moore, γεννήθηκε ως Robert William Gary Moore στις 4 Απριλίου τού 1952.Ήταν μουσικός, περισσότερο αναγνωρισμένος ως κιθαρίστας της blues rock μουσικής,καθώς επίσης και τραγουδιστής, με καταγωγή από το Belfast της Βόρειας Ιρλανδίας.Η καριέρα του ξεκίνησε την δεκαετία του 1960. Ο ίδιος συνεργάστηκε με καλλιτέχνες ανάμεσα στους οποίους οι Phil Lynott και Bryan Downey, από τα χρόνια του στο Γυμνάσιο,με αποτέλεσμα να γίνει μέλος δύο φορές στο ιρλανδικό συγκρότημα της ροκ Thin Lizzy.Εκτός από τις συνεργασίες του με συγκροτήματα, ο Μооre είχε και μία πολύ επιτυχημένη σόλο καριέρα.Θα μείνει σε όλους αξέχαστος ο δίσκος με το Still Got The Blues,όπως καί η συναυλία του στον Πειραιά πριν δύο χρόνια. Πέθανε στον ύπνο του, στις 6 Φεβρουαρίου του 2011, από αγνωστα ακόμη αίτια, ενώ βρισκόταν στην πόλη Μάλαγα της Ισπανίας. Σαν φόρος τιμής ακολουθεί ένα από τα πιό αγαπημένα σε μένα τραγούδια του, το Spanish Guitar.
Αθάνατος...

 Spanish Guitar

As I sit here and play
My spanish guitar
Underneath the stars,
It passes the time away.
Each note I play
Is a memory of Spain,
The melodies they take 

me back there again

So as I sit here and play
On my old spanish guitar,
Each note I play
Just sails away.
And it brings me closer
To that spanish senorita.
Oh, she's so far away.
 

As I sit here and play
Underneath the stars,
It passes the time away
And brings me closer
To my spanish holiday.

 Gary Moore

Video :http://www.youtube.com/watch?v=4MvSt_tQz3I&feature=related 
Biography :http://www.fleetwoodmac.net/penguin/moore.htm 

Several Species Of Small Furry Animals Gathered Together In A Cave And Grooving With A Pict

Μάλιστα καί ένα είδος 
σκουμπρο-αποίκου 

καλπάζοντας και γκρεμίζοντας

ξεχύθηκε κάτω απ' αυτόν 
και προς το μέρος μου

οπότε με χτύπησα 
και χτύπησα και αυτό 

κάτω στα πλαινά του,

και έκλαψα, έκλαψα, έκλαψα.

O φόβος τού πεσμένου 

πως δεν θα ξανασηκωθεί 

κι' έπειτα η Κρέιγκ Μάριον, ενόσω

εγώ πετάχτηκα έξω με το μεγάλο το σπαθί 

βγαλμένο απ' το θηκάρι κι' έτρεξα κάτω ,

κάτω στη μεσαία κηλίδα 

αρπάζοντας τη φλογερή ορδή 

που έπεσε τριγύρω στα πόδια μου.

Ποτέ δεν έκλαψε, ποτέ εσείς δεν θα με σώσετε

εσείς σάπια κυνηγόσκυλα τού καιγόμενου πληρώματος.

Λοιπόν κράτησα με δύναμη τη λάμα του μεγάλου σπαθιού 

τσακίζοντας και κόβοντας, κι' έπεσα κάτω 

εμπρός και γύρω από τα πόδια του.

Μάλιστα! 

Μιά κραυγή από τα τρίσβαθα της καρδιάς του

πως ίσως θα έπεφτα νεκρός, 

όσο νεκρός μπορώ να γίνω

δίπλα στα πόδια του.

Τον ξέρεις;

...και ο άνεμος απάντησε Μαρία.
Σ' ευχαριστώ.

..............................

Aye an' a bit of Mackeral settler rack and ruin
ran it doon by the haim, 'ma place
well I slapped me and I slapped it doon in the side
and I cried, cried, cried.

The fear a fallen down taken never back the raize and then Craig Marion,
get out wi' ye Claymore out mi pocket a' ran doon, doon the middin stain
picking the fiery horde that was fallen around ma feet.
Never he cried, never shall it ye get me alive
ye rotten hound of the burnie crew. Well I snatched fer the blade O my
Claymore cut and thrust and I fell doon before him round his feet.

Aye! A roar he cried frae the bottom of his heart that I would nay fall
but as dead, dead as 'a can be by his feet; de ya ken?
...and the wind cried Mary. 
Thank you. 



Poetry: Roger Waters
Music: Pink Floyd
Greek Translation (Sort Of...): Panagiotis Xourafas

Music Video: http://www.youtube.com/watch?v=Q9gf0_vRaEE