Κορμί Γυναίκας - Woman's Body

 

κορμί γυναίκας που χύνεται
στον ουρανό της ερήμου, 
σύννεφα και λίμνες φωτός,
το ανεξόφλητο χάρισμα
νομή της ανομίας
οπως απελευθερώνεται η ύλη
στο μάτι του φιδιού,
λαχτάρα ιοβόλος,
δρόμος που χαιδεύει το μωβ
για να ξορκίσει το λευκό,
πως να κοιτάξεις το καράβι
που σπαράζει στο λιμάνι,
πως τον καημό να συνωθήσεις
στα δάκρυα της πρύμνης
αν δεν γεμίσεις πεφταστέρια
της νύχτας το υγρό σου τζάμι,
κι όπου κι όταν ποτέ και πάντα
προκάμεις κατόπιν να σκεφτείς
εσύ ανάμεσα στο εσείς
θα βρείς το λιοβασίλεμα νεκρό, 
στα κοφτερά σου βράχια 
να γρικά 
το αγέλαστο αγελαίο




......................




woman's body pouring
in the desert sky,
clouds and lakes of light,
the outstanding gift
distribution of lawlessness
as the material is released 
in the eye of the snake, 
poisonous longing,
road caressing the purple 
to exorcise the white,
how can you look at the boat
anguishing in the harbor,
how can you throng yearning
through the stern's tears   
unless filling with falling stars
your nightly moist windowpane,
and wherever, whenever forever
come to ponder yourself,
you among the rest of you
will find the sunset dead 
on your sharp rocks 
sensing 
the unsmiling gregarious






Panagiotis Xourafas
   

Άδεια Σταφύλια - Empty Grapes

Είδα τα παιδιά να παίζουν 

σαν ματωμένη φυσαρμόνικα
κι ήταν τα σταφύλια τους
άδεια σαν πεπρωμένα.

Στο χαρτί σκίστηκε ένα δέντρο.
Τα φύλλα έπεσαν στο τραπέζι
Μπλεχτήκαν με τις ράγες τα κλαδιά
και γίναν οδοφράγματα του νού.

Δεν ζήτησαν να μείνουν άδεια
απεσταλμένα ήταν του χειμώνα.
Σωπαίνει ο θεός και μοιάζει απέραντη
η θέα μετά τα παιδικά τα χρόνια.

Δεν τις θέλω τις έννοιες 

των σοφών τις δαιδαλώδεις 
Μεστά και ζουμερά τα λόγια,

σκέψεων να είναι απόσταξη.


.........



I saw children playing

like a bloody harmonica
and their grapes were
empty like destinies.

On the paper a tree was torn.
Leaves fell down on the table
branches tangled with rails
and became mind barricades.

They didn't ask to stay empty
for they were envoys of the winter.
God is speechless and seems endless
the view after childhood.

I don't want those labyrinthine

concepts of the wise people

Words have to be concise and juicy
distillate of thoughts.




Panagiotis Xourafas

Μελλοντικός Επισκέπτης - Future Guest

I.

Ξύπνησα μετά απο καιρό
Οι άνθρωποι έλειπαν
Δεν μου είπαν καλημέρα, 
μονάχα τις ρυτίδες μου ψηλάφισα 
να μου πουν ιστορία απο τα παλιά.



II.

Ήταν τραγούδι λαμπερό
πέρα απο τα κύματα γραμμένο
χοροπηδούν οι στεριανοί
χαμογελούν οι ναυτικοί
γλεντούν τον φάρο τον ανορίωτο.


III.

Tρύπιους έλεγα κάποτε τους φίλους μου
αυτούς που τελικά δεν μου έδωσαν πολλά
μα πάντα απ' τον καθένα κατι λίγο παίρνω
Ναρκωτικά δανείζονταν τον λήθαργο
Και καθυστερημένα επέστρεφαν τον τόκο, τη ζωή.


IV.

Θέλω τόσο στα βουνά να ταξιδέψω
δεν με φοβίζει αν το τοπίο είναι λευκό
την ενέργεια που κρύβω θα μαζέψω, 
όσο γίνεται ψηλά θα ανεβώ.


V.

Με κύκλωσε στου ουρανού το περιγιάλι
φεγγάρι χειμωνιάτικο θλιμμένο
κι όσο ξεχνούσαμε τη γλώσσα των ανέμων
τόσο σιγόκαιγε το μέλλον το χαμένο
πως θά ρθει σύντομα μιά αλήθεια άλλη.


VI.

Δεν είπα. Δεν άγγιξα.
 Έρχεσαι πάντα πρωινή ώρα,
βόλτα με την θάλασσα. Δεν θα μιλήσω. 
Θα διώξω το λουρί της άνοιξης 
απ' το στήθος σου.
Είμαι ελεύθερη. Είσαι ελεύθερος. 
Και η ελευθερία έχει πάντα, 
μια ανυπέρβλητη λαχτάρα:
Το ανικανοποίητο.




........................




I.

I woke up after a long time 
People were missing 
They did not tell me good morning, 
fumbled only my wrinkles
to tell me a story of the past.


II.

It was brilliant song 
written beyond the waves 
landlubbers hop
seamen smile
celebrate the boundless lighthouse.


III.

Hollow I once said my friends 
those who ultimately did not give me much 
but always I get a little something from everyone
Drugs borrowed lethargy 
Belatedly returning interest, life.



IV.

I want so much to travel in the mountains
doesn't scare me if the landscape is white 
my hidden energy I will gather, and
as high as I can I will ascend.


V.

On heavens shore encircled was I
by a sad winter moon, and while   
we forgot the language of the winds 
lost future kept smoldering
that will soon come another truth.


VI.

I did not say. Not touched. 
You always come in morning time, 
riding on with the sea. I will not talk. 
It will take away the leash of the spring 
from your chest. 
I am free. You're free. 
And freedom is always, 
an insuperable longing: 
The unsatisfied.







Panagiotis Xourafas 
(in italics) 

Τυφλό Σκαρίφημα - Blind Sketch

 
 

Σαν το φτερό στον άνεμο
Ο Ίκαρος που είναι μέσα
Στις μπερδεμένες μολυβιές
Χάνεται ώσπου να δεθεί
Στο αλεξίπτωτο του φόβου.
Σαν ψυχή που γδύνεται
Απο το καθημερινό έρμα
Στου ονείρου την πτήση
Εκεί που τα περιττά τα λόγια
Εξορίζονται,σε παγερή φωτιά.



....................

Like a feather in the wind
Ikaros the one inside
Convoluted pencil strokes
Getting lost until is tied to
The parachute of fear.
As soul that's stripped
From diurnal ballast
On a dream's flight
Where needless words
Are exiled in icy fire.

 

 

 

 

 

Panagiotis Xourafas

Κάποτε Μου Είπαν - Once They Told Me

Κάποτε μου είπαν: "ο ουρανός θα ξεσηκωθεί"!

Μέρα τη νύχτα θα κάνει γι' αυτούς που δεν κοιμούνται

πριν το χάραμα. Και τότε μόνο, τ'αστέρια θα είναι εκεί

μα δεν θα φαίνονται, όπως τα αισθήματα

που ψάχνουν λέξεις και δεν βρίσκουν 

όπως τα χέρια που μένουν γυμνά απο αγκαλιά, 

τα μάτια υγρά απο μιά ανάμνηση.

Κάποτε μου είπαν: "η θάλασσα θα διπλωθεί"!

Και κεί που κάποτε πνιγόμασταν τώρα παιδιά θα παίζουν.

Κάποτε μου είπαν πως τέλος δεν θα υπάρξει.

Μονάχα αρχή. Η εξουσία της αγάπης, 

όπως διαπερνά σαν δόρυ, την πανοπλία των προστατευμένων.

Η ώρα της επανάστασης πλησιάζει!

....................

Once they told me: "the sky will rise up"!

Will turn the night into day for those sleeping

before the dawn. And only then, the stars 

will be there but they'll be unseen, 

like emotions reaching out for words and not finding any,

like hands staying with no hug, eyes wet from a memory.

Once they told me: "the sea will fold"!

And wherever we choked once, now kids will play.

Once they told me that the end won't ever be.

Only the outset. The authority of love, as it 

penetrates like a spear, the armor of the protected.

The time of revolution is approaching!

Panagiotis Xourafas  

(in italics)

& the poetic group of Synyparxi...

Pi

Τίγρης, πίθηκος, ύαινα, ζέμπρα

κι απο μέσα άνθρωπος.

Αναμνήσεις σχεδόν ξεχασμένες

ραμμένες με αλλόκοτη κλωστή.

Οι γραμμές του μετώπου σου

σε ξεπερνούν, όσο γρήγορα

κι αν τρέξει ο άνεμος.

Το πηδάλιο είναι ξύλινο

γιατί αν ήταν απο σίδερο

θα βούλιαζες.
Σκουριάζει και το ξύλο

μα μην φοβάσαι την σκουριά.

Αν την χαράξεις, θ'αναβλύσει

το θυμάρι που αγάπησες.

Στροβιλίζοντας κυματισμούς

ανακαλύπτω

κρυμμένες σταθερότητες.

Βλέπω τις ρίζες να εξέχουν

απ' την μεθόριο.

Πριν τελειώσει η μέρα

προσπάθησε

Να ξεγυμνώσεις τη νύχτα.

Αυτή δεν έχει πηδάλιο.

Η γαλέρα θέλει χέρια

αν είσαι άνθρωπος ή πίθηκος

πόδια ,αν είσαι τίγρης, ύαινα

ή ζέμπρα.

...................

 
Tiger, monkey, hyena, zebra 
And skin deep, a man.

Memories almost forgotten 
stitched with bizarre thread. 
The lines of your forehead 
overcome you, no matter 
how strong the wind blows.

The steering wheel is wooden

'cause if it was made of iron 
you would have sunk. 
Εven the wood rusts
but don't be afraid of the rust. 
If you scratch it will gush 
the thyme you loved.

Swirling ripples
I discover 
hidden stabilities. 
I see the roots protrude 
from the border. 
Before the end of the day

just try

To bare the night. 
It don't have a rudder.

The galleon wants hands 
if you're human or monkey 
feet, if you are tiger, hyena
 or zebra.

Panagiotis Xourafas