Sunday, 5 November 2017

Ο Φόβος - El Miedo




Graffiti




















και χρωματίζω ήχους
σε κωφάλαλους τοίχους

από στοίχους εκτρέπω στίχους
υποήχους τε και υπερήχους
βαθείς κι επιφανειακούς 
ολόφωτους και σκοτεινούς

τα μάτια τέντωσε ν'ακούς 
όσα δεν βλέπει ο μέσος ους 




......................




and I colour sounds
on deaf mute walls

from rows I deflect lyrics
infrasounds and ultrasounds
deep and superficial
luminous and darkish

stretch your eyes to hear
what the average ear can't see





Panagiotis Xourafas

Saturday, 4 November 2017

Παλιό Κρεβάτι - Old Bed





















από το στρώμα 
σκέφτηκα το κατάστρωμα, 
και απο το κατάστρωμα  
σκέφτηκα το ταξίδι 
και απο το ταξίδι 
σκέφτηκα το κλειδοκύμβαλο 
του αέρα με τη θάλασσα 
και από κεί σκέφτηκα 
τα μάτια σου, 
και απο τα μάτια σου 
σκέφτηκα ενα υψίπεδο 
με ηλιοτρόπια και δροσουλίτες 
και απ το πλατό αυτό ψηλά 
πίσω πάλι στο στρώμα,  
και τότε συλλογίστηκα 
πως τα διάφανα κουκούλια 
κάτω απο το παλιό κρεβάτι  
είναι ακόμα ζωντανά, 
και αναθάρρησα




.................




from the mattress
I visualized the deck,
and from the deck
I visualized the journey
and from the journey
I visualized the piano
of the air with the sea
and from this image
I visualized your eyes,
and from your eyes
I visualized an upland
with sunflowers and drosoulites
and from this plateau
back on the mattress again,
and then I speculated that
the transparent cocoons
under the old bed
are still alive, and thus
I was encouraged



1/11/17



Panagiotis Xourafas


Wednesday, 18 October 2017

Ευτυχισμένος Αυτός Που.. - Feliç Qui Ha Viscut…























"Ας ζυγιστούμε, έτσι όπως
ταλαντευόμαστε στη λίμνη" 

Hölderlin




Ευτυχισμένος αυτός που έζησε κάτω από ξένο ουρανό,
που η ειρήνη του δεν έχει διαταραχτεί, και χαρούμενος 
ψάχνοντας μέσα στο τραχύ φαράγγι των ματιών
στην αγάπη δεν βρίσκει ψέμα να κρύβεται εκεί.

Και ο οποίος εκτιμά τις μέρες του, την μία
το ίδιο με την άλλη, όπως τα ισάξια μέρη
ενός μετρημένου θησαυρού, και δεν καταδιώκει
την φευγάτη μνήμη μίας άλλης.

Ευτυχισμένος αυτός που δεν κοιτάζει πίσω, 
όπου το παρελθόν, πάντα ακόρεστο, μας παίρνει
μέχρι και την ελπίδα, το αγνό πιόνι της εκεχειρίας
που ο θάνατος μας είχε προσφέρει.

Ευτυχισμένος αυτός που 
δεν σπρώχνει με βία την επιθυμία μπροστά, 
που αφήνει τα κουπιά και ξαπλώνει
στη φευγαλέα βάρκα, προς τα σύννεφα, σιωπηλός
κι αφήνεται ήρεμος σε γαλήνια νερά.




.....................




"Uns wiegen lassen, wie
Auf schwankem Kahne der See" 


Hölderlin




Feliç qui ha viscut dessota un cel estrany,
i la seva pau no es mudava;
i qui d’uns ulls d’amor sotjant la gorga brava
no hi ha vist terrejar l’engany.

I qui els seus dies l’un per la vàlua de l’altre
estima, com les parts iguals
d’un tresor mesurat; i qui no va a l’encalç
del record que fuig per un altre.

Feliç és qui no mira enrera, on el passat,
insaciable que és, ens lleva
fins l’esperança, casta penyora de la treva
que la Mort havia atorgat.

Qui tampoc endavant el seu desig no mena:
que deixa els rems i, ajagut
dins la frèvola barca, de cara als núvols, mut,
s’abandona a una aigua serena.





Carles Riba











Monday, 9 October 2017

Πυρελθόν - Fiery Past Coming




















Σαν ανεμόσκαλα
στο φεγγαροφωτο
η σκιά των ασωμάτων
χορεύει αδυσώπητα
ενα δαιμονισμένο σουίνγκ
με το λιωμένο καλντερίμι.

Γυμνή χορογραφία,
το φως που πάλλεται,
η αχτίδα που λυγίζει
στή ρωγμή της καμαρης,
τέμνοντας την αλήθεια
απο το ήμισυ της ηδονής.

Σίγησε την ανάσα με κρασί 

και στα στερνά της αύρας
άσε τον άνεμο να αγριεύει-
δεν καρφώνονται οι πέτρες
δεν λησμονουν τα κύματα,
των φυκιών τις μνήμες.

Μόνο η νύχτα δικαιώνεται
κι ο βαθύτερος πηλός της,
του φεγγαριού η κόλλα.




.....................




Like a ladder
in the moonlight
the shadow of the bodiless
is dancing relentlessly
a daemonical swing
with the melted cobbled path.

Naked choreography,
the pulsing light,
the beam bending
in the crack of the chamber,

intersecting the truth
from half of the pleasure.

Silence breathing with wine
and at the ends of the aura
let the wind get wild and wild-

for the stones can't be nailed
for the waves can't forget,
the seaweed memories.

Only the night is justified
and its deepest clay,
 
the glue of the moon.




Panagiotis Xourafas

Sunday, 8 October 2017

Μια Φανταστική Συνάντηση στο Παρελθόν και στο Παρόν με την Άννα Καρίνα - An Imaginary Encounter Now and Then with Anna Karina


























Την δεύτερη φορά
(παπαρούνες, ανεμώνες)
όταν πρωτομιλήσαμε
(θαλασσόκρινα, περικοκλάδες)
μου σμίκρυνες χαμόγελα
(σπάρτα, καλέντουλες)
σε text emoticons.
(κι αμάραντοι.)
Δεν πρόλαβα να σου πω
(ασφόδελοι, άκανθες)
μπρος στο χαμόγελο σου
(μπλέ ορχιδέες, ίριδες)
πως ωχριούν τα σύμβολα.
(τα αγριολούλουδα)



...................



The second time
(poppies, anemones)
when we first talked
(sand lilies, bindweeds)

you shrinked me smiles
(sedges, calendulas)
in text emoticons.
(and amaranths.)
I did not get to tell you
(asphodels, acanthuses)

before your smile
(blue orchids, irises)
how symbols fade.
(the wildflowers)




Panagiotis Xourafas 


18/8/17 
(Pic: Anna Karina 
from Alphaville)

2/2




















ας όψεται αόρατος
από τo κούφωμα
της ανάδρασης
χωρίζοντας να ενώνει
όρμους, αρμούς, ειρμούς
αυχένες κι άνηχα στήθη,
ο oρμαθός φωτός

ως χάρακας μαρμαρωμένος
να χαρακώνει μαινόμενος
το ρημαγμένο μάρμαρο
της μοναδικότητας,
ο χρόνος της θάλασσας

και μετά το ύστερο αίμα
να ανακάμπτει γοργά
στην αρχή του πάντα-
σαν πέρλα σε διπλό κοχύλι,
το προ της ύπαρξής μου
σπέρμα




 .................



 
blame the invisible
from the frame
of feedback

by dividing unites
bays, joints, coherences
necks and anechoic breasts,
the amount of light

as a petrified ruler 

left berserk to rule
the cracked marble
of uniqueness,
the time of the sea

and then the late blood
to recover quickly
at the beginning of forever-
like a pearl in a double shell,
my pre-existence's
semen





Panagiotis Xourafas