Tuesday, 22 August 2017

Τετράδυμο Γυαλί - Quadruple Pane

























Με γυμνά πόδια
στο σκοτεινό μάρμαρο
χορεύοντας
κάτι σαν βαλς,
απεγνωσμένα
θεοσκότεινα
με αγκαλιά το μαξιλάρι,
χορογραφώντας
την άγια νύχτα
που εντός μου ζεί
σαν διαφυγή και ώσμωση
σ' ένα βιτρό χρωμάτων,
πάω γυρεύοντας
βουίζει το μυαλό
μα κι από έξω,
μας χωρίζει
ένα παράθυρο σταυρός
από γυαλί τετράδυμο
πάντα το ίδιο κίνητρο
γυρίζω την χειρολαβή
ανοίγω γρήγορα
να με ποτίσει ο βοριάς
δακρύζοντας κρυφά
να ισορροπήσει
εντός μου το κενό,
το σύμπαν από χέρια.


................


                                                                                                                       
Barefoot
on the dark marble
dancing 
something like waltz
desperately
dark as hell
hugging the pillow,
choreographing
the holy night
which lives within me
like escape and osmosis
in a stained glass,
I'm looking for trouble
my mind's buzzing
but from the outside,
separates us
a cross window
of quadruple pane
always the same motivation
I turn the handle
I open quickly
the north wind to soak me
tearing secretly
to balance
the gap inside me,
the universe of hands.




Panagiotis Xourafas


Saturday, 22 July 2017

Αντιψυχή - Antipsyche




















( Ήσουν, 
εκεί ήσουν 
βγαίνοντας 
βιαστικά
απ' το μετρό 
η ξοδεμένη
αγάπη, 
ήσουν 
το μαστίγιο
στα σκαλοπάτια
της σιωπής 
ήσουν 
μιά ήπειρος 
και μιά νησί,
ήσουν 
μιά άμμος
και μιά γυαλί
ήσουν 
μιά καρδιά 
και μιά σπαθί,
μιά φύλλο 
πλαστικό 
μιά φύλλο 
δέντρου 
πράσινο
-ανεπαίσθητα 
πυρρό-
που λυγίζει  
την ακαμψία 
του χειμώνα.
Ησουν-
και τι δεν ήσουν,
μα μέσα απ όλα
ήσουν 
πορφυρός  
αντικατοπτρισμός,
η αντιψυχή
του ποιήματος
της γένεσης, 
που έκλεισε 
τον κύκλο του. )



..............




(You were,
there you were
coming out
hastily
from the metro
the spent
love,
you were
the whip
on the stairs
of silence
you were
once the continent
once the island,
you were
once the sand
once the glass
you were
once the heart
once the sword,
once the plastic leaf
once the green 
-slightly orange-
leaf from a tree,
bending
the stiffness
of winter.
You were-
so many things you were,
but through it all
you were
the purple
mirage,
the antipsyche
of the poem
of genesis,
which closed
its circle. )




Panagiotis Xourafas

Sunday, 9 July 2017

Exoplanets






















Πόσες τροχιές διέγραψα, 
στου γαλαξία τις γειτονιές
με τους κομήτες συντροφιά 
και με τις μαύρες τρύπες
όσο που έλεγα νάτες εδώ 
αέναα εκεί να ξεγλιστράνε

μα όπου κι αν στάθηκα
στου χωροχρόνου τις γωνιές,
όπου κι αν ρώτησα μετά
πάντα την ίδια απάντηση 
μου δίνανε τ' αστέρια:
Της ερημιάς οι εξωπλανήτες 
κερνούν βαρύτητα τις ήττες.



.......................




How many orbits did I range,
in Milky Way's neighborhoods
with comets keeping company
and with black holes no matter
how close I felt reaching out for 
endlessly they kept slipping out

But wherever I stood
in space-time's corners,
whenever I set a question
always the same answer
I was given from the stars:
The exoplanets of wilderness
give extra gravity to defeats.




Panagiotis Xourafas

Κρύψου - Hide























Κρύψου, γιατί όπου να ναι
τελειώνει το μέτρημα, δες:

τα σύννεφα κρύβονται πίσω 
από το μαβί σάβανο του δυνάστη 

η γάτα κρύβεται πίσω από 
τις ακίνητες λεμονιές του νόμου 

οι νυχιές της καρδιάς κρύβονται 
στο φώτοσοπ του γονδολιέρη

οι νυχταλήθειες κρύβονται πίσω 
από τα ημεροψέματα της ύλης.

Κρύψου, πίσω από όλα εκείνα 
που κρύβονται κρυφά ή φανερά 

μα κι από τα φτερά που χεις 
στην πλάτη σου κλειστά, κρύψου.

Κρύψου, απο εκείνη εκεί 
την πολλά υποσχόμενη ευτυχία

κρύψου, από τα άσχημα λουλούδια 
κι απ τη ρακή από δαμάσκηνα κρύψου.

Κρύψου, μοιάζει τόσο απλό 
μα πόσο δύσκολο είναι 

ν' αντιστρέψεις την πρόσκληση
με τον τρόπο των παιδιών:

Κρύψου, όχι πια. 
Και φτου ξελευθερία.



................




Hide, because anytime soon
counting's over, see for yourself:

The clouds are hiding behind
the purple shroud of the oppressor

The cat is hiding behind
the still lemon trees of the law

The nails of the heart are hiding
In photoshopping of the genolier

The nightruths are hiding behind
the daylies of the matter.

Hide behind all those
hidden secretly or apparently

But also from the wings you have
On your back closed, hide.

Hide from this so called
much promising happiness

Hide from the ugly flowers
and from plums' raki, hide too.

Hide, it seems so simple
but truly how difficult is it

To reverse the invitation
like children always do:

Hide, no longer.
And yell you're free.




Panagiotis Xourafas

Monday, 3 July 2017

Nocturnal






















Η μοναξιά έχει όνομα. 
Εγώ δεν έχω όνομα. 
Κανείς δεν έχει. 
Το ρόδο δεν έχει όνομα. 
Το κυπαρίσσι δεν έχει όνομα.
Η θάλασσα δεν έχει όνομα. 
Το νόημα δεν έχει όνομα.
Μόνο η μοναξιά έχει όνομα. 
Και το κακό με αυτήν είναι
πως δεν χρειάζεται καν
να έχει όνομα.



...............




Loneliness has a name.
I have no name.
No one has.
Rose has no name.
Cypress has no name.
The sea has no name.
The meaning has no name.
Only loneliness has a name.
And the bad thing about it is
that it doesn't even have to
have a name.




Panagiotis Xourafas

Εκκρεμότητα - Pending















Την τακτοποίησα με κόπο
στο ρυπαρό πορτμπαγκάζ.
Μία κόκκινη εκκρεμότητα 
με δύο ξεφούσκωτα λάστιχα. 
Σαν να λέμε, τα απο-
μεινάρια μιας μέρας. 
Μιας μεγάλης μέρας. 
Αντίο σκονισμένο παρών. 
Δώσε εγκάρδιους χαιρετισμούς 
στο στίλβον παρελθόν.




..............





I arranged it with effort
in the dirty trunk.
A red pending
with two deflated tires.
Let's say, the re-
mains of a day.
Of a great day.
Goodbye dusty present.
Give my heartfelt greetings
in the glairy past.



Panagiotis Xourafas

Sunday, 2 July 2017

Ένα Ελάχιστο - A Minimum






























τι να ήταν 
πριν γεννηθεί 
ο άνεμος;
όποια η απάντηση, 
ένα ελάχιστο 
από το πέρασμα του
μας ανήκει:
συναντιόμαστε
ντυνόμαστε 
γδυνόμαστε   
τρέχουμε γυμνοί
αφήνουμε 
τα ίχνη μας 
στην ακμή 
της αβύσσου
μοιάζει κάθε στιγμή 
όλο το σύμπαν 
να χωρά 
σε ένα όστρακο, 
όταν αγαπάμε



............




what really 
the wind was
before it was born?
whatever the answer,
a minimum
from its passage
is our own:
we meet
we dress
we undress
we run naked
we leave
our traces
on the edge
of the abyss,
it looks any moment
the whole universe
to fit
in a shell,
when we love



Panagiotis Xourafas