Wednesday, 20 October 2021

Προμηθέας - Prometeo

Υπάρχουν 
κι άλλες εκδοχές 
για τον Προμηθέα
που δεν είδαν οι Έλληνες:
λήθη, κόπωση.
Μέσα στους αιώνες 
η προδοσία ξεχάστηκε.
Οι θεοί ξέχασαν. 
Οι αετοί ξέχασαν.
Ο ίδιος ο Προμηθέας, 
μετά από τόσο καιρό,
ξέχασε την αιτία 
της φρικτής τιμωρίας του.
Και επίσης η κούραση:
Οι θεοί κουράστηκαν. 
Οι αετοί κουράστηκαν.
Τελικά η πληγή έκλεισε 
από την εξάντληση.
Το μόνο που είχε απομείνει, 
ο απροσδιόριστος βράχος
αντιμετωπίζοντας τη βίαιη, 
ανεξήγητη θάλασσα.


Circe Maia





Friday, 8 October 2021

Ισοπαλίες - Ties


























Κάποιες νύχτες  
Φέρνουν μαζί τους 
Μία προς μία 
Όλες 
Ή σχεδόν όλες 
Τις παλιές αγάπες 
Τους πρώτους έρωτες 
Της μιάς βραδιάς 
τα γιασεμιά

Σε κάποιες θυμάμαι 
περισσότερο 
Το πρόσωπο, τα μάτια 
Σε κάποιες το μικρό
μαραμένο τους όνομα 
Σε κάποιες το σώμα,
τη μοσχοβολιά τους 
Σε κάποιες τα πάντα όλα
Σε κάποιες σχεδόν τίποτα

Κάποιες νύχτες πάλι 
Με επισκέπτονται 
ένας ένας τη φορά,
Σαν αναμνήσεις 
αδιευκρίνιστων
μελλοντικών θανάτων,
Οι ανεκπλήρωτοι έρωτες

Και τότε παίζουμε  
με τη θάλασσα στα μάτια 
και την αλμύρα στα χείλη 
Μια σκοτεινή παρτίδα σκάκι 
που πάντα καταλήγει 
σε ισοπαλία. 



,,,,,,,,,,,



Some nights
Along with them
One by one
They bring all
Or almost all
The old loves
The first loves
Or the nightlong
jasmines

In some of them
I recall more
The face, the eyes
In some their short
withered first name
In some their body,
their muskrat
I do remember
In some everything
In some almost nothing

Some nights 
come to visit me
one at a time,
Like memories
of unspecified
future deaths,
The unfulfilled loves

And then we play
with the sea in sight
and salt on the lips
A dark game of chess
which always ends
in a tie.



Panos Xourafas

Friday, 10 September 2021

Ένα Μοχίτο στην Άδεια Πόλη τον Δεκαπενταύγουστο - A Mojito in the Empty City on the 15th of August




























Αναδεύεις στο περβάζι των ίριδων ενυπόθηκα βλέμματα περαστικών.
Λούζει το είναι σου μία αλλόκοτη χαρμολύπη, παγοκύβου επίγευση 
με φύλλα δυόσμου σε γλυκόπικρους κύκλους. Τα μαλλιά σου καίγονται.

Σκύβεις στις σελίδες της αγέννητης νύχτας που επί του πιεστηρίου 
ενώνει ιδεογράμματα στην πυρκαγιά της θλίψης. Συνεχίζεις να ξεγελάς 
την ακινησία της μορφής. Κάποτε θα είσαι έτοιμος, κάποτε σίγουρα θα ξέρεις.
 
Προς το παρόν, πόση δυσκολία να βρεις την γνώση, να την δοκιμάσεις 
μέχρι αλήθεια να δεις αν και τι σου προκαλεί στις αισθήσεις, κι έπειτα 
να την δοκιμάσεις ξανά στο γλαρό ημίφως της αυγής, δίχως να δελεαστείς
να αγοράσεις μία έτοιμη εκ των προτέρων.

Για την γνώση και όχι όποια κι όποια, αλλά αυτή που συνηθίζει αμετανόητα 
να εκθέτει τους νεόκοπους εραστές της. Για την γνώση που 'χει για δρόμο της 
την ιδιωτική οδό του Ελύτη, την ταπεινή δημοσιά του Ρίτσου ή εκείνο 
το ανώνυμο στενό που η μυρσίνη δεν είναι χάρτινη. 

Όχι, σε λεωφόρους αχανείς δεν θα την συναντήσεις, αφού γι αυτήν 
δεν υπάρχει λεωφόρος να την χωρέσει, δεν φτιάχτηκε ποτέ και πουθενά. 
Στις κλειστές της μήπως και τη βρεις κουλουριασμένη στις άγονες γωνιές 
της πόλης, αυτής που κάθε χιλιοστό τσιμέντου συνθλίβει λείψανα 
από τα λόγια των αμίλητων ποιητών της.



...................




On the windowsill of the irises you're stirring the mortgaged eyes 
of passers-by. A strange bliss is bathing your existence, ice cube aftertaste
with mint leaves in bittersweet circles. Your hair is burning.

You're bending over the pages of the unborn night while on printing
by uniting ideograms in the fire of sorrow. You continue to cheat
the immobility of form. One day you will be ready, one day you will surely know.

At the moment, how difficult it is to find knowledge, to try it
until you really see if and what it causes in your senses, and then
try it again in the peaceful penumbra of dawn, without being 
tempted to buy a ready-made one in advance.

Talking about knowledge and not any knowledge, but the one that is 
unrepentantly accustomed to expose her nascent lovers. The knowledge 
that finds its way to the private street of Elytis, the humble provincial road 
of Ritsos or that anonymous alley, where myrsine is not papermade.

No, you will not meet her in vast boulevards, since there is no avenue 
for herself to fit in, neither was ever made anywhere in the world.
When in a bad mood, you may find her curled up down in the barren 
corners of the city, this very city where every inch of its cement, 
crushes the remnant words of its speechless poets.




15/8/21



Panos Xourafas

Wednesday, 8 September 2021

Αλπικές Λίμνες - Alpine Lakes



















_Στην Αννα Μαρία



Αυτός 
ο ιερός τρόμος 
το γαλάζιο βλέμμα 
που μιλάει στο άπειρο 
με τη γλώσσα της φωτιάς
πως να μεταφράσω πάλι 
του ουρανού τα γράμματα
είμαι η θλίψη η ίδια αφού 
που μηρυκάζει χαρές
τι μου έκανες τώρα 
με κομμάτιασες
χάθηκα 

Άξαφνα 
τα πάντα γυρίζουν 
με τριγυρίζουν κύματα 
που δεν τσακίστηκαν ακόμα 
στο φάρο του μεγάλου φόβου 
φύλακας εγώ ανυπεράσπιστος 
στην μεσακτή της νύχτας
μάγισσα εσύ της ερημιάς 
των ορεινών λιμνών 
λόγχισε μου τη σιωπή 
λύγισε μου τη ζωή
ξημέρωσε 



…..



This 
sacred terror 
the azure gaze 
talking to eternity 
in the language of fire 
how can I translate again 
the letters of the heavens 
for I am sadness itself 
ruminating pleasures 
what have you done 
you shattered me
I got lost 

Suddenly 
everything spins 
waves surrounding me
of those yet not crashed 
on the beacon of great fear 
me the defenceless guardian 
in the midcoast of the night 
you the witch of solitude 
of the mountain lakes 
spear my silence
bend my life 
let dawn 




Panos Xourafas

Λυχνοσβήστης - Lamp Light Butterfly














Στην σύμπασα θάλασσα
γύρω από τον ηλιακό φάρο
γυρίζει ο πλανήτης κιβωτός.

Πάντα σε τροχιά ελλειπτική, 
πατώντας άπειρες καρδιές,
απατώντας έμπειρα μάτια.

Είναι αυτά όλα που είσαι
σαν υποβρύχια χαράγματα
στον αμέθυστο της αγωνίας. 

Μα αυτό το ένα που δεν είσαι, 
σαν λυχνοσβήστης στο φως 
σε τραβάει περισσότερο.

Κι όσο το αρνείσαι, πάντοτε
η μνήμη του μαστόδοντου 
θα σε ποδοπατά το ξημέρωμα.

Ανάμεσα σε σκόρπιες γραφίδες,  
παλιά παρατημένα ποιήματα 
που περιμένουν της ψυχής
τα δάχτυλα, βυθίζομαι.



..............



In the cosmic sea 
round the solar beacon
turns the planet ark.

Always on elliptical orbit
treading on infinite hearts,
cheating experienced eyes.

All the things that you are,
are like underwater scratches
in the amethyst of agony.

But this one you are not,
like a lamp light butterfly
attracts you the most.

And as long as you deny it, always
the memory of the mastodont
will trample you at dawn.

Between scattered pens,
old abandoned poems
waiting for the fingers
of soul, I sink.





Panos Xourafas

Sunday, 22 August 2021

Θαλασσογραφία - Seascape

 















Βρήκα στο πατάρι 
μια θαλασσογραφία 
από τα χρόνια τα παλιά. 
Σε τριάντα επί σαράντα
οι αχτίδες της άμμου
στίλβωναν ξανά τις ίριδες. 
Οι ξυλομπογιές σαν μνήμες
ξέθωρες, μα ακόμα ζωντανές. 
Κάτω δεξιά έμοιαζε κάτι 
σαν όστρακο ή υπογραφή.

Είχα όμως την υποψία. 
Γύρισα το χαρτόνι από πίσω 
και βρήκα γραμμένες 
με μελάνη ανεξίτηλη,
οδηγίες επιβίωσης 
από ακραία καιρικά φαινόμενα 
και θανατηφόρες επιδημίες. 
Οι ρυτίδες μου επέστρεψαν  
μεμιάς στη θέση τους. 


............



I found in the attic
a seascape 
from the old days.
At thirty by forty
the rays of sand
polished the irises again.
Wood paints like memories
look faded, but still alive.

At bottom right was something
like a shell or a signature.
But I had this suspicion.
I turned the cardboard over
and I found there written
with indelible ink,
survival instructions
from extreme weather events
and deadly epidemics.
My wrinkles, at once 
were back in place.




Panagiotis Xourafas

Saturday, 12 June 2021

Στιγμιότυπο - Snapshot

 














Κάθησε εκεί πρόσεχε 

μη χύσεις τό γάλα σου.


Μαμά γιατί το γάλα είναι άσπρο

πότε θα μου πάρεις ένα ποδήλατο

πού πάει ο ήλιος όταν δύσει

ποιός ανάβει τα άστρα

πεθαίνουν οι κούκλες;


Τι θα πεί φωτόνια

υπάρχει στ’αλήθεια η φεγγαρόλουστη

τι είναι τα χάπια της ευτυχίας

πού είναι το τόπι μου

ποιός έμαθε τα πουλιά να τραγουδούν

πότε παντρεύονται τα μερμήγκια

γιατί μετά το καλοκαίρι έρχεται ο χειμώνας

τι θα πεί κρίσιμη ηλικία

ποιός γέννησε το Θεό

γιατί πεθαίνουμε

μιλάνε τα ψάρια;

Γιατί η Κοκκινοσκουφίτσα πήγε στο δάσος

αφού ήξερε πως ήταν εκεί ο λύκος

τι θα πεί βόμβα μεγατόννων

γερνάνε οι άγγελοι;

Γιατί να μην έχουμε και μείς φτερά

πώς γίνεται η πλύση εγκεφάλου

τι χρειάζονται οι μύγες

θα με ξεχάσεις όταν πεθάνεις;

Πότε θα πάμε ταξίδι στο φεγγάρι

σ’ αρέσουν τα ροδάκινα

πού βρίσκεται το αθάνατο νερό

Γιατί έκανες «αχ»

κάθε πότε γίνονται οι πόλεμοι

τις φοβάσαι τις κατσαρίδες

οι κουτοί πάνε στον Παράδεισο

πού είναι ο Παράδεισος

-γιατί δεν μου απαντάς;


Μαμά όταν μιλάει κανείς πολύ

τελειώνει κάποτε η φωνή του;



........................



Sit there, and be careful 

not to spill your milk.


Mom why milk is white

when will you buy me a bicycle

where does the sun go at night

who lights the stars

do little girls die?


What are photons

does sleeping beauty exist

what are the pills of happiness

where is my ball 

who taught birds to sing

when do ants marry

why winter comes after summer 

what is the critical age

who gave birth to God

why do we die

do fish speak?

Why Little Red Riding Hood went to the forest

while knowing the big bad wolf was there

What is a megaton bomb

do angels age?

How come we don't have wings too

how is brainwashing done

why flies are needed

will you forget me when you die?

When are we going to travel to the moon

do you like peaches

where is the immortal water

Why did you say "ouch"

how often wars take place

are you afraid of cockroaches

do silly people go to Paradise

where is Paradise

-why don't you answer me?


Mom, when someone talks too much

does his voice ever end?




Lena Pappa

Monday, 7 June 2021

Γενέθλιο - Birthday


 












Πριν την αυγή νεκρό 

ανακαλύφθηκε το φως 

είχε όμως το σκοτάδι 

άλλοθι ακλόνητο: 


Την ώρα του κακού 

κήπος περίκλειστος

ήταν στα μάτια της 

από συνθετικά φιλιά

            ***

Λένε κάποιοι πως 

από ατρόμητη καρδιά

δεν αστόχησε ο Ιόλαος 

στον τελευταίο δαυλό 


Mα η αλήθεια είναι 

πως δεν φοβήθηκε 

κανείς ποτέ αυτό 

που δεν λαχτάρισε 




5/6/21



...........



Light was found dead

before the dawn

but darkness had

an unshakable alibi:


At the time of death

it was a fenced garden

out of synthetic kisses

in her eyes of honey

            ***

Some say by having

such a fearless heart

Iolaus did not miss

in his last torch


But the truth is

that nobody was

ever afraid of what

he did not crave



5/6/21



Sunday, 23 May 2021

РЕКЛАМА - Advertisement














δεν είναι  

η αγάπη, 

είναι το ρόδο 

που κρύβεται 

πίσω από 

το αγκάθι 

για να σωθεί 

από τον μεταλλικό

μοχλό

του θανάτου   


δεν είναι

η αγάπη, 

είναι το χέρι 

που χώνεται  

σε λαβωμένη 

λάβα    

μη και λαλήσει 

τη δική του γλώσσα, 

αυτήν στην οποία

λήμμα φόβος 

δεν υπάρχει 


δεν είναι 

η αγάπη, 

είναι το 

σκουριασμένο

γιασεμί 

που κλειδωθηκε

μεσάνυχτα 

στα μισάνοιχτα

στήθη, 

στα πάθη 

που σπαραξε 

το προβλέψιμο

σύμπαν 


δεν είναι  

η αγάπη,  

είναι 

ο Βλαδίμηρος  

με την Λίλια 

ασημένιοι, 

χέρι χέρι  

στον καναπέ 

του δυαριού  

στην Μόσχα, 

να δείχνουν 

οικογενειακές 

φωτογραφιες 

σε παλιά

κυριακάτικη 

εκπομπή



...................




this is not

love,

it is the rose

hidden

behind 

the thorn

to be saved

from the metallic

lever

of death


this is not

love,

it is the hand

inserted to

the wounded

lava,

not to speak

its own language

where

there is no entry

for fear


this is not

love,

it's the

rusty

jasmine,

locked

at midnight

in half-bare

breasts,

of passions

torn to pieces

by the predictable

universe


this is not

love,

it is

Vladimir

and Lilia

both silver,

hand in hand

on the couch

of their apartment

in Moscow,

showing

family

photos,

on an old

Sunday

TV program

Saturday, 22 May 2021

Το Παραθύρι - La Vendana

Ο ουρανός σύννεφα ονειρεύεται για τον κόσμο τον πραγματικό

με ύλη ερωτευμένη με το χώρο και το φως.

Πάνω από ’ναν ύφαλο σκορπίζονται σήμερα οι αμμόλοφοι,

αμμουδιές με κύματα θαλασσινά που χιόνια είναι.

Τόσα τυχαία περάσματα, από περίτεχνη ιδιοτροπία,

μαζεύονται εκεί με ακαταμάχητη

στερεότητα που χαμογελά. Στις άκριες κατοικώ

καθώς βάθη διάφανα πυκνώνουν.

Ο άνεμος σκεπάζει, αποκαλύπτει, δυναμώνει

τα φύλλα πάνω στο κλαδί, τα κλαριά στον κορμό,

τους τοίχους, τα πρόστεγα, τους στύλους, τις γωνιές:

γαλήνη φανερωμένη του δειλινού

μιαν ήρεμη ζητά ματιά, μέσ’ από παραθύρι.

Οι λεπτομέρειες γίνοντ’ ένα με το φόντο:

πετραδάκια, πιο κει ένας φράχτης, έπειτα ένα σύρμα.

Συναντά κάθε λεπτό την άλω τη δικιά του –

ή τάχα είν’ ονειροφαντασιά τούτο το γυαλί;

Σαν το παραθύρι μου είμαι. Ο άνεμος με μαγεύει.

Ομορφιά τόσο λαμπρή, μα και με τόση σοφία,

ανάμεσα στον ήλιο και το νου! Λέξεις υπάρχουν στιλβωμένες

μα εγώ έτσι θα ’θελα να γνωρίζω, καθώς του Ιουνίου ο άνεμος.

Της λεύκας το σάλεμα κάνει την αύρα ορατή,

σε γαλήνης κύκλο με κλείνει το σούρουπο

κι ένας ουρανός που υψώνεται τον ορίζοντά μου ακολουθεί.


 .........



Jorge Guillen