Κύματα -Waves

.......

They are constantly born
through volumes 
of fickle water
layers of stone
imaginative 
sand formations.

They come.
They go.

I appeal
I resort
I escape

Only the wind answers 
to their dizzy questions.

Even if they're leaving now
others will definitely come back

pulling our hand from the switch of oblivion
testing meanings
questioning all condescension.

So as the lean ship rages 
the horizon is sliced.

Waves plague our rotten regrets.

Their height depends 
on your mercy.




Dimitra Kotoula

Λίγες Μέρες Δίχως Τα Μάτια Μου - A Few Days Without My Eyes

Έζησα
-ανεπαρκώς-
λίγες μέρες δίχως τα μάτια μου.
Πώς να πει κανείς
την όψη
μιας ομορφιάς που αποθυμιέται;
Ξέχασα πώς είναι
να μπορώ να βλέπω
μακριά
έξω από το παράθυρο.
Δάκρυσα αφελώς
για τους απολεσθέντες ορίζοντες. 
Μου έλειψε η σιγουριά
των βημάτων
με αυτοπεποίθηση.
Την εκτυφλωτική ζαλάδα του ήλιου
αποζήτησα 
κι ας μην κατάφερα ποτέ πριν
να τον κοιτάξω πολλή ώρα
κατάματα.
Το φως του εκείνο,
που -σαν αλήθεια-
ώρες-ώρες
δεν αντέχεται, αδερφέ μου.
Νοστάλγησα
έναν περίπατο δίχως πρόσκληση.
Μια αδικαιολόγητη στάση δεξιά,
κάπου, με το αυτοκίνητο.
Τα δέντρα
-που μεταλλάσονται με τις εποχές-
κόντεψα να ξεχάσω
πόσο πολύ
μοιάζουν με τους ανθρώπους, 
που αλλάζουν σε κάθε χωρισμό:
δέρμα, σπλάχνα κι οσμή.
Τη μέρα λησμόνησα
και τη μορφή της,
πώς άραγε εκείνη φαντάζει
καθώς κατρακυλάει πρόθυμα
πίσω από κάποιο θλιμμένο βουνό,
ωσότου πέσει για ύπνο ξέπνοη.
Κι όταν τα βρήκα τα μάτια μου
πάλι,
και τ' άνοιξα με μια λαχτάρα
κρυφά παράλογη,
ήταν σκληρό το φέρσιμο του ήλιου, 
κι απότομο.
Κι ήτανε, λες, το σκοτάδι, 
αυτό που είχε γίνει
τώρα 
συνήθεια απαράβλεπτη.



..............




I Lived
-not enough-
for a few days without my eyes.
How can one say
the view
of a beauty that is desired?
I forgot what it's like
to be able to look out
the window far away.
I cried naively
for the lost horizons.
I lacked security
of confident steps.
I asked for
the blinding dizziness of the sun
even though I never made it before
to stare at him for long 
face to face.
That light 
of his -as a matter of fact-
sometimes
is intolerable, my brother.
I really missed
a walk without invitation.
An unjustified pull over
off the road, somewhere.
The trees
-transforming with the seasons-
I almost forgot
how much
they look like people
changing at each separation:
skin, guts and smell.
I forgot the daylight
and its form,
how does it seem
tumbling down willingly
behind some sad mountain,
until it falls asleep breathless.
And when I found my eyes
again,
and opened them with a longing
secretly irrational,
the sun's behaviour was tough
and steep.
And it was, like, darkness,
had become
now
a remarkable habit.

Vicky Mirotsou

Η Πρώτη Ανάμνηση - The First Reminiscence

Πήρα να σημειώσω

Όμως διάλεξα το προσημειωμένο

Δεν υπήρχε χώρος για μένα

Η μάσκα είχε το μόνο κενό

Σαν οδηγώ τη βγάζω

Κι άστους να λένε

Γυναίκα στο τιμόνι ο χάρος σε ζυγώνει

Η πρώτη ανάμνηση

Γυναίκα οδηγός

Η μάνα

Η μόνη από πέντε αδερφές

Πρώτο αμάξι

Μαύρο ορθογώνιο

Σαν κινούμενη κάσα

Τα τσουχτερά πρωινά τρεμόπαιζε εκείνη

Το μόνο μου ταξίδι, αυτό το όχημα

Μια μικρή ζωή σε κάθε αλλαγή ταχύτητας

Μια μέρα έφυγε κομματιασμένο

Δεν ήταν μόνο εκείνο το αυτοκίνητο

Την εποχή εκείνη κάθε χαρακτήρας ήταν συνδεδεμένος

Μ' ένα ραδιοκασετόφωνο

Με μια ταπετσαρία

Μ' έναν λεβιέ παραθύρων

Μ' ασφάλειες και κρεμαστά στους καθρέπτες

Μ' ακόμη περισσότερο με μια ξεκάθαρη οσμή

Γι' αυτό τώρα

σχεδον είκοσι πρωτοχρονιές μετά

Όταν αγγίζω το τιμόνι

Η ασυνείδητη μνήμη αρχίζει να απλώνει τις γλώσσες της 

Ξετυλίγοντας τη δική μου εκδοχή της ανάμνησης μιας Μαντλέν

Μόνο που ο κήπος που συνδέεται με τη γεύση

Είναι η μαύρη πίσσα της ασφάλτου

..................

I tried to keep notes

But I chose the annotated one

There was no room for me

The mask had the only gap

When I drive I take it off

And let them say

Woman at the wheel, death approaches

The first reminiscence

Female driver

Mother

The only one of five sisters

First car

Black rectangle

Like a moving casket

In the nippy mornings she flickered

My only trip, this vehicle

A little life in every gear change

One day it went to pieces

It wasn't just that car

At that time every character was connected

With a radio cassette player

With a wallpaper

With a window lever

With insurances and hanging stuff on the mirrors

Even more so with a distinctive smell

That's why now

almost twenty new year's days later

When I touch the steering wheel

Unconscious memory begins to spread its tongues

Unraveling my own version of a Madeleine's reminiscence

But the garden associated with the taste

Is the black tar of the asphalt

Christina Drangana

Του Ανέμου Η Κόρη - Wind's Daughter

 

Μιάς ανεμώνης
με κάλεσαν 
τα δάκρυα.

Βάφτηκα 
σε όλα της 
Τα χρώματα

Αρέσκεται
του ανέμου η κόρη
στο εύθραυστο
λευκό

Βλέμμα στραμμένο
Στο εφήμερο
όσα με απλότητα
αγαπά.

................

I was invited 
by the tears
of an anemone.

I got dyed
in all of her
Colours

Wind's daughter
is fond of
the fragile
white

Her gaze directed
to the evanescent
all she simply
loves.

Mirella Kalantzi

Στιγμιότυπο - Snapshot

 

Κάθησε εκεί πρόσεχε 

μη χύσεις τό γάλα σου.

Μαμά γιατί το γάλα είναι άσπρο

πότε θα μου πάρεις ένα ποδήλατο

πού πάει ο ήλιος όταν δύσει

ποιός ανάβει τα άστρα

πεθαίνουν οι κούκλες;

Τι θα πεί φωτόνια

υπάρχει στ’αλήθεια η φεγγαρόλουστη

τι είναι τα χάπια της ευτυχίας

πού είναι το τόπι μου

ποιός έμαθε τα πουλιά να τραγουδούν

πότε παντρεύονται τα μερμήγκια

γιατί μετά το καλοκαίρι έρχεται ο χειμώνας

τι θα πεί κρίσιμη ηλικία

ποιός γέννησε το Θεό

γιατί πεθαίνουμε

μιλάνε τα ψάρια;

Γιατί η Κοκκινοσκουφίτσα πήγε στο δάσος

αφού ήξερε πως ήταν εκεί ο λύκος

τι θα πεί βόμβα μεγατόννων

γερνάνε οι άγγελοι;

Γιατί να μην έχουμε και μείς φτερά

πώς γίνεται η πλύση εγκεφάλου

τι χρειάζονται οι μύγες

θα με ξεχάσεις όταν πεθάνεις;

Πότε θα πάμε ταξίδι στο φεγγάρι

σ’ αρέσουν τα ροδάκινα

πού βρίσκεται το αθάνατο νερό

Γιατί έκανες «αχ»

κάθε πότε γίνονται οι πόλεμοι

τις φοβάσαι τις κατσαρίδες

οι κουτοί πάνε στον Παράδεισο

πού είναι ο Παράδεισος

-γιατί δεν μου απαντάς;

Μαμά όταν μιλάει κανείς πολύ

τελειώνει κάποτε η φωνή του;

........................

Sit there, and be careful 

not to spill your milk.

Mom why milk is white

when will you buy me a bicycle

where does the sun go at night

who lights the stars

do little girls die?

What are photons

does sleeping beauty exist

what are the pills of happiness

where is my ball 

who taught birds to sing

when do ants marry

why winter comes after summer 

what is the critical age

who gave birth to God

why do we die

do fish speak?

Why Little Red Riding Hood went to the forest

while knowing the big bad wolf was there

What is a megaton bomb

do angels age?

How come we don't have wings too

how is brainwashing done

why flies are needed

will you forget me when you die?

When are we going to travel to the moon

do you like peaches

where is the immortal water

Why did you say "ouch"

how often wars take place

are you afraid of cockroaches

do silly people go to Paradise

where is Paradise

-why don't you answer me?

Mom, when someone talks too much

does his voice ever end?

Lena Pappa

Φύλλα Ημερολογίου - Calendar Pages

 

Who knows what tomorrow brings, or 

who is aware of what happened yesterday,

my years were lost here and there, in rooms,

in trains, in dreams 

but every now and then a woman’s voice 

as the night falls 

seems like goodbyes 

of an age that’s long gone 

and the days you lack, oh February, 

maybe they’ll be granted to us 

in heaven-

I think about the small hotels where 

I scattered the sighs of my youth 

in the end no one escapes, because 

even if he could there’s nowhere to go 

and love is our madness 

towards the impossible 

of getting to know each other-

Lord, you ve’wronged the poets 

by giving them only one world,

and when I die I wish I was buried 

in a pile of calendar pages,

so as to take the time with me.

And perhaps whatever is left 

will be on our roadside 

just a brief ‘forget me not’

Tasos Livaditis 

Δεν ήταν - Was Not

 

Δε μας κοροϊδεύει αυτός ο κόσμος.

Μας το έχει πει ξεκάθαρα οτι δεν αξίζει την ελπίδα μας.

Και δε μιλώ για τις άκαρδες ημέρες που έρχονται σε αυτή τη χώρα

ούτε για τη βία και για το πόσο αδικημένοι νιώθουμε.

Αλλά κανείς δεν έχει αναρωτηθεί για την ύπαρξη του

προτού μείνει μόνος, προτού γίνει ένας σεισμός

ή προτού χάσει τον έρωτα του.

Α, ξέχασα. Δεν ήταν.

............

This world does not make fun of us. It has told us clearly that it is not worth our hope. And I'm neither talking about the heartless days coming to this land nor about the violence and how wronged we feel. But no one has wondered about his existence before he is left alone, before an earthquake occurs or before he loses his love.

Oh, I forgot. Was not.

Franzeska Averbach

Πρέβεζα - Preveza

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμύδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια "ελλειπή" μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"Υπάρχω;" λες, κ' ύστερα "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.



.....................





Death is the bullies bashing
against the black walls and roof tiling,
death is the women being loved
in the course of onion peeling.

Death the squalid, unimportant streets
with their glamorous and pompous names,
the olive-grove, the surrounding sea, and even
the sun, death among all other deaths.

Death the policeman bending over
to weigh, a "lacking" portion,
death the harebells on the balcony
and the teacher with the newspaper.

Base, Guard, Sixty-man Prevezian Rule.
On Sunday we'll listen to the band.
I've taken out a savings booklet,
my first deposit drachmas thirty one.

Walking slowly on the quay,
"do I exist?" you say, and then: "you do not!"
The ship approaches. The flag is flying.
Perhaps Mr. Prefect will be coming.

If at least, among these people,
one would die of sheer disgust
silent, bereaved, with humble manners,
at the funeral we'd all have fun.




Kostas Kariotakis

Η δύσκολη Κυριακή - Tricky Sunday

Απ' το πρωί κοιτάζω προς τ' απάνω ένα πουλί καλύτερο

απ' το πρωί χαίρομαι ένα φίδι τυλιγμένο στο λαιμό μου

Σπασμένα φλυτζάνια στα χαλιά
πορφυρά λουλούδια τα μάγουλα της μάντισσας
όταν ανασηκώνει της μοίρας το φουστάνι
κάτι θα φυτρώσει απ' αυτή τη χαρά
ένα νέο δέντρο χωρίς ανθούς
ή ένα αγνό νέο βλέφαρο
ή ένας λατρεμένος λόγος
που να μη φίλησε στο στόμα τη λησμονιά

Έξω αλαλάζουν οι καμπάνες
έξω με περιμένουν αφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλά στριφογυρίζουνε μιά χαραυγή
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ένας αετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τα μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
η ορχήστρα παίζει κίβδηλους σκοπούς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναίκες
τί έρωτες τί φωνές τί έρωτες
φίλε αγάπη αίμα φίλε
φίλε δώσ' μου το χέρι σου τί κρύο

Ήτανε παγωνιά
δεν ξέρω πια την ώρα που πέθαναν όλοι
κι έμεινα μ' έναν ακρωτηριασμένο φίλο
και μ' ένα ματωμένο κλαδάκι συντροφιά

......................

Εver since morning I've been looking up at a better bird 
Since morning I've been glad about a snake wrapped around my neck 
Broken cups on the carpets 

purple flowers are the cheeks of the seeress

when she lifts up the dress of doom 

something will grow from this joy 

a new tree without blossoms 

or a pure new eyelid 

or a worshiped reason

for not kissing oblivion in the mouth The bells shouting out 

unimaginable friends wait for me outside

lifting high and twirling a dawn 

so much fatigue, fatigue 

some yellow dress -with an embroidered eagle on- 

a green parrot -I close my eyes- crying

always always always 

the orchestra plays counterfeit tunes 

what passionate eyes what women 

what loves what voices what loves 

buddy blood love buddy 

buddy give me your hand it was so coldSo freezing cold 

I no longer know the time they all died 

and I stayed with a mutilated friend 

and with a bloodied sprig for a companion

Miltos Sachtouris

Σαν Καράβι - Like A Boat

 

Και σαν καράβι
Που περνάει
Δίπλα απ’ το δικό μας
Μεσοπέλαγα
Χαιρετιόμαστε τώρα
Άνθρωποι ξένοι
Από τα μπαλκονάκια
Των νοσοκομείων
Καπνίζοντας·
Σηκώνουμε το χέρι
Που κρατάει το τσιγάρο
Σημάδια αναγνώρισης
Τρόπαιο ζωής
Μαντίλι αποχαιρετισμού
Συγκινημένοι
Από τα διάφορα
Που περνάνε απ’ τον νου
Και μέσα απ’ τους θαλάμους
Με γάζες, οξυγόνα και ορούς
Αλλά και θάλασσα
Ταξίδια άλλα
Ένα ακόμη· έστω
Όμως το πιο πολύ
Αυτή
Η θάλασσα



..............




And like a boat
Passing by
Next to our own
In the midst of the sea
We are greeting now
Like strangers do
From the balconies
Of hospitals
Smoking·
We are raising the hand
That holds the cigarette
Signs of recognition
Trophy of a lifetime
Scarf of farewell
Excited
Of so many things
Passing through mind
And inside the chambers
With gauze, oxygen and sera
And sea too
Various journeys 
One more· at least
But above all
This sea  




  
Aggeliki Eleftheriou 

Poème Amoureux

Στη σκιά του αστραφτερού χαλιού, αχ! γιατί, τρυφερέ
αγαπημένε, έχεις διευθετήσει τις οικείες ίνες 
της καρδιάς μου; δεν έχεις εκπλαγεί ποτέ απο το 
ενστικτώδες και ξένο ανοιγόκλεισμα της κεντρικής 
διεύθυνσης της ψυχής μου; λοιπόν νομίζεις οτι
η πιστή ηθικότητα είναι ένα μυστικό που όλοι 
αδιακρίτως υποφέρουμε;

Θα γκρεμιστούν ξανά ή οχι οι ζωοδότρες βλέψεις κάτω
απο την άγονη επίδραση των μελαγχολικών ματιών σου;

Όχι, δεν είναι τώρα ούτε ποτέ, γιατί κρατώ έναν κοινωνικό έλεγχο
πάνω στην ομόφωνη χωρητικότητα των αρχικών οργάνων, και ξέρω 
πως αναλαμβάνοντας την ανωτερότητα της προφητικής οργάνωσης 
η καρδιά σου δεν θα τολμήσει ποτέ να με συγκρατήσει.

Έτσι, ορίζοντας υποκλίσεις και γνεσίματα, 
στενάζω σου σαν αστείο, τούτες εδώ τις λέξεις;
"Ας φοβηθούμε τις αισθήσεις"

 ..........................






À l’ombre du tapis chatoyant, ah! pourquoi, tendre 
inspirée, avez-vous trié les fibres intimes de mon 
coeur? n’avez-vous donc jamais surpris le clignotement 
instinctif et forain de la corporation centrale de mon 
âme? croyez-vous donc que la moralité fidèle soit un 
secret que l’on souffre particulièrement?

Est-ce que mes regards salubres ne crèveront plus 
sous l’influence aride de vos prunelles sombres ?

Non, ce n’est pas, ce ne sera jamais, car je veille 
socialement à l’unanime capacité des organes 
originaux et je sais qu’en prenant la supériorité 
générale de l’organisation prophétique, votre coeur 
n’osera jamais réserver le mien.

Donc, en vous fixant révérences et filatures, je vous 
dis fumistement ces paroles gémissants: 
 «craignons les sens».

Gisèle Prassinos

 

Greek Translation: Panagiotis Xourafas 

Biography:  http://en.wikipedia.org/wiki/Gis%C3%A8le_Prassinos

Όχθη - Shore

Eίμεθα στη όχθη σαν προβλήτες 
Tα χέρια μας απλώνονται στον ουρανό 
Kαι κατεβάζουν τα πουλιά 
Kαι τα κελεύσματα των οδοιπόρων. 

Mία γυναίκα κάποτε μας σταματά 
Aν δεν γελάσει πρόκειται να βρέξη. 



.................




We are like piers in a shore
Stretching our hands to the sky
Bringing down the birds
And the invitations of travelers.

Every now and then a woman stops us.
If she doesn't laugh, it will rain.





Andreas Empeirikos

Τι Κριμα Που Γκρεμίστηκε Το Τείχος - What A Pity The Wall Was Shattered

 
 

Πρώτα πιστεύαν οι από κει
πώς εδώ ζούσε η Ελευθερία
και οι από δω πως από κει
υπήρχε η τάξη κι η εργασία.

Τώρα διαπίστωσαν μαζί
ότι το τείχος δεν έπρεπε να γκρεμιστεί
γιατί ήταν άξιο μόνο του να συντηρεί
και τάξη και αξιοπρέπεια κι ελευθερία
το βράδυ μες στην ονειρική τους φαντασία.

Τι κρίμα που γκρεμίστηκε το τείχος
Και τώρα πώς να ζεσταθεί
Μες στην καρδιά το ψύχος;


 
......................




First the people from the other side
believed that here lived Freedom
and the people here that over there 
existed order and employment.

Now both sides realized that 
the wall shouldn't have been crumbled
'cause it was able by itself to maintain
orderliness and dignity and freedom
at night in their dreamy imagination.

What a pity the wall was shattered
And now how is it possible warming up
the coldness inside their hearts? 







Manos Hatzidakis
 

Η Eυλογία της Eλλειψης - The Blessing Of Deficit

 




























Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου 'χει απομείνει
μ’ αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν
σαν να 'ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ’ έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με –παρακαλώ το Άγνωστο–
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.



..................




I am grateful to my shortcomings
what I miss protects me
from what I'm going to lose
all my skills
that withered in the lark field of life
protect me against falling into the gap
useless, meaningless.
What I lack teaches me
what I have left
disorientates me
because it films images from the past
as if they were promises for the future.
I can not, I do not dare
to imagine not an angel  
passing by, just because 
I descend  on another planet,  
with no angels.
Love, from longing it used to be
became a good friend
tasting together the melancholy of Time.
Deprive me- I beg the Unknown-
deprive furthermore
to survive.





Katerina Aggelaki Rouk

Μεταφράζοντας σε έρωτα της ζωής το τέλος - Translating The End Of life Into Love

Επειδή με τη δική μου γλώσσα
δεν μπορώ να σ’ αγγίξω
μεταγλωττίζω το πάθος μου.
Δεν μπορώ να σε μεταλάβω
και σε μετουσιώνω,
δεν μπορώ να σε ξεντύσω
έτσι σε ντύνω μ’ αλλόφωνη φαντασία.
Στα φτερά σου από κάτω
δεν μπορώ να κουρνιάσω
γι’ αυτό γύρω σου πετάω
και του λεξικού σου γυρνάω τις σελίδες.
Πώς απογυμνώνεσαι θέλω να μάθω
πώς ξανοίγεσαι
γι’ αυτό μες στις γραμμές σου
ψάχνω συνήθειες
τα φρούτα π’ αγαπάς
μυρουδιές που προτιμάς
κορίτσια που ξεφυλλίζεις.
Τα σημάδια σου ποτέ μου δεν θα δω γυμνά
εργάζομαι λοιπόν σκληρά πάνω στα επίθετα σου
για να τ’ απαγγείλω σ’ αλλόθρησκη λαλιά.
Πάλιωσε όμως η δική μου ιστορία
κανένα ράφι δεν στολίζει ο τόμος μου
και τώρα εσένα φαντάζομαι με δέρμα σπάνιο
ολόδετο σε ξένη βιβλιοθήκη.
Επειδή δεν έπρεπε ποτέ
ν’ αφεθώ στην ασυδοσία της νοσταλγίας
και να γράψω αυτό το ποίημα
τον γκρίζο ουρανό διαβάζω
σε ηλιόλουστη μετάφραση.



......................




Because with my own tongue
I can not touch you
I translate my passion.
I can not partake you
and thus I denature you,
I can not undress you
so I dress you with allophonic fantasy.
Under your wings
I can not perch
that's why I fly around you
and turn the pages of your lexicon.
How do you denude I want to know
how do you sail away
for within your shapes
I look for habits
the fruits you like
smells you prefer
girls you browse.
Your signs I will never see naked
so I work hard on your adjectives
to pronounce them in a heathen speech.
Βut my own story is aged
my tome does not adorn any shelf
and now I am picturing you in rare leather
well made in a strange library.
Because I should never
be left in the impunity of nostalgia
and to write this poem 
is to read the sky of grey
in a sunlit translation.

Katerina Aggelaki Rouk 

English Transl. : 
Panagiotis Xourafas

Η Διάσωση Της Σκιάς - The Rescue Of Shadow

μνήμη αγνοουμένων


διακριβώθηκε η τύχη του φωτός
η καταγωγή της σκιάς
αποκαταστάθηκε η σύνθεση
ο ακριβής τόνος της εικόνας
ο προπλασμός των ονομάτων
η όψη μας
η λάμψη τους που λειώνει
τώρα
ασάλευτοι οριστικά
σωπαίνουν χαμηλά
χωρίς
το χέρι της αφής να βλέπει
δίχως
το βλέμμα της σιωπής να δείχνει
πως είμαστε εμείς το βάραθρο
το χάος των οστών τους



..................



memory of the missing


the fate of light was calibrated
the origin of the shadow 
the composition was restored
the exact tone of the image
the proplasm of names  
our face 
their brilliance melting
now
motionless definitely
silent low
without  
hand of touch to see
without
gaze of silence to show
that we are the precipice
chaos of their bones





Antis Ioannidis