Μικρός Ναυτίλος - Little Nautilus (Verse X)

Ότι μπόρεσα ν' αποχτήσω μία ζωή απο πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ιδια μου διαφάνεια, το χρωστώ σ΄ ένα είδος ειδικού θάρρους πού μού 'δωκεν η Ποίηση:να γίνομαι άνεμος γιά τό χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.
Δεν παίζω με τα λόγια. Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να σημειώνεται μέσα στή «στιγμή» όταν καταφέρει να την ανοίξει
καί να τής δώσει διάρκεια.
Οπόταν, πραγματικά, και η Θλίψις γίνεται Χάρις και η Χάρις Άγγελος·
η Ευτυχία Μοναχή και η Μοναχή Ευτυχία.
με λευκές, μακριές πτυχές πάνω από το κενό ένα κενό γεμάτο σταγόνες πουλιών, αύρες βασιλικού και συριγμούς υπόκωφου Παραδείσου.

.................................

The fact I got a life of deeds visible to all,thus to win my own diaphaneity,I owe it to a special kind of courage that poetry gave to me: to become wind for the kite and kite for the wind,even when the sky isn't there.
I'm not playing with words.I'm talking about the motion that anyone finds out happening at this "moment" when he succeeds to open
and give it duration.
Then,truly Sorrow becomes Grace and Grace an Angel;
Happiness becomes Unique and Uniqueness becomes Happiness.
with white ,long tucks above the space,a space full of drops of birds,basil auras and hisses of a hollow sound Paradise.


Poetry : Odysseas Elytis
English Translation: Panagiotis Xourafas

Μικρός Ναυτίλος - Little Nautilus (Verse XIV)

Τα ανώτερα μαθηματικά μου τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας. Ιδού μερικές πράξεις για παράδειγμα:

1. Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.

2.Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επί την αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χριστού.

3. Η ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις (σχήματα) και στα αισθήματα (χρώματα). Η ζωή μας κόβεται, και οφείλει να κόβεται, στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά χαρτιά του ο Matisse.

4. Όπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα. Όπου προεξέχει το βουνό από τη λέξη του υπάρχει ποιητής. Η ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.

5. Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.

6. Κάθε πρόοδος στο ηθικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη και ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.

7. Ένας "Αναχωρητής" για τους μισούς είναι, αναγκαστικά, για τους άλλους μισούς ένας "Ερχόμενος".

......................

I did my high level mathematics in the school of the sea. Here are some operations for example:

1. Ιf you dissociate Greece, in the end you'll see that all is left is: an olive tree, a vineyard and a ship. Which means: with all these you can make it up again.

2.The product of scented herbs x Innocence always gives the figure of some Jesus Christ.

3.Happiness is the right proportion between deeds (figures) and emotions (colours). Our life is cut and oughts to be cut, as much as Matisse cut his coloured papers.

4.Wherever you see fig trees, there you find Greece. Wherever the mountain projects up its name,there is a poet. Lust is not deductible.

5. An evening in the Aegean includes sorrow and joy in so equal doses that nothing is left but the truth.

6.Any progress in the moral level can be nothing but conversely proportionate to the ability that have power and numbers to define our destinies.

7.Αn "Anchorite" for the one half of people, is nevertheless "Forthcoming" for the other half.

Poetry : Odysseas Elytis
English Translation: Panagiotis Xourafas

Η Τράπεζα Του Μέλλοντος - Future Bank

Πάντα επίκαιροι οι στίχοι του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή.
Ακολουθούν στίχοι από τα "Κρυμμένα Ποιήματα"του (Εκδόσεις Ικαρος/1993)...

Την δύσκολη ζωή μου ασφαλή να κάνω
εγώ στην Τράπεζα του Μέλλοντος επάνω
πολύ ολίγα συναλλάγματα θα βγάλω.

Κεφάλαια μεγάλ’ αν έχει αμφιβάλλω.
Κι άρχισα να φοβούμαι μη στην πρώτη κρισι
εξαφνικά τας πληρωμάς της σταματήσει.
...........................
To make secure this hard life of mine
In your bank of the future
I will take very little money.

I doubt if it has much capital,so
I’ve come to fear on the first crisis,
Its payments might suddenly stop.


Constantine Cavafy

Μοιραίοι - Destined

Ίσως είναι ύβρις πρός τον ποιητή, μα αυτό το αριστούργημα του Βάρναλη, μου φέρνει στο νου όλο αυτο το συρφετό ανίκανων ή υποτακτικών, πάντως de facto μοιραίων ανθρώπων που μας κυβερνούν τα τελευταία 35 χρόνια. Σκέφτομαι με πόνο επίσης, πόσο μοιραίοι και άβουλοι, απλοί παρατηρητές και αδρανείς είμαστε όλοι εμείς, ο λαος που το αφήνει αυτό να συμβαίνει, οδηγώντας μας σε οικονομική,ηθική,ιδεολογική,πολιτισμική και εθνική χρεωκοπία. Ακόμα υπάρχει ελπίδα, μα πρώτα πρέπει να απενδυθούμε από το καύκαλο του εγωκεντρισμού,του ναρκισσισμού και της απάθειας.

Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ'η παρέα πίναμ' εψες'
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ' άσωτ' ουρανού!
Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Του ενός ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό'
τ' άλλου κοντόημερ' η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό'
στο Παλαμήδι ο γιός του Μάζη
κ' η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το 'πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

...........................

In the underground tavern
In between smoke and swearing
(Upstairs the lantern was screaming)
All our company was drinking yesterday,
Yesterday, like every other night
Swallowing the bitter events
that shape our lives.

Tightly stacked besides each other
Spitting on the earth's face
Oh what a big torture
The torture of life is
No matter how hard our mind tries,
It remembers no happy day

Sun and oh blue sea
Depth of the fatherless sky
Of the dawn egg-yolked wrap
Carnation of the dusk
You shine then fade afar
Never entering our heart.

One's father years ten now
Paralyzed, same as skeleton
The other's wife life is short
slowing melting away
At Palamidi the son of Mazis
The daughter of Yiavis at Gkazi

It's our cursed roots
It's God's hatred to us
It's our own stupidity
But above all it's our all the wine we've drunk
Whose fault it is?
No mouth has ever found the answer

Thus in the dark underground tavern
we drink always heads down
Like worms, every heel
that finds us steps on us
Cowardly, destined and without any willpower
We are, perhaps, expecting some miracle!


Poetry : Costas Varnalis
Pics (Greek Prime Ministers over the past 20 years):
K.Mitsotakis (1990-1993), K.Simitis (1996-2004), K.Karamanlis (2004-2009) , G.Papandreou (2009-?)

Σύγχυσις - Confusion

Είν' η ψυχή μου εν τω μέσω της νυκτός
συγκεχυμένη και παράλυτος. Εκτός,
εκτός αυτής γίνεται η ζωή της.

Και περιμένει την απίθανον ηώ.
Και περιμένω, φθείρωμαι, και ανιώ
κ' εγώ εντός της ή μαζύ της.

......................

My soul in the middle of the night
is confused and paralysed. Out,
out of this, its life goes on.

And waits for the incredible Eos.
And I wait, wear away and feel bored
myself, inside or together with her.


Constantin Cavafy

The Four Seasons - Οι Τέσσερις Εποχές

Τριαντάφυλλα δίπλα δίπλα.
Δεν μιλούν το ένα με το άλλο.

Και αυτές οι εποχές εναλλάσσονται στο κορμί μου,
Δεν μιλούν η μία με την άλλη
Και δεν μιλούν μαζί μου.

Και είμαι εδώ δίχως φωνή
Μιλώντας σε όλα τα πράγματα
Χωρίς να μιλώ στον εαυτό μου.




















Roses side by side .
They do not speak to each other .

And these seasons alternate over my body,
They do not speak to each other
And they do not speak to me .

And I am here without a voice
Speaking to all things
And not speaking to myself .


Hassan Najmi

Μιθριδατισμός - Mithridatism

Πάνε τώρα κοντά 40 χρόνια, που η Ελλάδα αιμορραγεί. Δεν είναι μόνο η οικονομία που είναι στό επίκεντρο τώρα. Είναι η νοοτροπία του ατομικισμού και ωχαδερφισμού μας, είναι η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας, πολιτισμού καί προοπτικής για τον πολίτη. Τελικά, εδώ και καιρό μας χορηγούν μικρές δόσεις δηλητηρίων γιά να αποκτήσουμε κοινωνική ανοσία και εμείς υπακούουμε. Θέλουν να μας κάνουν πολίτες αμέτοχους, εφαρμόζοντας μιθριδατικές τακτικές, και εμείς τους καλούμε στο τραπέζι μας
να μας "μπολιάσουν" με τα δηλητήρια τους!

Ο όρος "Μιθριδατισμός" προέρχεται από τον Μιθριδάτη ΣΤ', βασιλιά του Πόντου, ο οποίος εξαιτίας του μεγάλου φόβου του μήπως τον δηλητηριάσουν χορηγούσε στον εαυτό του βαθμιαία αυξανόμενες μη θανατηφόρες δόσεις δηλητηρίου, ώστε να αναπτύξει τελικά ανοσία. Σύμφωνα με την ιστορία, μετά την ήττα του από τον Πομπήιο, ο Μιθριδάτης αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει χρησιμοποιώντας δηλητήριο αλλά απέτυχε λόγω της ανοσίας που είχε αναπτύξει και τελικά κατέφυγε σε έναν μισθοφόρο για να τον διαπεράσει με το σπαθί του.

Επιστρέφοντας στο σήμερα, φοβάμαι πως αν δεν αντιδράσουμε σε όλο αυτό, στο τέλος δεν μένει τίποτα αλλο από το να μας δώσουν και το ξίφος να αυτοκτονήσουμε μόνοι μας!

Ακολουθεί απόσπασμα από ποίημα του Καναδού ποιητή Αlfred Edward Ηousman, που αναφέρεται στον διαβόητο βασιλιά Μιθριδάτη:

(...)
Κάποτε ήταν ένας βασιλέας στην Aνατολή :
Εκεί, που βασιλείς μαζί γιορτάζουνε πολλοί
Παίρνουν την δόση τους πριν το σκεφτούν λεπτό
Με δηλητηριασμένο κρέας και πιοτό.
Mάζεψε εκείνος όλο τούτο τον χυμό
Από της γής τον ατελείωτο ιό,
Πρώτα λιγάκι, ύστερα πιότερο, έπειτα κι'άλλο
εγεύτηκε σιγα σιγα τ'απόθεμα της το μεγάλο.
Kαι από της εμπειρίας της απλής ειν' οιονεί
από ευτυχία χορτάτος που δεν ασθενεί.
Αρσενικό του βάλανε στο κρέας του, με αγωνία
κι' εμβρόντητοι τον κοίταγαν να τρώει με μανία,
Στρυχνίνη του 'χυσαν μεσ' στο ποτήρι το γεμάτο
κι' εκπληκτοι τον έβλεπαν να λέει άσπρο πάτο'
Λευκό σαν το χιτώνιο τους, το πρόσωπό τους
σαν να δοκίμασαν αυτοί το δηλητήριό τους.
Λέω μιάν ιστορία σε σας λοιπόν, από καιρό οικεία
ο Μιθριδάτης εν τέλει πέθανε απ' άλλη αιτία.

(...)
There was a king reigned in the East:
There, when kings will sit to feast,
They get their fill before they think
With poisoned meat and poisoned drink.
He gathered all that sprang to birth
From the many-venomed earth;
First a little, thence to more,
He sampled all her killing store;
And easy, smiling, seasoned sound,
Sate the king when healths went round.
They put arsenic in his meat
And stared aghast to watch him eat;
They poured strychnine in his cup
And shook to see him drink it up:
They shook, they stared as white's their shirt:
Them it was their poison hurt.
I tell the tale that I heard told.
Mithridates, he died old.


Poetry: Alfred Housman
(All the poem "Terence,this is stupid stuff" of A.Houseman available in:
http://www.chiark.greenend.org.uk/~martinh/poems/housman.html#ASLlxii)
Greek Translation: Panagiotis Xourafas
Mithridates Story in English:
http://en.wikipedia.org/wiki/Mithridates_VI_of_Pontus

Μυρωδιά Καλοκαιριού - Summer Smell

Πάνω στα χέρια σου ακούμπησα πετράδι
μια μυρωδιά καλοκαιριού απ’ τις ακτές
που τόσα χρόνια σαν μαΐστρος με ταράζει
όταν ψαρεύω στα ρηχά κούφιες χαρές.

Έριξες άγκυρα σαν όλες τις φρεγάδες
ξέσπασε θύελλα απ’ τον τρελό νοτιά
σε ουράνιο τόξο που μπερδεύτηκε στις λάσπες
αναζητούσες μια καινούρια πυρκαγιά.

Μα εδώ αρχίζει και τελειώνει η αγάπη
στον άλλο κόσμο τι θα βρεις…
θα είσαι δεμένος με καινούριο εφιάλτη
εδώ αρχίζει και τελειώνει η ζωή.

Στοιχειά του ουρανού γλεντάνε το κορμί μου
και το ποτίζουν ερμαφρόδιτη ηδονή,
με ένα κασόνι ταξιδεύουν την ψυχή μου
πάνω σε κύματα του πρέπει και του μη.

Λοιπόν το μόνο που μου μένει να σου δώσω
μια μυρωδιά καλοκαιριού απ’ τις ακτές
ήσουν παρένθεση που με έκανε να νιώσω
πως ό,τι φεύγει όλο γυρίζει από το χθες.

........................

I laid a stone upon your hands
a smell of summer from the shores
which many years now ruffles me like mistral
when I fish in shallow waters for hollow joys.

You cast an anchor like all frigates
a storm broke out of the crazy south wind,
you looked for a new fire burst
on a rainbow tangled in the mud.

But it's here love begins and ends
nothing to find in the other world...
You will be enmeshed in a new nightmare,
what begins and ends here is life.

Spooks of the sky disport my body
and they cover it with hermaphrodite lust
they travel my soul with a chest
over waves of "musts" and "don'ts".

Well,the only thing left in me to give you,
a smell of summer from the shores
you were a parenthesis that made me feel
whatever goes ,keeps coming back from yesterday.


Poetry/Music : Manos Xydous
Μusic Video: http://www.youtube.com/watch?v=sNTfsSeyrXU

Μάνος Ξυδούς (1953 - 2010)

Εσυ εκεί / κι' εγώ στού πόνου τον παράλληλο,/ βαρύς χειμώνας/και το κλίμα ακατάλληλο./ Εσύ εκεί / Κι' εγώ στού κόσμου το υπόγειο / να σε γυρεύω σε μιά ψεύτικη υδρόγειο./ Εσύ εκεί /Κι' εγώ σκυμμένος στην κασέτα σου /να με ματώνει η φωνή σου και το ψέμα σου...

Τον Μάνο τον πρωτογνώρισα, όταν παιδί ακόμα μετά τον πρώτο δίσκο των Πυξ Λαξ, είχε έρθει για μιά συναυλία ένα καλοκαίρι στο καφέ "Κάστρο",στο Κατάκολο Ηλείας, μαζί με τους Πυξ Λαξ...Τελευταία φορά που τον είδα ζωντανά, ήταν ένα χρόνo πρίν με τον ξάδερφο μου τον Τάσο και τη φίλη μου Αλίκη,στον Πευκώνα,στο μπαράκι στις γραμμές του τρένου, που έκλεισε φέτος... Θα τον θυμόμαστε πάντα...Θα λείψει σε όλους μας ο μουσικός και ο άνθρωπος...Αντίο.
R.I.P
Ο Μάνος Ξυδούς, γεννήθηκε το 1953 στους Αγίους Αναργύρους. Η αγάπη του για τη μουσική ήταν εμφανής από πολύ νωρίς, όταν παράλληλα με τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών Επιστημών, έπαιζε μουσική ως dj στις “Καρυάτιδες” της Πλάκας. Λίγο αργότερα, ως απεσταλμένος πωλητής της Minos ταξίδεψε στην Κρήτη, όπου και παρέμεινε για τρία χρόνια.
Τη δεκαετία του ’80, ως Διευθυντής Marketing της Minos πλέον και με πολλούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους στο ενεργητικό του ως παραγωγός, ο Ξυδούς συναντά για πρώτη φορά τα υπόλοιπα μέλη των Πυξ Λαξ και συμμετέχει στην παραγωγή του πρώτου και του τρίτου τους δίσκου. Τελικά, γίνεται η «ψυχή» του συγκροτήματος γράφοντας στίχους, μουσική αλλά και κάνοντας φωνητικά για τα τραγούδια τους.
Δεν μπορεί να παραληφθεί και η μεγάλη επιτυχία που γνώρισε ο Μάνος Ξυδούς με τους “Dreamer and the fool moon” και το τραγούδι “Sandrina” που είχε αγγλικούς στίχους. Το συγκεκριμένο single πούλησε 49.000 αντίτυπα και ανέβηκε στις πρώτες θέσεις των καταλόγων της Ιταλίας, της Ελβετίας, της Γαλλίας και άλλων χωρών.
Έχοντας «γράψει» στο βιογραφικό του μια ιδιαίτερα επιτυχημένη καριέρα ως παραγωγός, ο Ξυδούς συνεργάζεται και με πλήθος άλλων καλλιτεχνών, όπως τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου με τον δίσκο «Προσέχω δυστυχώς» με στίχους και μουσική δικούς του, τους αδερφούς Κατσιμίχα, τους Όναρ και άλλους, αφήνοντας το δικό του στίγμα στο ελληνικό καλλιτεχνικό στερέωμα.
Μετά τη διάλυση των Πυξ Λαξ, ο Μάνος Ξυδούς, κυκλοφόρησε πέντε προσωπικούς δίσκους ενώ τον τελευταίο καιρό εμφανιζόταν με τον Χάρη και τον Πάνο Κατσιμίχα. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν πριν από ένα μήνα περίπου, στην κοινή του συναυλία με τους αδερφούς Κατσιμίχα στο ΟΑΚΑ.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε και ο τελευταίος του δίσκος, με τίτλο "Βράδιασε,τα ξαναλέμε".
Από το δίσκο αυτό είναι και το τραγούδι "Για σενα στις επιθυμίες μου", σε ποίηση Κικής Δημουλά:

Για σένα στις επιθυμίες μου
λόγος δεν γίνεται ποτέ.
Δεν σε προέβλεψαν ποτέ τα όνειρά μου
Οι προαισθήσεις μου
ποτέ δεν σε συνάντησαν.
Ούτε η φαντασία μου.
Κι όμως μια ανεξακρίβωτη στιγμή σ`εξακριβώνω μέσα μου
ένα έτοιμο κιόλας αίσθημα.
............

In my desires,for you
no speech is ever been said.
My dreams never predicted you
My intuitions never did meet you.
Neither my fantasy did too.
But on an unidentified moment
I identify in me
an already formed feeling.


Vocals : Manos Xydous (1953-2010) & Marianna Gerasimidou
Music: Costantinos Parisis
Poetry : Kiki Dimoula

Στα Επιτόκια Των Ημερών - In The Rates Of Days

Λαθραία όνειρα στ' απόνερα, αδιάκοπα
οι φυλλωσιές στων ψυχών το μάρμαρο
θωπεύουν την αειφόρο μήτρα του ποταμού,
σαν χέρια που αναζητουν σώματα
μια αντήχηση μεγαλείου από χρυσές τέφρες
που ανεμοσκορπίζονται στο γαλανό άγαρ,
στα επιτόκια των ημερών.

Λαθραία όνειρα στ' απόνερα, και πιο πέρα
τα απεχθή βλέμματα ερπόντων του θανάτου,
λειχηνιασμένοι βράχοι που κλειδώνουν φως
είναι πιά τα μακρινά ταξίδια του μυαλού
οδοί ανέξοδοι, αδιέξοδοι προορισμοί, σαν που
διαγραφουνε μεσημβρινούς παράλληλους
στα επιτόκια των ημερών.

Λαθραία όνειρα στ' απόνερα, μα φεύ,
το ρήμα κλίνουμε "απόλλυμι" εις πάσαν κλίσιν,
-μεταλλαγμένοι σε κείνους τους αλλόκοτους
τέτιγγες που μετά έτη δεκαεπτά στην ανυπαρξία,
αμέτρητες γεννούνε χρυσαλλίδες βδελυρές
και μετά ένα διάλειμμα θορυβώδους ζευγαρώματος
επιστρέφουν στο λασπωμένο τους τίποτα-
το μόνο που αλλάζει ειναι η urban υποταγή,
στα επιτόκια των ημερών...

.......................

Clandestine dreams in the backwash,
foliages over souls' marble ceaselessly
caress the unending matrix of the river,
like hands searching for bodies,
an echo of grandeur from golden ashes
that scatter on the azure agar,
in the rates of days.

Clandestine dreams in the backwash,
and nearby hideous looks of death crawlers,
distant mind journeys,these days are like
lichened rocks that keep locking up light,
inexpensive roads, cul-de-sac destinations
as they cross parallel meridians,
in the rates of days.

Clandestine dreams in the backwash,but alas,
we conjugate the verb "to lose" in every inflexion,
-mutated to these bizarre cicadas,that
after seventeen years of inexistence,
they give birth to myriads of abominable chrysalids
and after a break of noisy copulation
they return to their muddy nothingness-
the only difference is the urban subjection,
in the rates of days...


Panagiotis Xourafas