Αστερίας - Starfish

Βαθύς βυθός η μοναξιά
Με ενάλιους ήχους ανομβρίας
Υγρό σκοτάδι η λησμονιά
Λάμψεων γλίσχρων αστερίας


............



Loneliness is deep seabed
With underwater sounds of drought
Forgetfulness is liquid darkness
A starfish glimmering meagerly






Panagiotis Xourafas 

Ποιός Την Αγάπη Απέναντι - Ki Viszi At A Szerelmet

 

Η ψυχή μου αν επιτέλους βυθιστεί για πάντα, 
ποιός θα αγαπά των γρύλλων τα βιολιά;  
Ποιός θα ανασαίνει φλόγες στο παγωμένο το κλαδί;  
στα ουράνια τόξα ποιός θα ναι πάντα τεντωμένος;  
Ποιός θα ποθεί στους γοφούς των βράχων να φωνάζει  
σιωπηλά στα μαλακά σβολωμένα χωράφια;  
Ποιός θα χαιδέψει τους τοίχους-που ξεπηδούν
απο τα συντριβάνια σαν τις τρίχες, οι αρτηρίες;  
Και στις γκρεμισμένες αντιλήψεις τίνος δύναμη  
θα χτίσει καθεδρικές καταραμένες;  
Η ψυχή μου αν επιτέλους βυθιστεί για πάντα,  
ποιος θα εμποδίσει τα γεράκια πάνω απο τις θάλασσσες!  
Ποιος είναι αυτός που με τα δόντια του, στη φουσκοθαλασσιά,  
θα περάσει την Αγάπη στην όχθη απέναντι!



......................




 
Létem ha végleg lemerûlt
ki imád tücsök-hegedût?
Lángot ki lehel deres ágra?
Ki feszül föl a szivárványra?
Lágy hantu mezõvé a szikla-
csípõket ki öleli sírva?
Ki becéz falban megeredt
hajakat, verõereket?
S dúl hiteknek kicsoda állít
káromkodásból katedrálist?
Létem ha végleg lemerûlt,
ki rettenti a keselyût!
S ki viszi át fogában tartva
a Szerelmet a túlsó partra!

Laszlo Nagy

Κορμί Γυναίκας - Woman's Body

 

κορμί γυναίκας που χύνεται
στον ουρανό της ερήμου, 
σύννεφα και λίμνες φωτός,
το ανεξόφλητο χάρισμα
νομή της ανομίας
οπως απελευθερώνεται η ύλη
στο μάτι του φιδιού,
λαχτάρα ιοβόλος,
δρόμος που χαιδεύει το μωβ
για να ξορκίσει το λευκό,
πως να κοιτάξεις το καράβι
που σπαράζει στο λιμάνι,
πως τον καημό να συνωθήσεις
στα δάκρυα της πρύμνης
αν δεν γεμίσεις πεφταστέρια
της νύχτας το υγρό σου τζάμι,
κι όπου κι όταν ποτέ και πάντα
προκάμεις κατόπιν να σκεφτείς
εσύ ανάμεσα στο εσείς
θα βρείς το λιοβασίλεμα νεκρό, 
στα κοφτερά σου βράχια 
να γρικά 
το αγέλαστο αγελαίο




......................




woman's body pouring
in the desert sky,
clouds and lakes of light,
the outstanding gift
distribution of lawlessness
as the material is released 
in the eye of the snake, 
poisonous longing,
road caressing the purple 
to exorcise the white,
how can you look at the boat
anguishing in the harbor,
how can you throng yearning
through the stern's tears   
unless filling with falling stars
your nightly moist windowpane,
and wherever, whenever forever
come to ponder yourself,
you among the rest of you
will find the sunset dead 
on your sharp rocks 
sensing 
the unsmiling gregarious






Panagiotis Xourafas
   

Θυμάρια - Thymes

Τα θυμάρια

Στα τομάρια
Τα κουκουνάρια
Στα αγκωνάρια.
Τα παλιά σπίτια
Τα χέρια ύπτια
Νεογνά σπουργίτια
Ριζικά αραβοσίτια.
Σφιχτά δέματα
Καυτά αίματα
Γυμνά πέλματα
Γλυπτά σπέρματα.

Πες κυπαρίσσι
Οπως μελίσσι
Οπως κτίση
Οπως φθίση.
Με λένε οργή
Με λενε φυγή
Με λένε σιγή
Με λένε γη.
Και κάπου εκεί
Παλινοστούντα,
Τα γαλάζια μας δέη
Τα ενδόμυχα πέη
Επιστρέφοντα κλέη
Στης φωτιάς τα ελέη,
Επινοούν άλλη μιά
Τα θυμάρια.



..................




The thymes
In the pelts
The pine cones
In the cornerstones.
The old houses
Τhe supine hands
Neonate sparrows
Destinies maizes.
Tight bundles
Hot bloods
Bare feet
Sculpted sperms.

Say cypress
Like hive
Like creation
Like tabes.
They call me rage
They call me flight
They call me silence
Theu call me earth.
And there somewhere
Like returnees,
Our blue awes
The innermost penises
Restoring glories
In fire's mercies,
Discover once more
The thymes.




Panagiotis Xourafas





 

Άδεια Σταφύλια - Empty Grapes

Είδα τα παιδιά να παίζουν 

σαν ματωμένη φυσαρμόνικα
κι ήταν τα σταφύλια τους
άδεια σαν πεπρωμένα.

Στο χαρτί σκίστηκε ένα δέντρο.
Τα φύλλα έπεσαν στο τραπέζι
Μπλεχτήκαν με τις ράγες τα κλαδιά
και γίναν οδοφράγματα του νού.

Δεν ζήτησαν να μείνουν άδεια
απεσταλμένα ήταν του χειμώνα.
Σωπαίνει ο θεός και μοιάζει απέραντη
η θέα μετά τα παιδικά τα χρόνια.

Δεν τις θέλω τις έννοιες 

των σοφών τις δαιδαλώδεις 
Μεστά και ζουμερά τα λόγια,

σκέψεων να είναι απόσταξη.


.........



I saw children playing

like a bloody harmonica
and their grapes were
empty like destinies.

On the paper a tree was torn.
Leaves fell down on the table
branches tangled with rails
and became mind barricades.

They didn't ask to stay empty
for they were envoys of the winter.
God is speechless and seems endless
the view after childhood.

I don't want those labyrinthine

concepts of the wise people

Words have to be concise and juicy
distillate of thoughts.




Panagiotis Xourafas

Ο Μέγας Θρήνος Της Τρίτης Αφάνειας Μου - The Great Lament Of My Obscurity Three

 
εκεί που ζούμε τα λουλούδια των ρολογιών πιάνουν φωτιά 
και τα λοφία περικυκλώνουν τη φωτεινότητα 
στο μακρινό πρωί απο θειάφι 
οι αγελάδες γλείφουν τα αλατισμένα κρίνα
γιέ μου 
γιέ μου 
ας ανακατευτούμε πάντα 
με το χρώμα του κόσμου 
το οποίο φαίνεται πιο μπλε από το μετρό 
και την αστρονομία 
είμαστε πάρα πολύ λεπτοί 
δεν έχουμε κανένα στόμα 
τα πόδια μας είναι σκληρά και χτυπάνε μεταξύ τους 
τα πρόσωπά μας είναι άμορφα όπως τα αστέρια 
κρυστάλλινες κουκίδες αδύναμες καμμένοι ναοί
μια τρέλλα: οι τεθλασμένες ραγίζουν 
το τηλέφωνο 
δαγκώνουν τα σύρματα που λιώνουν
το τόξο 
αναρριχούνται 
στην αστρική 
μνήμη 
προς βορρά μέσω του διπλού καρπού του 
όπως η ωμή σάρκα
πείνα φωτιά αίμα




..........................





where we live the flowers of the clocks catch fire 
and the plumes encircle the brightness 
in the distant sulphur morning 
the cows lick the salt lilies 
my son 
my son 
let us always shuffle 
through the colour of the world 
which looks bluer than the subway 
and astronomy 
we are too thin 
we have no mouth 
our legs are stiff and knock together 
our faces are formless like the stars 
crystal points without strength burned basilica 
mad: the zigzags crack 
telephone 
bite the rigging liquefy 
the arc 
climb 
astral 
memory 
towards the north through its double fruit 
like raw flesh 
hunger fire blood 






Tristan Tzara

Poème Amoureux

Στη σκιά του αστραφτερού χαλιού, αχ! γιατί, τρυφερέ
αγαπημένε, έχεις διευθετήσει τις οικείες ίνες 
της καρδιάς μου; δεν έχεις εκπλαγεί ποτέ απο το 
ενστικτώδες και ξένο ανοιγόκλεισμα της κεντρικής 
διεύθυνσης της ψυχής μου; λοιπόν νομίζεις οτι
η πιστή ηθικότητα είναι ένα μυστικό που όλοι 
αδιακρίτως υποφέρουμε;

Θα γκρεμιστούν ξανά ή οχι οι ζωοδότρες βλέψεις κάτω
απο την άγονη επίδραση των μελαγχολικών ματιών σου;

Όχι, δεν είναι τώρα ούτε ποτέ, γιατί κρατώ έναν κοινωνικό έλεγχο
πάνω στην ομόφωνη χωρητικότητα των αρχικών οργάνων, και ξέρω 
πως αναλαμβάνοντας την ανωτερότητα της προφητικής οργάνωσης 
η καρδιά σου δεν θα τολμήσει ποτέ να με συγκρατήσει.

Έτσι, ορίζοντας υποκλίσεις και γνεσίματα, 
στενάζω σου σαν αστείο, τούτες εδώ τις λέξεις;
"Ας φοβηθούμε τις αισθήσεις"

 ..........................






À l’ombre du tapis chatoyant, ah! pourquoi, tendre 
inspirée, avez-vous trié les fibres intimes de mon 
coeur? n’avez-vous donc jamais surpris le clignotement 
instinctif et forain de la corporation centrale de mon 
âme? croyez-vous donc que la moralité fidèle soit un 
secret que l’on souffre particulièrement?

Est-ce que mes regards salubres ne crèveront plus 
sous l’influence aride de vos prunelles sombres ?

Non, ce n’est pas, ce ne sera jamais, car je veille 
socialement à l’unanime capacité des organes 
originaux et je sais qu’en prenant la supériorité 
générale de l’organisation prophétique, votre coeur 
n’osera jamais réserver le mien.

Donc, en vous fixant révérences et filatures, je vous 
dis fumistement ces paroles gémissants: 
 «craignons les sens».

Gisèle Prassinos

 

Greek Translation: Panagiotis Xourafas 

Biography:  http://en.wikipedia.org/wiki/Gis%C3%A8le_Prassinos

Εύρετρα - Finder's Fee

Ποιό χαμένο νησί
Θα μας βρεί
Σε ποιά δίνη
Κι έτσι απλά
Με μιά ύστερη ωδίνη
Θα χρωματίσει διπλά
Σμαραγδή την οδύνη;

Ποιό χαμένο νησί
Θα εισπράξει εν τέλει
Της ημετέρας εξαφανίσεως
Τα ανταποδοτικά τέλη
Ήγουν, τα εύρετρα
Τα υσγινοβαφή;



.................

Which lost island
Will find us
In which whirl
And just like that
With a late travail
Will be double painting
Suffering emerald?

Which lost island
Will receive in the end
Reciprocating pay, ie
The scarlet finder's fee
Of our own disappearance?

Panagiotis Xourafas

Ευτυχία - Eutychia

Πάντα
την χάναμε
προσμένοντας
να μας βρεί πρώτη.
Έτσι και τώρα.
Σε ακτές και θάλασσες
στα όρη και στα πεδινά.
Ανάμεσα σε τοίχους ωχρούς
που ενώνουν χωρίζοντας
οι σταχτιοί πατρικοί δρόμοι
της μητρόπολης.
Στο τρεμόσβημα των ματιών
στην ακμή του κεραυνού,
χλωρό προσάναμμα οι λέξεις
ουρλιάζουν πριν καούν,
χαράσσοντας στον πηλό
τα ξέπνογα σημάδια
της ταραγμένης νύχτας.
Το φεγγάρι ειναι πιά
ο λευκός επιπεφυκώς
του τυφλού φόβου.
Μα που να ψάχνουμε
και πάλι στα σκοτάδια;
καθότι ανυπόφορη,
βαριά κι ασήκωτη:
και ευ και τύχη
και ία.




............




We always
lost it, just
waiting from it
to find us first.
Same thing now.
Across coasts and seas
across mountains and lowlands.
Among pale walls
that join by separating
the ashy paternal streets
of metropolis.
In the flicker of the eyes
on the peak of thunder,
green tinders are the words
that scream before burning,
while carving on the clay 
the breathless signs
of turbulent night.
The moon has already become
the white conjuctiva
of blind fear.
So, why keep searching on
and on again, through the darkness?
Cause it's so intolerable,
heavy and unbearable:
Consists of good, fortune
and violas.  





 Panagiotis Xourafas

Δύο Μοναξιές - Two Lonlinesses

Δεν υπάρχει 
μεγαλύτερη μοναξιά
απο δύο μοναξιές,
που μετρούνται 
και αναμετρούνται,
για το ποιά
είναι η μικρότερη.



...............



There is no 
greater lonliness
than two lonlinesses,
measuring 
and confronting
each other, on what 
is the less lonely.





Panagiotis Xourafas