Μιά Επικράτεια Φωτιάς - A Reign Of Fire

Σ'αυτήν την ώρα ανήκουμε
όλοι και καθένας.
Μια επικράτεια φωτιάς
η σοδειά των καραβιών
κι' αγκάθι κατάκαρδο η θέα
των εχθρών.
Σβήνει ο καρπός του ζωντανού
κάτω απ' τον ήλιο
κι' όμως θάρρος δεν λείπει
απ' αυτούς που αδημονούν
τον αιμοβόρο κορεσμό τους
καταπάνω στούς Ναξίους.
Τι θα κερδίσουν;
Ένα τραύμα γιά πατρίδα,
εκεί που θα 'πρεπε να σφύζουν
γη σαν άντρες;
Αν μπορούσαν οι λαοί να μοιραστούν
την ίδια συγκατάβαση,
δεν θα έσερναν καθένας
την ανάπηρη γενιά του,
δεν θα κούτσαιναν καθένας
την πληγή του.
Πως να μην πνίγεται η ψυχή μου
ασφυκτικά βαθιά της;
Οι νεκροί είναι πάντα νεκροί.
Δεν έχει νόημα όλο αυτό το μακελειό. (...)
.........................................
On this time we belong everyone and all together.
The harvest of ships looks like a reign of fire,
and seeing the enemy feels like a thorn through the heart.
The living seed is dying under the sun,
and even so,there's no courage missing
for those who long for getting their fill,
their thirst for blood, over the Naxians.
What shall they earn?
A wound instead of a country,
when they should bustle the land like men?
If peoples could share the same acquiescence,
they wouldn't drag their own crippled generations,
they wouldn't limping on their own injuries.
How is this possible, my soul not to be drowned
and asphyxiated deep inside?
Dead are always dead.
All this slaughter is futile. (...)


Archilochus

Ο Ξεχασμένος - The Forgotten One

Στον Jorge Gaitan Duran

Τώρα διψώ και ερωμένη μου είναι το νερό.
Έρχομαι από μακριά,από κάποια σκοτεινά μάτια.
Τώρα είμαι απ' το βαθύ βασίλειο των κοιμωμένων,
Τόσο κρυστάλλινο, στέκω μαζί με την ψυχή μου.

Η νύχτα σαν ράμφος τσιμπά την καρδιά μου
καί ο ήλιος των κοιμωμένων πίνει το αίμα μου Πεθαμένος απ' τη δίψα βαδίζω και χτυπώ μιά καμπάνα καλώντας το λεπτό νερό που αγαπώ.

Είμαι ο ξεχασμένος. Θέλω μιά δέσμη νερού
Θέλω μιά νωπή όχθη από λυγερή άμμο,
και προσμένω ένα λουλούδι που μαργαρίτα το λεν, να το κλείσω σφιχτά στο στήθος πάνω.

Δεν μπορεί κανείς να κλέψει ένα βλέμμα,ένα φιλί.
Κι' ούτε ο θάνατος μπορεί τούτο το άρωμα να σβήσει.
Κρατώ τις αναμνήσεις,και ο φωσφορισμός που βλέπετε
Είναι η μνήμη του θαλασσινού βυθού.
..................................
Ahora tengo sed y mi amante es el agua.
Vengo de lo lejano, de unos ojos oscuros.
Ahora soy del hondo reino de los dormidos;
allν me reconozco, me encuentro con mi alma.

La noche a picotazos roe mi corazσn,
y me bebe la sangre el sol de los dormidos;
ando muerto de sed y toco una campana
para llamar el agua delgada que me ama.

Yo soy el olvidado. Quiero un ramo de agua;
quiero una fresca orilla de arena enternecida,
y esperar una flor, de nombre margarita,
para callar con ella apoyada en el pecho.

Nadie podra quitarme un beso, una mirada.
Ni aϊn la muerte podra borrar este perfume.
Voy cubierto de suepos, y esta fosforescencia
que veis es el recuerdo del mar de los dormidos.

Eduardo Carranza

Άνανδροι - Craven

Άνανδροι όλου του κόσμου,
ενωθείτε!
Εγώ δεν θα σας κάνω το χατήρι.
Έχω φτερά από ήλιους χρυσούς,
και πετάω! Πετάω!
Χαιρετίστε μου το βυθό σας!
................................
Craven people all over the world,
come and join!
I won't do you this favour, cos
I got sunny wings of gold,
and flying! I'm flying!
So, farewell to your abyss!


Matina Karali

Δεύτερη Φύση - Second Nature

I.
Χαμόγελο!
Η πριγκίπισσά του θέλησε
Να γεννηθεί
κάτω απ' τη δυναστεία των ρόδων!

II.

Ο χρόνος είναι

γρήγορος ίσκιος πουλιών

Τα μάτια μου ορθάνοιχτα

μες στις εικόνες του

Γύρω απ' την ολοπράσινη

επιτυχία των φύλλων

Οι πεταλούδες ζουν

μεγάλες περιπέτειες

Ενώ η αθωότητα

Ξεντύνεται το τελευταίο της ψέμα

Γλυκιά περιπέτεια Γλυκιά

Η Ζωή.

III.

Επίγραμμα:

Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φως

Πριν απ' τον Έρωτα έρωτας

Κι όταν σε πήρε το φιλί

Γυναίκα.

..................................

I.

Smile! His princess wished to

Be born under the dynasty of roses.

II.

Time is fast shadow of birds

My eyes wide open in its pictures

Around the full green success of leaves

Butterflies live on great adventures

While innocense

undresses of her last lie

Sweet adventure sweet

Life is.

III.

Epigram:

Before my eyes you were light

Before love,you were love

And when the kiss took you

A woman.

Odysseas Elytis

Απώλειες - Losses

Βαρύ πέπλο
Έντυσε
Την νύχτα.
Κάνω να σε βρώ
Σε μιά σιωπή
Ανείπωτη,
Σε ηλιοβασιλέματα
Θαμπά,
Δρασκελώ
Σε όνειρα,
Που οι νυχτιές
Δεν φίλησαν
Στα χείλη.
Σε δρόμους
Δίχως σκιές
Υπογράφω
Απώλειες.
...............
Heavy veil
Dressed up
The night.
Try to find you
In silence
Untold,
In sunsets
So pale,
Leap over
Dreams,
That nights,
Didn't kiss them
On the lips.
On roads
Unshadowed
Sign on
Losses.

Panagiotis Xourafas

6 Years Young Poet - Εξάχρονη Ποιήτρια

Εκείνο το απόγιομο
έγραφα κάποιες γραμμές,
ή προσπαθούσα να κάμω μνημειώδες
κάτι απροσδιόριστα μαγικό
τα λεπτά που σαν κόκκοι αργοκυλούσαν
στην κλεψύδρα τού ήλιου,
να δώσω μορφή στο εκμαγείο ή ανάσα
σε συναισθήματα πού αγωνιούσαν
να θρέψουν το λιπόσαρκο παιδί βαθιά μέσα,
μα το αληθινό παιδί ήταν έξω, απέναντι μου
και απ'το μολύβι του ατόφια η ψυχή
μέγα θαλάσσιο φως ανάδευε,ανθόπλεχτο:

Σαν ποτάμι τρέχει το νεράκι
και δεν σταματάει,
το νερό που είναι κρύο.
Τα ψαράκια τρέχουνε κι' αυτά
κάτω απ' τις πετρούλες.
Κρύβονται.
Τα καβουράκια όχι.
Κάθονται και περιμένουν,
τα ζεστά νερά να έρθουν.
..........
Μέσα στη θάλασσα σταγόνες πέφτουν
απ' τη βροχή του ουρανού μας.
Πέφτουν βροντές
και αστραπές ακούγονται
μέσα στη μαύρη νύχτα.
Νυχτερίδες πετούν
και δεν σταματούν καθόλου.


Poetry in Italics
(Η Εξάχρονη Ποιήτρια): Giasemi Xourafa

Forrest (Forrest Gumb Soundtrack)

Η Ποίηση της μουσικής και της εικόνας.
Μερικές φορές δεν χρειάζονται λέξεις...
..................................
Poetry out of music and picture.
Sometimes words are not needed...

Panagiotis Xourafas

Ομορφιά XXV - Beauty XXV

Kαι ένας ποιητής λέγει : "Άς μιλήσουμε γιά την ομορφιά."
Που θα αναζητήσετε την ομορφιά,και πως θα την ανακαλύψετε, αν δεν αποτελεί η ίδια δρόμο και οδηγό για σας;
Καί πώς θα μιλήσετε γι'αυτήν αν δεν υφαίνει αυτή το λόγο σας;
Οι θλιμμένοι καί πληγωμένοι λένε : "Η ομορφιά είναι καλή καί ευγενική. Σαν μιά νέα μητέρα που περιφέρεται ανάμεσα μας καί μισοντρέπεται γιά την προσωπική της ευτυχία"
Οι παθιασμένοι λένε : "Όχι, η ομορφιά έχει κάτι από δύναμη καί ισχύ. Σαν την καταιγίδα, δονεί την γη στά πόδια μας καί τον ουρανό πάνω μας."
Οι κουρασμένοι καί εξαντλημένοι λένε : "Η ομορφιά μιλά απαλά, ψιθυριστά, κατευθείαν στην ψυχή μας. Η φωνή της γεννά στις σιωπές μας κάτι σαν αμυδρό φως, που τρέμει φοβούμενη τις σκιές."
Οι ακούραστοι λένε : "Την έχουμε ακούσει να φωνάζει στα βουνά, καί με τις φωνές της ακολούθαγαν ήχοι οπλών, φτεροκοπήματα καί βρυχηθμοί λεόντων."
Την νύχτα οι φρουροί της πόλης λένε : "Η ομορφιά θα ανατείλει με το ξημέρωμα ανατολικά."
Το απομεσήμερο οι εργάτες και οι οδοιπόροι λένε : "Την έχουμε δεί να ξαπλώνεται σ'όλη τη γη, από τα παραθύρια του ηλιοβασιλέματος."
Τον χειμώνα οι καθαριστές του χιονιού λένε : "Θα έρθει με την άνοιξη, δρασκελώντας στούς λόφους."
Το κατακαλόκαιρο οι θεριστές λένε : "Την έχουμε δεί να χορεύει με τα φθινοπωρινά φύλλα, καί είδαμε καί λίγο χιόνι στά μαλλιά της."
(Καί ο ποιητής συνεχίζει:)
-Όλα τα έχετε πεί λοιπόν γιά την ομορφιά.
Στην πραγματικότητα όμως δεν ομιλείτε γι'αυτήν αλλά γιά ανικανοποίητες ανάγκες.
Καί η ομορφιά δεν είναι ανάγκη αλλά έκσταση.
Δεν είναι στόμα διψασμένο , μήτε καί άδειο χέρι προταγμένο,
αλλά μάλλον μιά καρδιά φλογισμένη, μιά ψυχή μαγεμένη.
Δεν είναι μιά εικόνα κοινή που βλέπεις ή ένα κοινό τραγούδι που ακούς,
αλλά μάλλον η εικόνα που βλέπεις με τα μάτια κλειστά, το τραγούδι που ακούς με τα αυτιά κλεισμένα.
Δεν είναι το σφρίγος μέσα από ένα τριχωτό γαύγισμα, ή ένα φτερό σε ένα γαμψό νύχι,
αλλά μάλλον ένας κήπος πάντα ανθισμένος, με αγγέλους συνέχεια να πετούν.
Άνθρωποι της Όρφαλεζ, η ομορφιά είναι ζωή, όταν η ζωή αποκαλύπτει κάτω από το πέπλο το ιερό της πρόσωπο.
Αλλά εσείς είστε η ζωή, εσείς καί το πέπλο.
Η ομορφιά είναι η αιωνιότητα που κοιτάζει τον εαυτό της σ'ένα καθρέφτη.
Αλλά εσείς είστε η αιωνιότητα, εσείς και ο καθρέφτης.


Poetry :Khalil Gibran
Greek Translation : Panagiotis Xourafas
English translation in :http://www.poemhunter.com/poem/beauty-xxv/

Je N'en Connais Pas La Fin

I used to know a little square
so long ago, when i was small
all summer long it had a fair
wonderful fair with swings and all
I used to love my little square
and at the close of every day
I could be found, dancing around
a merry-go-round that used to play:
Ah, mon amour
a toi toujours
dans tes grands yeux
rien que nous deux
All summer long my little fair
made everyday seem like a holiday
night after night it used to play
and people came there from so far away
and everyone sang that little tune
all around town you heard it played
even Pepi from Νapoli
he sang to Marie
this serenade:
Ah, mon amour
a toi toujours
dans tes grands yeux
rien que nous deux

Ήξερα μιά μικρή πλατεία
πάει καιρός,σαν ήμουνα παιδί
όλο το καλοκαίρι είχε ένα πανηγύρι
πανέμορφο με κούνιες καί τέτοια,
μου άρεσε τόσο η μικρή πλατεία μου
και τό τέλος κάθε μέρας,
με έυρισκε να χορεύω τριγύρω,
από ένα καρουζέλ που έπαιζε:
"Ώ, Έρωτα μου
σε σένα πάντα
στα μεγάλα σου μάτια
τίποτα άλλο, παρά εμείς οι δυό"
Όλο το καλοκαίρι το μικρό μου πανηγύρι,
την κάθε μέρα μου έκανε γιορτή,
νύχτες ατελείωτες έπαιζε
κόσμος πολύς ερχόταν εκεί από μακριά
καί όλοι τραγουδούσαν αυτό το μικρό σκοπό,
που ολόγυρα αντηχούσε στην πόλη,
ακόμη κι' ο Πέπι από την Νάπολη,
τραγουδούσε στην Μαρί
τούτη την μελωδία:
"Ώ, Έρωτα μου
σε σένα πάντα
στα μεγάλα σου μάτια
τίποτα άλλο, παρά εμείς οι δυό"


Music/Lyrics : Jeff Buckley
Video Clip : Leda Maniatakou

At Sea - Στήν Θάλασσα

Καθώς η νύχτα αστέρια έχει,
πιό σπάνια
από πλοία στον ωκεανό
πού σπανίζουν από πόλο σε πόλο,
όμοια όλο το θαύμα
των χειλιών της
υπαινίσσεται
την άπλευστη ψυχή της.
Τέτοια φώτα δίνει
που οδηγούν την κραυγή μου
αλλά πνιγμένος είμαι στην χάρη
του ωκεανού της καρδιάς της,
του τόσο υπέροχα σκοτεινού,
που κρατά τον παράδεισο
καί την κόλαση μου μαζί.
Σ'αυτήν ζω,ένα κόκκο χρόνου
Χορεύοντας μιά στιγμή στον ήλιο
Σ'αυτήν πεθαίνω,με ένα άπονο βόλι
νυχτοσκιάς σε λήθη.
Σ'αυτήν αποσυντίθεται το είναι μου,
ψύγματα αλατιού ριγμένα απρόσεχτα στη θάλασσα,
Το πάθος εξαγνίζει τον πόνο μου
να ημερώσει τον παλιό εαυτό μου.
Έρωτα της ζωής μου,Θεέ δέξου τα χρόνια,
Επιβεβαίωσε το χρίσμα-ρόδο στο στρέμμα!
Aγάπες ιερές,δάκρυα καθαγιασμένα
Στo καθαρτήριο της μοναξιάς!
Ο άνθρωπος είναι τόσο απεριόριστα μικρός
Με όλα τούτα τ'άστρα ,υπολόγισε.
Δημιουργός και μορφοποιός όλων αυτών,
Ο άνθρωπος είναι τόσο απεριόριστα μέγας!
.............................
As night hath stars,
more rare than ships In ocean,
faint from pole to pole,
So all the wonder of her lips
Hints her innavigable soul.
Such lights she gives as guide my bark;
But I am swallowed in the swell
Of her heart's ocean, sagely dark,
That holds my heaven and holds my hell.
In her I live, a mote minute
Dancing a moment in the sun:
In her I die, a sterile shoot
Of nightshade in oblivion.
In her my self dissolves, a grain
Of salt cast careless in the sea;
My passion purifies my pain
To peace past personality.
Love of my life, God grant the years
Confirm the chrism - rose to rood!
Anointing loves, asperging tears
In sanctifying solitude!
Man is so infinitely small
In all these stars, determinate.
Maker and moulder of them all,
Man is so infinitely great!


Aleister Crowley