Wednesday, 30 July 2008

Ποιητής... Στήν Roza Ag


Πόσο βαθύ κι ασήμαντο συνάμα,
τής Ζωής καὶ τής Τέχνης σου το δράμα,

σ'ένα παιχνίδι μάταιο καὶ γελοίο,

τού Νού σου να σκορπάς το μεγαλείο!
Μέρα-νύχτα να παίζεις με τις λέξεις,
πώς, πρέπει, μεταξύ των, να τις πλέξεις
και πώς, μαζί, να σμίξεις κάποιους ήχους,
ώστε νά κλείσεις τ'Όνειρο σέ στίχους!
Πόσος κόπος καὶ πόνος κι αγωνία,

να πλάσεις απ᾿τή θλίψη σου αρμονία.

Kαὶ να τη πλάσεις μ'όλους σου
τούς τρόπους,
γιά να τη ξαναδώσεις στούς ανθρώπους!

(Απόσπασμα)

Ναπολέων Λαπαθιώτης

Sunday, 27 July 2008

Η Όμορφη Νύχτα (La Notte Bella)



Τι τραγούδι κι' ετούτο απόψε που ανεβαίνει
κι' υφαίνει
με ηχώ από κρύσταλλο καρδιάς
τ' αστέρια

Τι γιορτή πηγής
καρδιάς γαμήλιας

Δεν υπήρξα παρά
μιά λακκούβα σκοτεινιάς

Τώρα δαγκώνω
Διάστημα
καθώς βρέφος τη ρώγα τού βυζιού

Τώρα γίνομαι στουπί
στο μεθύσι από Σύμπαν.

----------------------------------

Quale canto s'è levato stanotte
che intesse

di cristallina eco del cuore
le stelle

Quale festa sorgiva
di cuore a nozze

Sono stato
uno stagno di buio

Ora mordo
come un bambino la mammella
lo spazio

Ora sono ubriaco
d'universo



Giuseppe Ungaretti

P.S: On the right pics from Astypalea island

Saturday, 26 July 2008

Ο Ποταμός (The River)


Ο Ποταμός
που έχω κάτω απ' τήν γλώσσα,
Νερό πέρα από καθε φαντασία,
η μικρή βαρκούλα μου,
κι'όταν οι κουρτίνες πέσουν,
ας μιλήσουμε.



....................................



The River

I have under my tongue,
Unimaginable water,
my little boat,
And curtains lowered,
let's speak.




Paul Eluard

P.S: On the right,pics from a distant
beach in Astypalea island

Sunday, 20 July 2008

Sailing


I am sailing, I am sailing,
home again, 'cross the sea.
I am sailing, stormy waters,
to be near you, to be free.

I am flying, I am flying,
like a bird, 'cross the sky.
I am flying, passing high clouds,
to be near you. To be free

Can you hear me? can you hear me?
Trhough the dark night, far away,
I am dying, forever crying,
to be with you, who can say?
video
Can you hear me, can you hear me,
Trhough the dark night far away.
I am dying, forever crying,
to be with you, who can say?

We are sailing, we are sailing,
home again 'cross the sea.
We are sailing stormy waters,
to be near you, to be free.

Oh Lord, to be near you, to be free.
Oh Lord, to be near you, to be free,
Oh Lord.

Rod Stewart

Flamenco


Δεν έχει απόψε η γη φεγγάρι
να βγούνε οι μοναξιές ζευγάρι
Να πιάσουν της καρδιάς το αγρίμι
κάτω απ’ της ξαστεριάς το ασήμι

... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...

Δεν έχει απόψε η γη κρεβάτια
για κείνους που κοιτούν στα μάτια
Κι αν τους ρωτήσεις λένε ίσως
κάποια μου αγάπη να ’ταν μίσος


Λίνα Νικολακοπούλου
(Απόσπασμα από το τραγούδι Flamenco τραγουδισμένο από τη Χαρούλα Αλεξίου)

Σιωπηλός Xωρισμός (Silent Seperation)


Ξεκρέμασε την ζακέτα της δίχως να κλάψει
κι' έφυγε-
σαν να ξεκρέμασε το φεγγάρι
απ' τον καλοκαιριάτικο ουρανό.

Αυτός δεν πίστευε.Περίμενε την ίδια νύχτα,
την άλλη μέρα καί την άλλη.Περίμενε.

Σάν κλείσαν δυό βδομάδες,
με το γύρισμα τού φεγγαριού,
το 'ξερε πως δεν θα 'ρθει.
Μοναχά ο καθρέφτης έμεινε να θυμάται
σαν παράθυρο ανοιχτό
σ' ένα ουρανό χωρις φεγγάρι.
Γιατί είχε πάρει μαζί της τή ζακέτα της...


She put her hanged coat on without crying
and left-
as if she had put down the moon
hanging up the summer sky.

He did not believe it.Waited the same night,
the next day and the next.Waited.

After two weeks,by the new moon,
he knew she wouldn't come.
Only the mirror was left to remember
like an open window
in a no moon sky.
Because she had taken her coat with her...


Γιάννης Ρίτσος (Giannis Ritsos)

Friday, 18 July 2008

Amorgos (Γιά τήν Κατερίνα...)







“Kακοί μάρτυρες ανθρώποισιν οφθαλμοί
και ώτα βαρβάρους ψυχάς εχόντων.”
Hράκλειτος


Mε την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά
και τα κουπιά στον άνεμο κρεμασμένα
Oι ναυαγοί κοιμήθηκαν ήμεροι σαν αγρίμια νεκρά
μέσα στων σφουγγαριών τα σεντόνια
Aλλά τα μάτια των φυκιών είναι στραμένα στη θάλασσα.
Mήπως τους ξαναφέρει ο νοτιάς με τα φρεσκοβαμένα λατίνια .
Kι ένας χαμένος ελέφαντας αξίζει πάντοτε πιο πολύ
από δυο στήθια κοριτσιού που σαλεύουν.
Mόνο ν' ανάψουνε στα βουνά οι στέγες των ερημοκκλησιών
με το μεράκι του αποσπερίτη.
Nα κυματίσουνε τα πουλιά στης λεμονιάς τα κατάρτια.
Mε της καινούργιας περπατησιάς το σταθερό άσπρο φύσημα.
Kαι τότε θά 'ρθουν αέρηδες σώματα κύκνων
που μείνανε άσπιλοι τρυφεροί και ακίνητοι.
Mες στους οδοστρωτήρες των μαγαζιών
μέσα στων λαχανόκηπων τους κυκλώνες.
Όταν τα μάτια των γυναικών γίναν κάρβουνα
κι έσπασαν οι καρδιές των καστανάδων.
Όταν ο θερισμός εσταμάτησε
κι άρχισαν οι ελπίδες των γρύλων.

Γι' αυτό λοιπόν κι εσείς παλληκάρια μου
με το κρασί τα φιλιά και τα φύλλα στο στόμα σας
Θέλω να βγείτε γυμνοί στα ποτάμια
Nα τραγουδήστε τη Mπαρμπαριά
όπως ο ξυλουργός κυνηγάει τους σκίνους
Όπως περνάει η όχεντρα
μες απ' τα περιβόλια των κριθαριών

Mε τα περήφανα μάτια της οργισμ
ένα
Kι όπως οι αστραπές αλωνίζουν τα νιάτα. (...)

With their country tied to their sails and their oars hung on
the wind
The shipwrecked slept tamely like dead beasts on a bedding
of sponges
But the eyes of seaweed are turned toward the sea
Hoping the South Wind
will bring them backwith their

lateen-sails new-painted
For one lost elephant is always worth
much more than the
quivering breasts of a girl
Only if the roofs of deserted chappels
should light up with the
caprice of the Evening Star
Only if birds should ripple amid the masts
of the lemon trees

With the firm white flurry of lively footsteps
Will the winds come,
the bodies of swans that remained im-
maculate, unmoving and tender
When steamrollers rolled through shops, when hurricanes
whirled through vegetation
When the eyes of women became coal and the hearts of the
chestnut hawkers were broken
When the harvest was done and the hopes of crickets began.

And indeed this is why, my brave young men, with kisses, wine,
and leaves on your mouth
I would like to stride naked by the rivers
To sing of the Barbary Coast like the woodsman hunting the
mastic shrub
Like the viper slithering through gardens of barley
With the proud eyes of irritation
Like the lightning-bolt as it threshes youth. (...)

Νikos Gatsos

P.S: Oλόκληρο το Ποιήμα βρίσκεται στη διεύθυνση:

htpp://www.geocities.com/join1_2002/PoetryGatsos.htm


Wednesday, 16 July 2008

Als Das Kind Kind War...



Σαν ήταν το παιδί παιδί,
γι' αυτές τις ερωτήσεις ήταν η ώρα:
Γιατί είμαι εγώ εγώ και όχι εσύ;
Γιατί είμαι εγώ εδώ και όχι εκεί;
O χρόνος πότε άρχισε κι ο χώρος πού τελειώνει;
Mήπως δεν είναι παρά όνειρο η ζωή κάτω απ' τον ήλιο;
Mήπως αυτά που βλέπω, ακούω κι οσμίζομαι
δεν είναι παρά το είδωλο ενός κόσμου πριν τον κόσμο;
Στ' αλήθεια υπάρχει το κακό, και άνθρωποι
που είναι πραγματικά κακοί;
Πώς γίνεται εγώ, αυτό που είμαι εγώ,
να μην υπάρχω πριν να υπάρξω,
και κάποτε εγώ, αυτό που είμαι εγώ,
αυτό που ήμουν να μην είμαι πια;

When the child was a child,

it was the time of these questions.
Why am I me, and why not you?
Why am I here, and why not there?
When did time begin, and where does space end?
Isn't life under the sun just a dream?
Isn't what I see, hear, and smell just the mirage
of a world before the world?
Does evil actually exist, and are there people
who are really evil?
How can it be that I, who am I, wasn't before I was,
and that sometime I, the one I am, no longer will be
the one I am?

Peter Handke
(From Wim Wenders' Wings Of Desire)

P.S: The Whole Poem,is available in Greek & German
in this blog page:
http://gravityandthewind.blogspot.com/2007/06/als-das-kind-kind-war.html
Related Video from Wings of Desire film:
www.youtube.com/watch?v=eLAGqZ0PJ9s

Monday, 14 July 2008

Cheeks To A Rose


The first man
to compare
the cheeks of a young woman
to a rose
was obviously
a poet;

the first to repeat it
was possibly
an idiot.



Salvador Dali



P.S: Dali's Painting On The Right:
"A Woman With Flower Head"

Sunday, 13 July 2008

1965 -2008 : Remember Vietnam...

19

video

In 1965 Vietnam seemed like just another foreign war,
but it wasn't.
It was different in many ways, as so were
those that did the fighting.
In World War II the average age of the combat soldier was 26...
In Vietnam it was 19.

(TV announcer's voice)
The shooting and fighting of the past two weeks continued today
25 miles west of Saigon
-I really wasn't sure what was going on (Vet's Voice)

In Vietnam the combat soldier typically served
a twelve month tour of duty but
was exposed to hostile fire almost everyday

Hundreds of Thousands of men who saw
heavy combat in Vietnam were arrested
since discharge. Their arrest rate is
almost twice that of non-veterans of
the same age.
There are no accurate figures of how many of
these men have been incarcerated.
But, a Veterans Administration study
concludes that the greater of Vets
exposure to combat could more likely
affect his chances of being arrested
or convicted.
This is one legacy of the Vietnam War

(Singing Girls)

All those who remember the war
They won't forget what they've seen..
Destruction of men in their prime
whose average was 19

After World War II the Men came home together
on troop ships, but the Vietnam
Vet often arrived home within 48 hours of jungle combat
Perhaps the most dramatic difference
between World War II and Vietnam was
coming home.. .none of them received a hero's welcome
None of them received a heroes welcome,
none of them, none of them

According to a Veteran's Administration study
Half of the Vietnam combat veterans
suffered from what Psychiatrists call
Post Traumatic Stress Disorder
Many vets complain of alienation, rage, or guilt
Some succumb to suicidal thoughts
Eight to Ten years after coming home almost
eight-hundred-thousand men are
still fighting the Vietnam War

(Soldiers Voice)
When we came back it was different..
Everybody wants to know "How'd it
happened to those guys over there"
There's gotta be something wrong somewhere
We did what we had to do
There's gotta be something wrong somewhere
People wanted us to be ashamed of what it made us
Dad had no idea what he went to fight and he is now
All we want to do is come home
All we want to do is come home
What did we do it for
All we want to do is come home
Was it worth it?

Paul Hardcastle

Saturday, 12 July 2008

3 Ιουνίου 1921



Σαν το ρυάκι του δάσους
που τρέχοντας κάτω από πυκνούς θάμνους
ξεφαντώνει

αρηά πειο γοργό πειο λαμπερό
έτσι και η αγάπη μέσα μου.
Πότε τη νοιώθω να κοιμάται
σκορπώντας ένα ροδογέλοιο γεμάτο ελπίδες
πότε ξυπνάει απότομα μ’ ένα παράπονο στα χείλη
που ξεσπάει σε κλάμμα.
Ο καιρός είναι βροχερός ακόμα σαν φθινοπώρου αρχή.
Τις βραδυνές ώρες η μελαγχολία χωρίς κανένα εμπόδιο
θρονιάζεται στην ψυχή μου.
-Αλλά εώς πότε θα υποφέρω;


Μαρία Πολυδούρη
(απόσπασμα από το Ημερολόγιό της)

Tuesday, 8 July 2008

Σύννεφο Με Παντελόνια - Α Cloud With Trousers


Τη σκέψη σας που νείρεται,πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας
σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές
σ' ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,
εγώ θα την τσιγκλάω
επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου.
Φαρμακερός κι αγροίκος πάντα
ως να χορτάσω χλευασμό.

Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου
κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.
Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,
ωραίος τραβάω, τραβάω
εικοσιδυό χρονώ λεβέντης.

Εσείς οι αβροί!...
Επάνω στα βιολιά ξαπλώνετε τον έρωτα.
Επάνω στα ταμπούρλα ο άξεστος τον έρωτα ξαπλώνει.

Όμως εσείς,
θα το μπορούσατε ποτέ καθώς εγώ,
τον εαυτό σας να γυρίσετε τα μέσα του όξω,
έτσι που να γενείτε ολάκεροι ένα στόμα;
Ελάτε να σας δασκαλέψω,
εσάς τη μπατιστένια απ' το σαλόνι,
εσάς την άψογο υπάλληλο της κοινωνίας των αγγέλων
κι εσάς που ξεφυλλίζετε ήρεμα-ήρεμα τα χείλη σας
σα μια μαγείρισσα που ξεφυλλίζει τις σελίδες του οδηγού μαγειρικής.

Θέλετε
θα 'μαι ακέραιος, όλο κρέας λυσσασμένος
-κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός-
θέλετε-
θα 'μαι η άχραντη ευγένεια
-όχι άντρας πια, μα σύγνεφο με παντελόνια


Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι
Μετάφραση: Γιάννης Ρίτσος

English Version:

Your thoughts,dreaming on a softened brain,
like an over-fed lackey on a greasy settee,
with my heart's bloody tatters I'll mock again;
impudent and caustic, I'll jeer to superfluity.
Of Grandfatherly gentleness I'm devoid,
there's not a single grey hair in my soul!
Thundering the world with the might of my voice,
I go by handsome,twenty-two-year-old.
Gentle ones!
You lay your love on a violin.
The crude lay their love on a drum.
but you can't, like me, turn inside out entirely,
and nothing but human lips become!
Out of chintz-covered drawing rooms, comeand learn
decorous bureaucrats of angelic leagues.
And you whose lips are calmly thumbed,

as a cook turns over cookery-book leaves.
If you like-
I'll be furiously flesh elemental,
or - changing to tones that the sunset arouses -
if you like-
I'll be extraordinary gentle,
not a man, but - a cloud in trousers!

Владимир Владимирович Маяковский
Vladimir Mayakovsky