Borderline

Ένιωσα 
ακολουθώντας 
το φως του βορρά 
ολότελα χαμένος
στην ονειρική μεθόριο, 
σαν αποδημητικό
έντρομο
για τη ζωή που πέταξε 
στην ράχη της αστραπής,
τόσο φριχτά αμέριμνος 
τόσο ανύπαρκτος,
ώσπου έπεσε η μπάρα. 
Πρώτη η θεσπέσια ύπαρξη:
-Πρέπει να διαλέξετε πλευρά.
-Είμαι εδώ, επέλεξα.
-Τι έχετε να δηλώσετε;
-Επισκέπτης στο άγνωστο.
Μιλούσε, μιλούσε 
η χήρα του έρωτα,
μια γλώσσα οικεία 
πιο άγνωστη από ποτέ,
που όσο πιο γρήγορα 
ήθελα να ξεχάσω:
-Τα χαρτιά σας.
-Μισό λεπτό. 

[ Θεός αν είσαι,
που είσαι ; ]
Τα λεπτά όμως κύλησαν  
βασανιστικά αργά 
ψάχνοντας εναγώνια 
ολούθε και πιο πέρα 
ανάμεσα σε σωσίβια,
στοιβαγμένες αναμνήσεις 
και πνιγμένα συναισθήματα: 
-Δεν βρίσκω το διαβατήριο. 
-Δεν μπορώ να σας αφήσω 
  να περάσετε, μπορεί να είστε 
  παράνομος μετανάστης.
-Μα είμαι Έλληνας γιατρός 
  με μόνιμη θέση.
-Δυστυχώς θέλουμε αποδείξεις. 
Θλίψη απόγνωση οργή 
κατάκλυσαν το είναι μου 
κι έμοιαζε κούφια η γη 
όσο ποτέ άλλοτε 
άκουγα τα πάντα 
να σφυρίζουν οι καλαμιές 
να κοάζουν τα βατράχια
να κράζουν τα κοράκια 
φωνές του παρελθόντος
κλωστές λεπτές 
σε άφιλες στέπες,
ζωές πρωθύστερες
λόγχες χλωρού σταριού
που διαπερνούσαν το στέρνο:
-Χαίρετε, δεν υπήρξατε ποτέ.



...................

Felt like

following

northern lights

totally lost

in the dream border,

as a migratory bird

full of fear

for the life flown

on the back of the lightning,

so horribly petrified

so non-existent,

until the bar fell.

First the exquisite being:

-You have to choose a side.

-I'm here, I chose.

-What do you have to declare?

-Visitor to the unknown.

She spoke, she spoke

the widow of love,

a familiar language

more unknown than ever,

as quickly as possible

I would wish to forget:

-Your papers.

-Just a minute.

[God if you are there,

where are you ; ]

But the minutes rolled

cruelly slow

looking haggardly

and beyond

between life jackets,

stacked memories

and choked feelings:

-I can not find the passport.

-I can not let you pass

you may be an

illegal immigrant.

-But I am a Greek doctor

with a permanent position.

-Sorry but we need proof.

Sorrow, despair and rage

flooded all of me

and the earth seemed 

more hollow than ever before,

I was hearing everything

reeds whisking

frogs singing

crows cawing

voices of the past

fine threads

in desert steppes,

lives first

spears of green wheat

that crossed the sternum:

-Goodbye, you've never existed.

Panagiotis Xourafas

30/12/2016

Τετράδυμο Γυαλί - Quadruple Pane

Με γυμνά πόδια
στο γκρίζο μάρμαρο
χορεύοντας
κάτι σαν βαλς,
απεγνωσμένα
θεοσκότεινα
με αγκαλιά το μαξιλάρι,
χορογραφώντας
την άγια νύχτα
που εντός μου ζεί
σαν διαφυγή και ώσμωση
σ' ένα βιτρό χρωμάτων,
πάω γυρεύοντας
βουίζει το μυαλό
μα κι από έξω,
μας χωρίζει
ένα παράθυρο σταυρός
από γυαλί τετράδυμο
πάντα το ίδιο κίνητρο
γυρίζω την χειρολαβή
ανοίγω γρήγορα
να με ποτίσει ο βοριάς
δακρύζοντας κρυφά
να ισορροπήσει
εντός μου το κενό,
το σύμπαν από χέρια.

................

                                                                                                                       

Barefoot

on the grey marble

dancing 

something like waltz

desperately

dark as hell

hugging the pillow,

choreographing

the holy night

which lives within me

like escape and osmosis

in a stained glass,

I'm looking for trouble

my mind's buzzing

but from the outside,

separates us

a cross window

of quadruple pane

always the same motivation

I turn the handle

I open quickly

the north wind to soak me

tearing secretly

to balance

the gap inside me,

the universe of hands.

Panagiotis Xourafas

Αντιψυχή - Antipsyche

( Ήσουν, 
εκεί ήσουν 
βγαίνοντας 
βιαστικά
απ' το μετρό 
η ξοδεμένη
αγάπη, 
ήσουν 
το μαστίγιο
στα σκαλοπάτια
της σιωπής 
ήσουν 
μιά ήπειρος 
και μιά νησί,
ήσουν 
μιά άμμος
και μιά γυαλί
ήσουν 
μιά καρδιά 
και μιά σπαθί,
μιά φύλλο 
πλαστικό 
μιά φύλλο 
δέντρου 
πράσινο
-ανεπαίσθητα 
πυρρό-
που λυγίζει  
την ακαμψία 
του χειμώνα.
Ησουν-
και τι δεν ήσουν,
μα μέσα απ όλα
ήσουν 
πορφυρός  
αντικατοπτρισμός,
η αντιψυχή
του ποιήματος
της γένεσης, 
που έκλεισε 
τον κύκλο του. )



..............




(You were,
there you were
coming out
hastily
from the metro
the spent
love,
you were
the whip
on the stairs
of silence
you were
once the continent
once the island,
you were
once the sand
once the glass
you were
once the heart
once the sword,
once the plastic leaf
once the green 
-slightly orange-
leaf from a tree,
bending
the stiffness
of winter.
You were-
so many things you were,
but through it all
you were
the purple
mirage,
the antipsyche
of the poem
of genesis,
which closed
its circle. )




Panagiotis Xourafas

Exoplanets

Πόσες τροχιές διέγραψα, 
στου γαλαξία τις γειτονιές
με τους κομήτες συντροφιά 
και με τις μαύρες τρύπες
όσο που έλεγα νάτες εδώ 
αέναα εκεί να ξεγλιστράνε

μα όπου κι αν στάθηκα
στου χωροχρόνου τις γωνιές,
όπου κι αν ρώτησα μετά
πάντα την ίδια απάντηση 
μου δίνανε τ' αστέρια:
Της ερημιάς οι εξωπλανήτες 
κερνούν βαρύτητα τις ήττες.



.......................




How many orbits did I range,
in Milky Way's neighborhoods
with comets keeping company
and with black holes no matter
how close I felt reaching out for 
endlessly they kept slipping out

But wherever I stood
in space-time's corners,
whenever I set a question
always the same answer
I was given from the stars:
The exoplanets of wilderness
give extra gravity to defeats.




Panagiotis Xourafas

Κρύψου - Hide

Κρύψου, γιατί όπου να ναι
τελειώνει το μέτρημα, δες:

τα σύννεφα κρύβονται πίσω 
από το μαβί σάβανο του δυνάστη 

η γάτα κρύβεται πίσω από 
τις ακίνητες λεμονιές του νόμου 

οι νυχιές της καρδιάς κρύβονται 
στο φώτοσοπ του γονδολιέρη

οι νυχταλήθειες κρύβονται πίσω 
από τα ημεροψέματα της ύλης.

Κρύψου, πίσω από όλα εκείνα 
που κρύβονται κρυφά ή φανερά 

μα κι από τα φτερά που χεις 
στην πλάτη σου κλειστά, κρύψου.

Κρύψου, απο εκείνη εκεί 
την πολλά υποσχόμενη ευτυχία

κρύψου, από τα άσχημα λουλούδια 
κι απ τη ρακή από δαμάσκηνα κρύψου.

Κρύψου, μοιάζει τόσο απλό 
μα πόσο δύσκολο είναι 

ν' αντιστρέψεις την πρόσκληση
με τον τρόπο των παιδιών:

Κρύψου, όχι πια. 
Και φτου ξελευθερία.



................




Hide, because anytime soon
counting's over, see for yourself:

The clouds are hiding behind
the purple shroud of the oppressor

The cat is hiding behind
the still lemon trees of the law

The nails of the heart are hiding
In photoshopping of the genolier

The nightruths are hiding behind
the daylies of the matter.

Hide behind all those
hidden secretly or apparently

But also from the wings you have
On your back closed, hide.

Hide from this so called
much promising happiness

Hide from the ugly flowers
and from plums' raki, hide too.

Hide, it seems so simple
but truly how difficult is it

To reverse the invitation
like children always do:

Hide, no longer.
And yell you're free.




Panagiotis Xourafas

Nocturnal

Η μοναξιά έχει όνομα. 
Εγώ δεν έχω όνομα. 
Κανείς δεν έχει. 
Το ρόδο δεν έχει όνομα. 
Το κυπαρίσσι δεν έχει όνομα.
Η θάλασσα δεν έχει όνομα. 
Το νόημα δεν έχει όνομα.
Μόνο η μοναξιά έχει όνομα. 
Και το κακό με αυτήν είναι
πως δεν χρειάζεται καν
να έχει όνομα.



...............




Loneliness has a name.
I have no name.
No one has.
Rose has no name.
Cypress has no name.
The sea has no name.
The meaning has no name.
Only loneliness has a name.
And the bad thing about it is
that it doesn't even have to
have a name.




Panagiotis Xourafas

Εκκρεμότητα - Pending

Την τακτοποίησα με κόπο
στο ρυπαρό πορτμπαγκάζ.
Μία κόκκινη εκκρεμότητα 
με δύο ξεφούσκωτα λάστιχα. 
Σαν να λέμε, τα απο-
μεινάρια μιας μέρας. 
Μιας μεγάλης μέρας. 
Αντίο σκονισμένο παρών. 
Δώσε εγκάρδιους χαιρετισμούς 
στο στίλβον παρελθόν.




..............





I arranged it with effort
in the dirty trunk.
A red pending
with two deflated tires.
Let's say, the re-
mains of a day.
Of a great day.
Goodbye dusty present.
Give my heartfelt greetings
in the glairy past.



Panagiotis Xourafas

Ένα Ελάχιστο - A Minimum

τι να ήταν 
πριν γεννηθεί 
ο άνεμος;
όποια η απάντηση, 
ένα ελάχιστο 
από το πέρασμα του
μας ανήκει:
συναντιόμαστε
ντυνόμαστε 
γδυνόμαστε   
τρέχουμε γυμνοί
αφήνουμε 
τα ίχνη μας 
στην ακμή 
της αβύσσου
μοιάζει κάθε στιγμή 
όλο το σύμπαν 
να χωρά 
σε ένα όστρακο, 
όταν αγαπάμε



............




what really 
the wind was
before it was born?
whatever the answer,
a minimum
from its passage
is our own:
we meet
we dress
we undress
we run naked
we leave
our traces
on the edge
of the abyss,
it looks any moment
the whole universe
to fit
in a shell,
when we love



Panagiotis Xourafas

Όνειρο Σκιάς - Shadow's Dream

Όνειρο σκιάς 
που σκιάχτηκε
το φως, 
σε κήπο θαλερό.   
Συστολή.
Τύψη.
Ενοχή. 
Θλίψη.
Συναγερμός.
Αθόρυβος 
αλλά συναγερμός.
Ζωή λάδι 
σε θάλασσα
αποχαρακτηρισμένη
σε λίμνη. 
Πόσο ακόμα;

Πόσο ακόμα, 
άγαλμα αγέλαστο
άγαλμα αγελαίο;
Τράβηξε τα χέρια!
Τράβηξε τα χέρια!
Δεν τους αξίζει.
Δεν τους αξίζει!
Άφησε τες να πνιγούν.
Άφησε τες να πνιγούν!
Τα χέρια είναι για πανιά 
τα χέρια είναι για κουπιά,
τα πόδια είναι αρμοί  
τα πόδια είναι χέρια, 
που ακόμα δεν το ξέρουν.




..................





Shadow's dream
so much scared 
is the light,
in a lush garden.
Shyness.
Compunction.
Guilt.
Affliction.
Alarm.
Noiseless
but an alarm.
Life waveless
in a sea
declassified
as a lake.
How long;

For how long,
a sullen statue 
a gregarious statue?
Pull back your hands.
Pull back your hands!
They are not worth it.
They are not worth it!
Let them drown.
Let them drown!
The arms are for sails
the arms are for oars,
The legs are joints
the legs are hands,
that still don't know it.




Panagiotis Xourafas

Σιαμαίος - Siamese

πενθώ το φως 
και την ψυχή του 
το σκοτάδι,
ατόφιος στέκω 
εντός και ενεός 
στης χαραυγής 
το κεφαλόσκαλο,
οικείος ένοικος 
της πάσας θλίψης, 
να με χωνεύει η γης 
στα σπλάχνα της
κι ο ουρανός 
φορτίο ασήκωτο 
να με χλευάζει,
Άτλας και Σίσυφος 
ως σιαμαίος




..............





I mourn the light
and his soul
the darkness,
solid I stand
inside and aghast
on twilight's
door step,
intimate tenant
of every sorrow,
digested by the land
in her inwards
and the sky
an unbearable load
to mock me,
Atlas and Sisyphus
as a siamese





Panagiotis Xourafas