Γραφίτης - Graphite

 

Αποσιωπητικά 
από λιοντάρια 
και υάκινθους. 
Σαν αντηχήσεις 
άναρθρων στιγμών 
στο λευκό χαρτί. 
Στην ακμή του κενού 
το φως στο διαπασών 
του χρόνου Κρόνου
δονεί το επέκεινα 
του εξαυλωμένου 
διαμαντιού. 
-Πως σε λένε; 
-Με λένε Γραφίτη


...................


Dots
from lions
and hyacinths.
Like resonances
of inarticulate moments
on the white paper.
t the edge of vacuum
light in the diapason
οf Chronos and time
vibrates the hereafter
of the disembodied
diamond.
-What is your name?
-My name is graphite


Panagiotis Xourafas

Μια Νύξη Για Την Άνοιξη - An Allusion For Spring

Ανία ανίατη

Θεραπαινίδα της θλίψης
Λύπη άλιπη, λείπεις
Απ' το σκελετωμένο σώμα
Του νεκροζώντανου δέντρου.
Ρίζες απονευρωμένες
Απέχουσες εξέχουσες
Ανηδονία στην αηδονία
Κελάηδισμα στο κελάρυσμα
Άγνωστο κλάμα
Από άκλαυτο θάμα,
Ποιά χώρα σε χωρά
Και ποιά ευάλωτη άνοιξη 
Σκοτεινά σε περικλείει;
Mείνε μαζί μου.


...............



Boredom incurable
Handmaid of grief
Lean sorrow, absent
From the raw-boned body  
Of the living dead tree.
Roots denervated  
Spaced prominent
Anhedonia in Nightingale
Chirping in swishing  
Unknown crying
From unlamented miracle,
What realm can contain you
And what fragile spring  
Darkly embraces you?
Stay with me.




Panagiotis Xourafas 

Επιγραφή - Epígrafe

Ενα δωμάτιο στο κάστρο είναι έρημο και καθρεφτίζει.

Με φοβάμαι. Ποιός είμαι; Απο πού είμαι;...
Εδώ τα πάντα έχουν γίνει...Απο τυποποιημένη σκιά,
Το χρώμα πέθανε...ακόμα κι ο αέρας γκρεμίστηκε...
Ένας άλλος χρόνος έρχεται από το φως που με λούζει...
Ενας αμβλύς ήχος με διαρρηγνύει από Βασιλιά...

Mário de Sá Carneiro

Το Σονέτο Της Δύσκολης Αγάπης - Soneto Do Amor Difícil

 

Η ερημική παραλία αναλαμβάνει
μόλις φεύγει η θάλασσα, το επιθυμείν:
Η αγάπη μας είναι σαν την μόνη ορμή
ενώ δεν είναι παρά μιά υπόσχεση...

Αλλά στην ακτή που το κύμα ξεσπάει
ένα λογότυπο νοσταλγίας του λουλουδιού
θα πρεπε να είναι εκεί ν'αναπληρώνει
την έλλειψη ενάντια στις φήμες.

Αιφνίδια και οδυνηρή, λάμποντας
η νεκρική σιγή που μας εμποδίζει
σαν θάλασσα και παραλία μεγάλη προβλήτα
να ένωσε ξαφνικά,γεμώντας το λουλούδι βλέννες.

Και έτσι μόλις γεννήθηκε η δύσκολη αγάπη
προς απογοήτευση της καμπύλης τού ουρανού σου. 


........................ 


A praia abandonada recomeça
logo que o mar se vai, a desejá-lo:
é como o nosso amor, somente embalo
enquanto não é mais que uma promessa...

Mas se na praia a onda se espedaça,
há logo nostalgia duma flor
que ali devia estar para compor
a vaga em seu rumor de fim de raça.

Bruscos e doloridos, refulgimos
no silêncio de morte que nos tolhe,
como entre o mar e a praia um longo molhe
de súbito surgido à flor dos limos.

E deste amor difícil só nasceu
desencanto na curva do teu céu.




David Mourão Ferreira

Γιατί - Why

-Γιατι να γράφουμε ποιήματα

τώρα που σώθηκε ο ήλιος;
-Μα μοναχά με τα ποιήματα
θα τονε σώσουμε τον ήλιο.
-Κι αν σώσουμε τον ήλιο
πως θα σωθεί το άσωτο φεγγάρι;
-Μα κάτω θα το κρύψουμε
απ' τ'ουρανού το μαξιλάρι.


...................



- Why should we write poems
now that that the sun has died?
- Cause only by writing poems
the sun will be finally saved.
- But if we save the sun, how 
the prodigal moon will be saved?
- Well, we will hide it under
the pillow of the sky.




Panagiotis Xourafas

Αναπαισιοδοξία - Unpessimism

 

Εχω μια αναπαισιοδοξία απόψε. 

Μα γρήγορα συνέρχομαι σαν σκεφτώ
ότι όσο κοντά και να κοιτάξεις

εν σειρά του Καβάφη τα κεριά

δεν γίνονται λαμπάδες.

.................

I got some unpessimism tonight.

But soon I recover when I think

that no matter closer you look 

at that row of Cavafy's waxes

they don't become Paschal candles.

8/3/14




Panagiotis Xourafas

Πέντε Αισθήσεις - Cinco Sentidos

 

Еχουμε πέντε αισθήσεις:
Δυόμιση ζευγάρια φτερά.
Πώς να ισορροπήσει κανείς;


...................

 
Nós temos cinco sentidos:
são dois pares e meio de asas.
- Como quereis o equilíbriο?



 David Mourão-Ferreira

Βουστροφηδόν - Boustrophedon

Αναμοχλεύοντας το στάχυ
βουστροφηδόν ο βότρυς
κίτρινος ή πράσινος
ξαναγεννιέται
με το σπέρμα
και τις γλώχες της,
η ακμάζουσα φθορά
που ανεμοσκορπίζεται
στον οργασμό της άνοιξης.

Βιαστική σαν ορμή!
Παιδία στα πεδία
και σχέδια στη σχεδία
ο λυτρωμός και λύτρα περιέχει
ζωή και θάνατο ενέχει,
όπως του Αντίνοου το βέλος
στα σπλάχνα της λήθης'
έτσι επιστρέφω
διψασμένος κι ανόθευτος
στο βλέμμα της πηγής.


................



Leveraging the ear
in boustrophedon way 
the cluster is reborn
with the sperm
and its awns,
the thriving wear
scattered in the wind
in the orgasm of spring.

Hasty like rush!
Kids in the fields
and plans in the raft
salvation includes ransom
life and death are implicated,
like the arrow of Antinous
in the inwards of oblivion'
thus I come back
thirsty and unadulterated
to the look of the source.




Panagiotis Xourafas

Ήταν Το Ποτάμι - The River Was

Ήταν το ποτάμι μακρύ
Ήταν το πηγάδι βαθύ
Ήταν η ζωή μου μικρή
μέχρι που 'ρθες εσύ

Πάρε την καρδιά μου
κάντηνε τραγούδι
Παρ' την μοναξιά μου
κάντηνε λουλούδι


..................


 

The river was long  

The well was deep

My life was short
until you came

Take my heart

and make it a song

Take my loneliness

and make it a flower

 

 

 

 

Giannis Poulopoulos

Κάποτε Μου Είπαν - Once They Told Me

Κάποτε μου είπαν: "ο ουρανός θα ξεσηκωθεί"!

Μέρα τη νύχτα θα κάνει γι' αυτούς που δεν κοιμούνται

πριν το χάραμα. Και τότε μόνο, τ'αστέρια θα είναι εκεί

μα δεν θα φαίνονται, όπως τα αισθήματα

που ψάχνουν λέξεις και δεν βρίσκουν 

όπως τα χέρια που μένουν γυμνά απο αγκαλιά, 

τα μάτια υγρά απο μιά ανάμνηση.

Κάποτε μου είπαν: "η θάλασσα θα διπλωθεί"!

Και κεί που κάποτε πνιγόμασταν τώρα παιδιά θα παίζουν.

Κάποτε μου είπαν πως τέλος δεν θα υπάρξει.

Μονάχα αρχή. Η εξουσία της αγάπης, 

όπως διαπερνά σαν δόρυ, την πανοπλία των προστατευμένων.

Η ώρα της επανάστασης πλησιάζει!

....................

Once they told me: "the sky will rise up"!

Will turn the night into day for those sleeping

before the dawn. And only then, the stars 

will be there but they'll be unseen, 

like emotions reaching out for words and not finding any,

like hands staying with no hug, eyes wet from a memory.

Once they told me: "the sea will fold"!

And wherever we choked once, now kids will play.

Once they told me that the end won't ever be.

Only the outset. The authority of love, as it 

penetrates like a spear, the armor of the protected.

The time of revolution is approaching!

Panagiotis Xourafas  

(in italics)

& the poetic group of Synyparxi...