Ανθρωποφύλακες - Watchmen

Το κελί μας σπίτι
περιτριγυρίζουν
σκιές τρομακτικές
σιγές σπαρακτικές,
οι ανθρωποφύλακες
που προυπαντούνε
το αύριο της οργής
καθώς βυσσοδομούν
στο παρασκήνιο του χθές.
Στην αλλαγή βάρδιας
πάντα με βρίσκει
απροετοίμαστο
μιά παιδική ζωγραφιά.
Έχει ανοίκεια χρώματα.
Ανεξίτηλα σαν θλίψη,
ανεξάντλητα σαν αιωνιότητα.
Λίγο χρόνο σου ζητώ.
Μου χρωστάς ενα τέλος
Λίγο χρόνο σου ζητώ
Σου χρωστάω μια αρχή.
Γιατί πάντα με φοβίζουν
τα παζαρέματα πριν το λιόγερμα
αφού τοτε φαντάζουν ανίκητοι
αυτοί οι αισχροί μπάσταρδοι.
Στο υγρό τζάμι υπογράφω
ασημοδιάφανες σκέψεις.
Μέσα απ τα κάγκελα
φρουρούνται
όνειρα και
σκουριά.



.....................



Our cell house
is surrounded
by frightening shadows
by agonizing silences,
the watchmen
that welcome
tomorrow's wrath
as they scheme for
in the background
of yesterday.
At shift change
always finds
me unprepared
a child's drawing.
It has unfamiliar colors.
Indelible as sadness,
inexhaustible like eternity.
I ask you for some time.You owe me an end.
I ask you for some time.
I owe you a beginning.
For it always scares me
haggling before sunset,
for they seem invincible then
all these shameful bastards.
On the liquid glass I sign
silver clear thoughts.
Through the fence barsare guarded dreams
and rust.




Panagiotis Xourafas

Καταριέμαι - Curse

Kαταριέμαι την ουδέτερη ποίηση εκείνων
που την βλέπουν ως πολιτισμική πολυτέλεια ,
νίπτουν τας χείρας τους, κάνουν πως δεν ξέρουν
και ξεφεύγουν απο την πραγματικότητα.
Καταριέμαι την ποίηση εκείνων
που δεν επιλέγουν στρατόπεδο
ώσπου να καταλερωθούν. 


.......................


I curse poetry conceived as a cultural luxury
by the neutral ones who wash their hands,
pretend not to know, and escape from reality.
I curse the poetry from those that
do not take side until getting dirty. 



Gabriel Celaya

Τι Eίναι Aγάπη; - What Is Love?

Τι είναι αγάπη;
Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη.
Στη συμπόνοια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.
Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.
Μα στην αγάπη είναι ένα.
Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα.
Δεν ξεχωρίζουν.
Το εγώ και εσύ αφανίζονται.
Αγαπώ θα πει Χάνομαι.
 

..............



What is love?
It is neither sympathy nor kindness.
Sympathy has two,one who hurts and one who sympathizes.
Kindness has two,one who gives and one who receives.
But love has one.
The two come close and become one.
They don't separate.
The me and you perish.
To love means to lose myself out.




Nikos Kazantzakis

Μονάχος - Solitary

Κι αν την ζωή μου έζησα μονάχος
Να δραπετεύω γύρευα απ το αρχαίο άχος
Στο φως χανόμουνα και το σκοτάδι
Απ το πρωί μέχρι αργά το βράδυ


Κι αν την ζωή μου έζησα μονάχος
Δεν το επέλεξα να γίνω μονομάχος
Μες στην πολύβουη χρυσή αρένα
Να ανταγωνιζομαι με βία εμένα


Κι αν την ζωή μου έζησα μονάχος
Πότε σπαρτό στον άνεμο και πότε βράχος
Ποτέ δεν δείλιασα έτσι διττά να ζήσω
Την τύχη μου στην τύχη να αφήσω.


....................



What if I lived my life alone
Searching to escape the ancient ache
I got lost in the light and in the dark
From dawn till late at night

What if I lived my life alone
I didn't choose to be a gladiator
Inside this busy and golden arena
To compete myself with violence

What if I lived my life alone
Being either wheat in the wind or rock
I never hesitated to live this dually
And leave my fortune in fortuity.



Panagiotis Xourafas

Γιάννης Ρίτσος.Δύο Ανέκδοτα Ποιήματα - Giannis Ritsos.Two Poems

Αντίδωρο

Ανάκατες εφημερίδες
χάμου στο πάτωμα. 
Κι εμείς χωρίς καθρέφτη, 
αλλά με όλη την άνεση 
των στερημένων, 
φορέσαμε το καπέλο μας, 
βγήκαμε στο δρόμο, 
δε χαιρετήσαμε κανέναν. 

  
Απογύμνωση

Η σόμπα σκούριασε.
Τα μπουριά ξεφλουδάνε. 
Οι τοίχοι ραγίζουν. 
Στο κάδρο 
ένα δέντρο ολομόναχο 
πράσινο ακόμη. 
Πούλησες και το ρολογάκι 
του χεριού σου. 
Νοθέψανε και τον καφέ. 
Ενα τσιγάρο ξεχασμένο 
καπνίζει στο σταχτοδοχείο. 
Λοιπόν, 
τόσο μεγάλο κενό, 
τόση στέρηση, 
η ελευθερία; 



........................



Holy Bread

Mixed newspapers
down on the floor.
We,without a mirror,
but with all the comfort
of the dispossessed,
we wore our hat,
we hit the road,
not greeted anyone.


Stripping

The stove rusted.
The pipes pare.
The walls crack.
In the frame
a tree all alone,
still green.
You sold your small watch
of your wrist.
They adulterated coffee too.
A cigarette forgotten is
still smoking in the ashtray.
Well,
such large gap,
such deprivation
is freedom?



Giannis Ritsos


Από την ανέκδοτη συλλογή Υπερώον, Αθήνα 1985

Αντιγραφή απο τον ιστότοπο της Ελευθεροτυπίας:

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes--politismos&id=361082

Υποτροπιάζουσα Άνοιξη - Relapsing Spring

Ω, υποτροπιάζουσα Άνοιξη
Πίνω το νέκταρ σου
Οσφρύζομαι τ'άρωμα σου
Και με το μέλανα χυμό σου
Λιωμίδι γίνομαι κατρακυλώντας
στα πεζούλια της γης.


..................



Oh, relapsing Spring
I drink your nectar
I smell your perfume
And with your black juice
Ι get so drunk slumping
the terraces of the earth.




Ioanna Panagopoulou

Αλφάβητο - Alphabet

Από το στόμα σου μυρίζω
εφτά φωνήεντα ανθισμένα·
και συντάσσω σύμφωνα πάθους
με το αλφάβητο της αφής.


....................


From your mouth I smell
seven efflorescent vowels·
then I redact consonants of passion
with the alphabet of touch.



Panagiotis Xourafas

Wstawać - Eγέρθητι

Ονειρευόμασταν τις άγριες νύχτες
όνειρα βίαια και πυκνά,
ονειρευόμασταν ψυχή και σώματι
να γυρίσουμε, να φάμε, να εξιστορήσουμε.
Ώσπου αντηχούσε κοφτά, σιγανά
το παράγγελμα της αυγής:
«Εγέρθητι»
και ράγιζε η καρδιά μας.


Τώρα που ξαναβρήκαμε τα σπίτια μας,
τώρα που χορτάσαμε την κοιλιά μας,
και οι αφηγήσεις μας στέρεψαν όλες,
σήμανε ἡ ώρα. Όπου να ναι πάλι θ'ακούσουμε 
το ξενικό παράγγελμα:
«Εγέρθητι»


......................



Sognavamo nelle notti feroci
Sogni densi e violenti
Sognati con anima e corpo:
tornare; mangiare; raccontare.
Finché suonava breve sommesso
Il comando dell’alba:
"Wstawac";
E si spezzava in petto il cuore.

Ora abbiamo ritrovato la casa,
il nostro ventre è sazio,
Abbiamo finito di raccontare.
È tempo. Presto udremo ancora
Il comando straniero:
"Wstawac".




Primo Levi

Εκσπλαχνισμός - Evisceration

Χωρίστηκα από το σώμα σου κι ευθύς ασπάστηκα το χώμα, ατενίζοντας τη γη.
Ευθυτενής χώρεσα σε αυτό κι απαλλοτριώθηκα απ τις μπουλντόζες των λειψάνων
που φέρεις μέσα σου.
Για αναπαλαίωση δεν είπες κουβέντα.

Πένητας κι ανέστιος υπέργεια

ένοικος και ζητιάνος υπογείως.

Με βήματα βιομηχανικά στο δρόμο του μεταξιού συνεχίζω, παρανομώ για να μη

λοξοδρομήσω.
Κι όσο η θάλασσα ανακτά τα χαμένα της εδάφη, το χώρο αφορίζοντας σε χορό κι
αφρίζοντας
τόσο ο ορός της ζωής διασταυρώνεται με το όρος του θανάτου.

Τόσο κοφτά, τόσο ορθογώνια.

Μα εγώ είμαι πλάσμα σφαιρικό, αλλά μην τύχει και ξεγελαστείς,

όχι άσφαιρο.
Κι έτσι μπορώ να τετραγωνιστώ, ουδόλως να πρωταγωνιστώ. Χα!

Ιδρυτής και κάτοικος υπεργείως

Ιχνηλάτης και αιμορραγών υπόγεια.

Έλα στα ερείπια,

θα βρεις τα θεμέλια, αβυσσαλέα και μελιά σαν κληρονομιά ανοίκεια.  

..........................

Separated from your body and kissed the ground straight after, gazing the land.
Fit into this upright and expropriated by the bulldozers of remains
you carry inside you.
For restoration you did not say a word.

Poor and homeless aboveground
tenant and beggar underground.

With industrial steps in silk road going, I infringe to avoid detouring.
And as the sea recovers the lost territories, excommunicating space into dance and foaming
the serum of life intersects with the mountain of death.

So briskly, so orthogonally

But I'm a spherical creature, but don't be deceived,
not blank.
So I can not be squared, no way be a protagonist. Ha!

Founder and resident  on ground
Hound and bleeding underground.

Do come in ruins,
will find the foundations, abysmal and from honey as an unfamiliar legacy.

Aglaia Milia