Αυτόλυκος - Autolycus

 


















Γαμβρός εμός θυγάτηρ τε, τίθεσθ' 
όνομ' όττι κεν είπω πολλοίσιν γαρ εγώ 
οδυσσάμενος τοδ' ικάνω, ανδράσιν ηδέ
γυναιξίν ανά χθόνα πολυβούτειραν' 
τω δ'Οδυσσεύς όνομ' έστω επώνυμον.

Εναπόθεσαν τις προσδοκίες

Φθαρτές και αναμφίβολα θεικές

Στην απείρανθο της θηραικής γης

Στα κρύα μάτια της χρυσής σαύρας,

Παιδιά όλα της μεγάλης βοής.

Πάντα τής Πηνελόπης ο αργαλειός

Υφαίνει το σπάργανο της Ελένης

Με ίνες διάμεσων ήχων,

Με οδύνες άνυδρων στίχων

Σαν ρίγισμα ηλιοτροπίων

Κάτω από μαύρους ήλιους

Άγριων ματιών, που χάνονται

Γύρω από ατέρμονους κύκλους

Εμβρυουλκίας αναμνήσεων τού μέλλοντος

Στον αλυχτό τής ερημιάς των λύκων.

Όλα φαντάζουν ξεκάθαρα σαν κρύσταλλο

Μα στο λαβύρινθο της μεγάλης σιγής

Στις σκουριασμένες ίριδες των ημερών

Πυκνώνουνε μεσίστιοι αντικατοπτρισμοί,

Οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες

Ο ψυχωμένος Έκτορας , ο ανδρείος Αχιλλέας

Και οι άλλοι υποψήφιοι νεκροί ήρωες

Που περιμένουν ένας-ένας τις τιμές τους.

Εναπόθεσαν τις προσδοκίες 

Με το ράγισμα τής πρωινής αύρας

Στής Ιθάκης τα γαλήνια νερά

Στίς πρώτες ανάσες της Ιστορίας

Και παρά τις διαψεύσεις, ακόμα,

Βαφτίζει το Ταξίδι ο Αυτόλυκος.

..........................

My son in law and daughter, listen to 

the name I am giving him' I reached here 

been "oddysey-ed", which means I was hated

by many, men and women I encountered on 

my way from one land to another, that is why

I am naming the child Odysseus, and so it goes.

They placed Expectations  

Perishable and undoubtedly divine 

Upon infinite flowers of theraic land

In the cold eyes of the golden lizard,

All of them children of great roar. 

Always the loom of Penelope 

Weaves the diaper of Helen 

With fibers of interstitial sounds 

In arid sorrows lyrics 

Like sunflowers chill

Under black suns 

Of wild eyes,been lost
Around unending cycles

Forceps of future memories  

In the howling wilderness of wolves. 

All seem crystal clear 

But in the great labyrinth of silence 

In the days of rusty irises 

Mirages gather at half mast, 

The Laestrygonians and Cyclops 

The spunky Hector, the brave Achilles 

And the other prospective dead heroes 

Waiting one by one for their honours.

  

They placed Expectations

With the crack of the morning breeze 

In the calm waters of Ithaca 

In the first breaths of History  

And despite denials,still 
The Journey is baptized by Autolycus.

Panagiotis Xourafas

 

2011 - Selections

1. Μοναξιά Δεν Υπάρχει (No Solitude) - Nikiforos Vrettakos
http://www.panosx.blogspot.com/2011/02/no-solitude.html
2. Αυγή Του Οδυσσέα (Odysseas Dawn) - Odysseas Elytis
 http://www.panosx.blogspot.com/2011/03/odysseas-dawn.html
3. Το Ονειρο (The Dream) - Nikos Papazoglou
http://www.panosx.blogspot.com/2011/04/dream.html

4. Πρωτομαγιά (First Of May) - Giannis Ritsos

http://www.panosx.blogspot.com/2011/05/first-of-may.html

5. Ένα Καθήκον (A Task) - Czeslaw Milosz

http://www.panosx.blogspot.com/2011/06/task.html

6. Δώρο Ασημένιο Ποίημα (Gift Silver Poem) - Odysseas Elytis

http://www.panosx.blogspot.com/2011/07/gift-silver-poem.html

7. Θερμοπύλες (Thermopylae) - Constantine Cavafy

http://www.panosx.blogspot.com/2011/08/thermopylae.html

8. Δεν Είμαστε Ποιητές (We Are Not Poets) - Giorgos Sarantaris

http://www.panosx.blogspot.com/2011/09/e-we-are-not-poets.html

9. Rough Sea - Panagiotis Xourafas

http://www.panosx.blogspot.com/2011/10/rough-sea.html

10. Χρονοδιάγραμμα (Timetable) - Tasos Livaditis

http://www.panosx.blogspot.com/2011/11/timetable.html

Οχτροί Ορκισμένοι - Sworn Enemies

Χρόνια τώρα

χρόνια εσείς,

οχτροί ορκισμένοι

φεγγάρια μαύρα

καρφωμένα,

φεγγάρια λαύρα,

σε αυλαία γκρίζα

τα μάτια

μιά παλιά κορνίζα,

κι’ όποιες θαμπές

εικόνες τού χαμού,

γέροι σκυφτοί 

θλιμμένοι…

..................

So many years now

so many years, you

sworn enemies

black moons

nailed-

fiery moons

on grey drop curtain,

eyes like

an old cornice-

and any blurry

images of loss,

old people crooked

so full of sorrow...

Panagiotis Xourafas

Αχνό Φως - Faint Light

Μα στις σπηλιές των ρόδων 

βάλθηκες να με κυνηγάς-

Δεν βλέπεις πως και το πιο

αχνό φως, ραγίζει το μπλέ;

......................

So you have been trying to 

hunt me in the caves of roses-

Don't you see that even the 

faintest light ,cracks the blue?

Panagiotis Xourafas

Painting: 

John Waterhouse

Η Πατρίδα Μου - My Land

And I don't love anything else as much as I love my country.
If somebody comes and tells me that something would be 
good for my country, I would leave him to blind both 
of my eyes. Because if I am not able to see and my country
is fine, it can feed me. But if my country is down and low, 
I will be blind even if I have ten eyes. And I am going to live 
on this land and don't intend to go any place else.



General Makrigiannis

Δέκα Δύστυχα Δίστιχα - Ten Unfortunate Distichs

 

1. Στά ματωμένα ανάκλιντρα τής ξέπνογης αυγής

   οι άβουλες ψυχές τα πεπρωμένα ορούν τής γής

 2. Πέταξε στον ορίζοντα ο τσαλαπετεινός αριστερά

   Έτσι ποιός να ορίσει τού κεριού τα καίρια φτερά;

3. Σώμα και βλέμμα διψοσβήνοντας το Λύκαιο

   τού πρωινού το βούκεντρο θέσπισμα δίκαιο.

4. Μνήμες μνήματα και υπομνήματα τής απωλείας

   πού νά 'βρεις ήλιο φιλικό στή βιάση τής λαγνείας;

5. Τις κυριακές οι ίριδες τού πόνου και τής προσμονής

   μισές ανάσες φτερουγίζουν καποιας φυλακής σκαιής.

6. Είναι και μιά μελαχροινή,φιγούρα Αλμοδοβάρ σωστή

   δακρύων απόσταγμα πικρό σ’αργυροδιάφανη κλωστή.

7. Ήλθ’ ο χειμώνας,οι δρόμοι πώς μικρύναν κι’οι σκιές,

   σκαφτήκανε τα πρόσωπα,σωθήκανε στις φυλλωσιές.

8. Χρυσόλιγνο είναι το παιδί που κυνηγάει το τόπι

   Τα πρέπει γίνανε κελλί, στού χρόνου το κατόπι.

9. Το φυλλοκάρδι του έτρεμε,σαν έγερνε στήν κόχη

   Έσω έτοιμος! Τα δευτερόγεννα, τα ναί, τα όχι.

10. Στά τριάντα ανακάλυψε τ’ Αχέροντα την σκοτεινή ορμή,

     στά τριάντα στάθηκε κι' είπε ας ευλογήσω την στιγμή.

.........................................

1. On the bloody couches of breathless dawn

unwilling souls look towards earthly dooms.

2. The hoopoe has flown left in the horizon

so, who can handle crucial wings of wax ?

3. Body and look thirst quenching at Mt.Lycaeon

 morning's gad is evenhanded statute.

4. Memories memorials and memoirs of loss

where can you find a friendly sun in the haste of lust?

5. On sundays ireses of pain and expectation

like half breaths flap inside a philistine cell.

6. There's also a brunette Almodovar like figure an essence 

of bitter tears falling down a silver and diaphanous thread.

7. Winter has come, streets narrowed and so did shadows

faces wrinkled and got lost through the thick foliages.

8. The boy running after the ball is gold and thin

and 'musts' have become a prison as time goes by.

9. His heart was shivering, as he bent over the edge'

get ready! Second births, all these yes and no.

10. At thirties he discovered Acheron's dark impetus,

at thirties he stood up and said let me bless this moment. 

 Panagiotis Xourafas

Χαμόγελα - Uśmiechy ( Smiles : A Tribute To Wislawa Szymborska)

 

Z większą nadzieją świat patrzy niż słucha.

Mężowie stanu muszą się uśmiechać.

Uśmiech oznacza,że nie tracą ducha.

Choć gra zawiła , interesy sprzeczne,

wynik niepewny- zawsze to pociecha,

gdy uzębienie białe i serdeczne.

   

Muszą życzliwie pokazywać czoło

na sali obrad i płycie lotniska.

Ruszać się żwawo, wyglądać wesoło.

Ów tego wita , ten owego żegna.

Twarz uśmiechnięta bardzo jest potrzebna

dla obiektywów i dla zbiegowiska.

 

Stomatologia w slużbie dyplomacji

spektakularny gwarantuje skutek.

Kłów dobrej woli i siekaczy zgodnych

nie może braknąć w groźnej sytuacji.

Jeszcze nie mamy czasów tak pogodnych,

żeby na twarzach widniał zwykły smutek.

 

Ludzkość braterska, zdaniem marzycieli,

zamieni ziemię w krainę uśmiechu.

Wątpię.Mężowie stanu, dajmy na to,

uśmiechać by się tyle  nie musieli.

Tylko czasami:że wiosna, że lato,

bez nerwowego skurczu i pośpiechu.

Istota ludzka smutna jest z natury.

Na taką czekam i cieszę się z góry. 

 

The world would rather see hope than just hear 

its song. And that's why statesmen have to smile. 

Their pearly whites mean they're still full of cheer. 

The game's complex, the goal's far out of reach, 

the outcome's still unclear - once in a while, 

we need a friendly, gleaming set of teeth. 

Heads of state must display unfurrowed brows

on airport runways, in the conference room.

They must embody one big, toothy "Wow!"

while pressing flesh or pressing urgent issues.

Their faces' self-regenerating tissues

make our hearts hum and our lenses zoom.

Dentistry turned to diplomatic skill

promises us a Golden Age tomorrow.

The going's rough, and so we need the laugh

of bright incisors, molars of good will.

Our times are still not safe and sane enough

for faces to show ordinary sorrow.

Dreamers keep saying, "Human brotherhood

will make this place a smiling paradise."

I'm not convinced. The statesman, in that case,

would not require facial exercise,

except from time to time: he's feeling good,

he's glad it's spring, and so he moves his face.

But human beings are, by nature, sad.

So be it, then. It isn't all that bad 

Wislawa Szymborska 

(1923 - 2012)

   
 

Epitaf

Με σκότωσε 
η πανίσχυρη λέξη


..................



Ubi me prejaka reč 

(I was killed 
by too strong a word)

 

 

Branko Miljković

 

Ο Branko Miljković (Бранко Миљковић ,1934-1961), ήταν ένας εξέχων Σέρβος ποιητής,από τους εκπρόσωπους του νεοσυμβολισμού, που είχε σαν αποστολή την σύνδεση του σουρρεαλισμού με τον συμβολισμό.Προλογίζοντας την ανθολογία του, ο Ljubica Miletic (2001) γραφει πως ήδη από τις πρώτες γραμμές του πρώτου του έργου ("Μάταια Την Ξυπνάω"/"Uzalud Je Budim"/ "I Wake Her In Vain") ξεκινά η μάχη του ποιητή με τις λέξεις,η εσωτερική μάχη και το δίλημμα: Είναι ο ποιητής κυρίαρχος των λέξεων ή αυτές τον εξουσιάζουν; Δυστυχώς η μάχη αυτή τελειώνει με το ανωτέρω δημοσιευθέν μονόστιχο ποίημα. Πέθανε πρόωρα το 1961 στα 27 του, κρεμασμένος σε ένα δέντρο στο Zagreb. Επισήμως ο θάνατος του καταγράφηκε ως αυτοκτονία, αν και υπάρχουν υπόνοιες ότι δολοφονήθηκε από Κροάτες εθνικιστές. Το έργο του είχε έντονες επιρροές από τον φιλόσοφο Ηράκλειτο.

Νυχτερινή Περίπολος - Night Patrol

 
Every wall

Has

A story

Of erection

Lots of colours

Of  maintenance

Many layers

Or finally

Of demolition

Ever since

Is crossed

In smaller

Or greater

Depth

Some

Stand outside

Others

Wait inside

Galleries

Haven't yet ended

We will be back

Keeping

The exit







Harris Ilatzis

Τοπίο - Landscape

Στο τοπίο του μεγάλου καλλιτέχνη του παρελθόντος,
τα δέντρα έχουν ρίζες κάτω απ' τη λαδομπογιά της ζωγραφικής,
το μονοπάτι αναμφίβολα 
φτάνει στο τέρμα του,
η υπογραφή αντικαθίσταται 
μ'ένα επιβλητικό φύλλο χλόης,
είναι ένα παραινετικό πέντε το απόγευμα.
Μπορεί να έχει γίνει απαλά,αλλά σταθερά, καθυστερημένο ,
έτσι λοιπόν εξακολούθησα να μένω επίσης. 
Επειδή βέβαια αγαπητέ μου,
εγώ είμαι εκεί, η γυναίκα κάτω 
απ' την φλαμουριά.

Δες ακριβώς πόσο μακριά σ'έχω αφήσει πίσω,
δες τον άσπρο σκούφο και την κίτρινη φούστα που φοράω,
δες πως σφίγγω το καλάθι μου γιά να μην βγάλω την ζωγραφική.
Πως περπατώ αγέρωχα μέσα στο πεπρωμένο ενός άλλου
καί ξεκουράζομαι γιά λίγο απο τα μυστήρια της ζωής.


Ακόμα κι' αν με φώναζες δεν θα μπορούσα να σ'ακούσω,
κι'ακόμα αν άκουα δεν θα γυρνούσα,
κι'ακόμα αν έκανα εκείνη τη μη δυνατή χειρονομία
το πρόσωπο σου θα έμοιαζε με πρόσωπο ενός αγνώστου μου.


Γνωρίζω τον κόσμο εξι μίλια τριγύρω.
Γνωρίζω τα βότανα και τα ξόρκια γιά κάθε πόνο.
Ο Θεός ρίχνει ακόμα το βλέμμα του επάνω στην κορυφή του κεφαλιού μου.
Ακόμα προσεύχομαι, δεν θα πεθάνω ξαφνικά.

Ο πόλεμος είναι μιά τιμωρία και η ειρήνη μιά ανταμοιβή.
Όνειρα επαίσχυντα έρχονται όλα από τον Σατανά.
Η ψυχή μου είναι τόσο απέρριτη όσο το κουκούτσι του δαμάσκηνου.
Δεν γνωρίζω το παιχνίδι της καρδιάς.


Δεν είδα ποτέ τον πατέρα των παιδιών μου γυμνό
Δεν είδα το στρυφνό και κηλιδωμένο προσχέδιο,
που κρύβεται πίσω απ' το Άσμα Ασμάτων.
Ότι θέλω να πώ έρχεται σε φράσεις προετοιμασμένες.
Ποτέ δεν χρησιμοποιώ την απόγνωση 
εφ' όσον δεν είναι πραγματικά δική μου,
αλλά δοσμένη μόνο γιά φύλαξη σε μένα.

Ακόμα κι αν κλείνεις τον δρόμο μου,
ακόμα κι αν με κοιτάζεις επίμονα στο πρόσωπο,
θα σε περάσω από την κορυφή του χάσματος, λεπτότερη από μια τρίχα.


Πρός τ'αριστερά είναι το σπίτι μου. Το ξέρω απ'όλες τις πλευρές,
σ'όλο το μήκος με τα σκαλοπάτια του και τις εισόδους του,
πίσω απ' αυτά η ζωή συνεχίζεται αζωγράφιστη.
Η γάτα πηδάει σ'ένα πάγκο,
ο ήλιος λάμπει πάνω σε φυλακή από κασσίτερο,
ένας σκελετωμένος άντρας κάθεται στο τραπέζι
διορθώνοντας ένα ρολόι.


.............................

In the landscape of the great artist of the past 
the trees have roots beneath the painting's oil color, 
the path undoubtedly reaches its end, 
signature is replaced by a majestic spire, 
it is an admonitory 5:00 p.m.May has been gently but firmly, delayed 
so I continued to stay. Because of course, my dear, 
I am there, the woman beneath the ash. 

See just how far have I left you behind, 
see the white hat and the yellow skirt I wear, 
see how I clasp my basket not to take off the painting. 
How do I walk proudly into the fate of another 
and rest for a while from life's mysteries.

Even if you called me I could not hear, 
and even if I heard I wouldn't have turned, 
and even if I made that impossible gesture
 your face would be like an unknown face to me.

I know the world six miles around. 
I know herbs and spells for every pain. 
God casts his gaze still on the top of my head. 
Still I pray, will not die suddenly.

War is a punishment and peace is a reward. 
Shameful dreams come all from Satan. 
My soul is so chaste as the kernel of the plum.I do not know the game of hearts. 

I never saw the father of my children naked 
I didn't see the harsh and stained blueprint 
hidden behind the Song of Songs. 
Whatever I want to say comes to phrases prepared.
 I never use despair for it is not really mine, 
but given to me just for guarding. 

Even if you close my way, 
even if you stare at my face persistently, 
I will take you from the top of the gap, thinner than a hair.

To the left is my home. I know it from all sides, 
all over the length of the stairs and entrances, 
behind them, life goes unpainted. 
The cat jumps in a bench
 the sun shines on a prison from tin,
 a raw-boned man is sitting at the table 
correcting a clock.

Wislawa Szymborska