Χαρταετός - Kite

Ο δικός μου χαρταετός
είναι από παγωμένη φωτιά.
Πλανήτες πλάνητες διασχίζει
στης πλάνης το υπερμέλαν
σε λάθρα όνειρα χαράζοντας
μια ασυντόνιστη ρωγμή.
Ο δικός μου χαρταετός
δεν μπορεί να είναι θνητός.
Γιατί αν είναι, θα πεί πως
το χαράμισα το φως του.


..............


My own kite
is made from icy fire.
Crosses wandering planets 
in the hyper black of delusion
carving in stealthy dreams

an uncoordinated crack.

My own kite

can not be mortal.

For if I'm wrong, this means

that I wasted its light.

Panagiotis Xourafas 

Το Ρόδι Του Ηρώδη - Herod's Pomegranate

 

Το ρόδι του Ηρώδη
Χιλια ρουμπίνια άδικα
Σφαγμένα αγέννητα
Στο πόδι

Στο δέρμα των ωρών
Σημείο στίξης όμαιμο 
Πειστήριο και αδιάσειστο
Των τιμωρών

Στου δρόμου την γωνιά
Άνθρωποι δίχως πρόσωπο
Αιώνες που κοκκάλωσαν

Στην παγωνιά

Γνεσμένες ίνες της σιωπής
Ψεύτικοι ήρωες ανέμελοι
Γλυκόπικρους ανακινούν 

Καημούς περιωπής

Το ρόδι του Ηρώδη
Είναι ο βασάλτης της νυκτός
Που έπλασε με τα οστά μας
Κάτι όνειρα βραχώδη



.....................



Herod's pomegranate
A thousand rubies unfairly  
Slaughtered still unborn
On his foot

In the skin of the hours
Punctuation consanguineous
Exhibit irrefutable 
Of the punishers

 In the corner of the street
People without a face
Centuries petrified
From cold

Carded fibers of silence
Phony heroes carelessly
Shake bittersweet  
Longings of eminence
 
Herod's pomegranate
Is basalt of the night
Τhat created with our bones
Some kind of rocky dreams




Panagiotis Xourafas 

Essai Sur L'Inegalite Des Races Humains

 

ξεχνιέται ο Αδόλφος Χίτλερ;

αλήθεια -των αδυνάτων αδύνατο-
ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω
αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε
το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ' ανθρώπου
-το εφημέριο
της παράλογης ζωής του-
κι ανακαλύπτουνε διαφορές
-γιομάτοι μίσος- διαφορές
σε χρώμα δέρματος φυλή
θρησκεία

....................

ever forget Adolf Hitler?

frankly -the most impossible is-

I never came to understand

these creatures that don't see

the monstrous common thing of  any man

-the temporary  

of his irrational life-

and thus discover differences

-full of hatred- discriminations

in skin colour race 

religion

Nikos Engonopoulos

Enjoy The Silence

-α-

Ας μιλήσουμε για πτηνά:
Τα παγώνια στ'αλώνια
απωθούν τα πετούμενα
που λιμπίζονται θύμησες.
Σιωπή.

-β-

Στων ματιών τις λίμνες
λούζεται το φάντασμα
της Κυνθίας που απέτυχε
να ποζάρει στο κοχύλι.
Σιωπή.

-γ-

Πριν ανοίξει τα βλέφαρα,
την έπιασα στον ύπνο.
Κι ομως εγώ αιφνιδιάστηκα.
Με υπνώτισε ξανά η άτιμη.
Σιωπή.

-δ-

Μια στιγμή παλεύοντας
χίλιες φορές απέθανα
και χίλιες μιά γεννήθηκα.
Την στιγμή αυτή τη λες ήβη.
Σιωπή.

-ε-

Στο τέλος πιά τι απομένει;
το σταμναγκάθι του πάθους
στον αμφορέα της μνήμης.
Σε σένα πάλι απευθύνομαι,
Σιωπή:

-στ-

Σιωπή της λατρείας
Σιωπή της λαγνείας
Σιωπή και του μίσους
Σιωπή φόνισσα υγρή
Σιωπή σώπασε για μιά στιγμή
Σιωπή σώπασε για πάντα!



.............




-a-

Let's talk about birds:
Peacocks in the threshing 
floors, repel the flying ones
coveting memories.
Silence. 


-b-

In the lakes of the eyes
bathes the phantom
of Cynthia that failed
to pose on the shell.
Silence.


-c-

Before opening her eyelids
I took her by surprise.
But I was the one taken.
Hypnotized me again, the bitch.
Silence.


-d-

For a moment of fighting
I died a thousand times, and
a thousand plus one I was born.
Can call that moment puberty.


-e-

What will stay in the end?
Spiny chicory of passion
in the amphora of remembrance.
Ι'm applying to you once again,
Silence:


-f-

Silence of adoration
Silence of lustfulness
Silence of hatred, too
Silence, you damp murderess
Silence, keep quiet for a moment
Silence, keep quiet forever!





Panagiotis Xourafas


 

Daymare

Ανυπέρβλητο σύμπαν
πρωινό Σαββάτου
δίχως ενέργεια
[όχι αυτήν που ξέρεις]
ξεκίνημα συν τοις άλλοις
καινοφανών στόχων
που γεννηθήκαν
κάποιο βράδυ εχθρικό
σε χρόνο μέλλοντα
εντέλλοντα χειρουργικά
πλήγματα σωφροσύνης.

Ανυπέρβλητο πρωινό
σύμπαν θάρρος και θράσος
εις σάρκαν μίαν, άλλωστε
είναι που ανέκαθεν
από την ίδια μήτρα
εντυπώνουν οι ελπίδες,
ανυπέρβλητο του Σαββάτου
κι έχω εσχάτως έναν πόνο
στον δεξιό αντίχειρα
που φλεγμονή δεν τον λες:

μάλλον επιστροφή στον πίθηκο
[τι εφιάλτης αντιτακτός]
κι εμπρός να πάρουμε τα δέντρα!


.....................



Unexcelled universe
Saturday morning
without any energy
[not the one you know]
inter allois a beginning
of novel targets
which were born
in some hostile night,
in some future time
instructing surgically
wounds of prudence.

Unexcelled morning
universe of courage and  
audacity, in one flesh, for
it has always been true
out of the same womb
hopes are imprinted,
unexcelled of Saturday's 
and I have a pain lately
in my right thumb, that
don't seem much of a blain:

perhaps it's going back to the ape
[what an opposable daymare]
so let's go climb through the trees!




Panagiotis Xourafas

Η Θέλησή Μου Βράχος - Il Tuo Volere Scoglio

Πάλι μου ξίπασε τ’ αυτί γλυκιάς φωνής αγέρας.
Κι έπλασε τ’ άστρο της νυχτός και τ’ άστρο της ημέρας.
Του πόνου εστρέψαν οι πηγές από το σωθικό μου,
έστρωσ’ ο νους κι ανέβηκα πάλι στον εαυτό μου.

Ήταν με σένα τρεις χαρές στην πίκρα φυτρωμένες,
όμως για μένα στη χαρά τρεις πίκρες ριζωμένες.
Χιλιάδες ήχοι αμέτρητοι, πολύ βαθιά στη χτίση
η Ανατολή τ’ αρχίναγε κι ετέλειωνέ το η Δύση.

Έστρωσ’ , εδέχθ’ η θάλασσα άντρες ριψοκινδύνους
κι εδέχθηκε στα βάθη της τον ουρανό κι εκείνους.
Κι όπου η βουλή τους συφορά κι όπου το πόδι χάρος.
Η δύναμή σου πέλαγο κι η θέλησή μου βράχος.


.............................



Tornò a riempir l’orecchio un vento dolce voce
e la stella del giorno plasmò e la stella della notte.
Fuggirono i miei precordi le fonti del dolore,
la mente si distese e di me stesso al sommo ascesi.

Eran con te tre gioie spuntate nella pena,
ma tre pene per me con radici nella gioia.
Suoni a migliaia, innumeri, nel fondo del creato
lo principiava Oriente, Occaso lo finiva.

Si fece piano, accolse il mare uomini intemerati
e nei suoi abissi accolse coloro stessi e il cielo.
E rovina lor scelta fu talor e talor di morte passo.
La tua forza fu un mare ma il mio volere scoglio.





Dionysios Solomos

Γιατί; - Why? - Почему?

Από ακτή σε ακτή κοιτά.
Σήκωσε τα βλέφαρά σου:
Απ' τη μιά - το πεύκο στέκει
Απ' την άλλη - το γρασίδι λάμπει.

Μοιράζονται το ποτάμι.
Μα είναι οικογένεια:
Η γέφυρα σαν μακρύς βραχίονας
Τεντωμένος αναμεσό τους.

Γιατί, αγόρι μου ...
Είναι τόσο απογοητευτικό, σωστά! ..
Μεταξύ εμένα κι εσένα
Κανένα, μα κανένα φέρρυ;


.....................


Берег на берег глядит.
Подними свои ресницы:
На одном — сосна стоит,
На другом — трава лоснится.

Разделила их река.
Но стоят они родными:
Мост, как длинная рука,
Протянулся между ними.

Почему же, мальчик мой...
Это так обидно, право!..
Между мною и тобой
Никакой нет переправы?


..................



Shore to shore looks.
Raise your eyelashes:
On the one side - the pine stands
On the other - the grass shines.

Their shared river.
But they are family:
Bridge as a long arm,
Stretched between them.

Why, my boy ...
This is so frustrating, right! ..
Between me and you
No,there's no ferry?




Iosif Utkin

Αργά Στη Ζωή - Tard Dans La Vie

 
















Είμαι σκληρός
Είμαι τρυφερός
Σπατάλησα το χρόνο μου
Ονειροπολώντας ξάγρυπνος
Βαδίζοντας κοιμώμενος
Όπου κι αν πήγα
Βρήκα την απουσία μου
Πουθενά δεν ανήκω
Πέρα απ' το κενό
Όμως έχω στα σπλάχνα μου
Εκεί που ο κεραυνός συχνά χτυπάει
Μιά καρδιά σημαδεμένη από κάθε λέξη
Που στέρεψε η ζωή της με μία απλή κίνηση.


 ....................................



Je suis dur
Je suis tendre
Et j’ai perdu mon temps
A rêver sans dormir
A dormir en marchant
Partout où j’ai passé
J’ai trouvé mon absence
Je ne suis nulle part
Excepté le néant
Mais je porte caché au plus haut des entrailles
A la place ou la foudre a frappé trop souvent
Un coeur ou chaque mot a laissé son entaille
Et d’où ma vie s’égoutte au moindre mouvement




Pierre Reverdy

Οργανισμός - Organismo

 

Ερχόσουν στις δέκα
το τραπέζι ήταν στρωμένο.
Στις γρίλιες ανέμιζαν
τα καθαρά μας ρούχα.
Μιλούσαμε για την Κριστίνα
και τη φύση. Σου άρεσε πολύ.

Για επιδόρπιο μανταρίνια.

   
Ο γιατρός λέει: Τα πνευμόνια σου

δεν δουλεύουν πια.
Σου έδωσαν δυο χρόνια ζωής,
όσο ζουν κ' οι ενδορφίνες
στον εγκέφαλο των ερωτευμένων. 

.....................



Llegabas a las diez
la mesa estaba puesta.
En el tendal se agitaba
nuestra ropa limpia.
Hablabamos de Kristina
y del campo. Te servía más.

De postre mandarinas.

El médico dice: -Sus pulmones
ya no funcionan-.
Como mucho le dan dos años,
lo que viven las endorfinas
en el cerebro de los enamorados.



 Mariela Gouiric

Greek Translation: Stathis Intzes
(http://argentinoi-poihtes.blogspot.gr/2014/03/blog-post.html)

Fernando Pessoa : Quote

Φέρω τις πληγές 
από όλες τίς μάχες 
που απέφυγα.