Saturday, 13 July 2013

Γυάλινος Ουρανός - Sky Of Glass

Καρδιά ανυποχώρητη
δωμάτιο με μολόχες 
και ασφόδελους
πίσω μας ενας σωρός εικόνες 
και αισθήματα που πασχίζουν 
να μπουν σε τάξη, μα ποτέ δεν 
το καταφέρνουν. 
οι σκαπανείς της αρχαίας πόλης 
σκαλίζουν και
ξανασκαλίζουν τα μονοπάτια 
που δεν έχουν πιά πατημασιές
μονάχα ανάσες πουλιών 
γιατί αυτές ειναι τα μόνα αθάνατα 
ίχνη σε όλη την οικουμένη.
Στην αστική ερημιά του Ιούλη
σ'ολα τα μπαλκόνια του κόσμου 
μετά τα μεσάνυχτα 
και πριν το γιασεμί
τ'αλύγιστα λυγίζουν. 
Τους αρμούς του πεπρωμένου
χαλαρώνουν τα αρμυρίκια 
της προσωρινής ακτής,
που περιμένουν εκεί απο πάντα.
Οσο θυμάμαι απο το σχολείο 
ο ουρανός μας ειναι γυάλινος.
Κι αυτό ειναι το δυστύχημα:
δεν μας προφταίνουν οι δαίμονες 
και παραμένουμε άγγελοι μισοί.


Uncompromising heart
room of mallows
and asphodels
behind us a pile of pictures
and feelings
struggling to get in order
but never achieve it.
Day and night
the pioneers of the ancient city
time and again scratch the pathways
they no more have footprints
but breaths of birds
for these are the only immortal
traces in the whole universe.
In the urban wilderness of July 
in all of the balconies of the world
after midnight
and before jasmine
the unbending bend. 
The hinges of destiny
are loosened by the tamarisks
of the temporary shore,
which wait there forever.
As far as I remember from school
our sky is made of glass.
And this is a misfortune:
the demons can't catch us
so we stay half angels.

Panagiotis Xourafas

No comments: