Monday, 21 June 2010

Les Dessous D'une Vie Ou La Pyramide Humaine - Η Κρυφή Ζωή Μιάς Ανθρώπινης Πυραμίδας

D'abord, un grand désir m'était venu de solennité et d'apparat. J'avais froid. Tout mon être vivant et corrompu aspirait à la rigidité et à la majesté des morts. Je fus tenté ensuite par un mystère où les formes ne jouent aucun rôle. Curieux d'un ciel décoloré d'où les oiseaux et les nuages sont bannis. Je devins esclave de la faculté pure de voir, esclave des mes yeux irréels et vierges, ignorants du monde et d'eux-mêmes. Puissance tranquille. Je supprimai le visible et l'invisible, je me perdis dans un miroir sans tain. Indestructible, je n'étais pas aveugle.


................................

Πρώτον, μια μεγάλη επιθυμία να έρθει σε μένα με επισημότητα και μεγαλοπρέπεια. Ήμουν παγωμένος. Όλο μου το είναι, ζωντανό και φθαρμένο φιλοδοξούσε γιά την ακαμψία και τη μεγαλοπρέπεια των νεκρών. Ήμουν τότε στον πειρασμό από ένα μυστήριο, όπου τα σχήματα δεν διαδραματίζουν κανένα ρόλο. Περίεργος ξεθώριασα σε έναν ουρανό όπου απαγορεύονται τα πουλιά και τα σύννεφα. Έγινα σκλάβος από την καθαρή ικανότητα να δούν ένα δούλο τα μάτια μου, και σε κενό εξωπραγματικό, αγνοούν τον κόσμο και τον εαυτό τους. Ήσυχη Δύναμη. Κατήργησα τα ορατά και αόρατα, χάθηκα σε έναν καθρέφτη. Άφθαρτος, δεν ήμουν τυφλός.


.....................................

First, a great desire to come to me in solemnity and pomp. I was cold. All my being alive and corrupt aspired to the rigidity and the majesty of the dead. I was then tempted by a mystery where the forms do not play any role. Curious faded to a sky where the birds and the clouds are banned. I became a slave to the pure power of seeing a slave of my eyes and blank unreal, ignorant of the world and themselves. Quiet power. I suppressed the visible and invisible, I lost myself in a mirror. Indestructible, I was not blind. 

 Poetry : Paul Eluard 
Painting : Salvador Dali ("Sugar Sphinx")

Tuesday, 15 June 2010

Η Μικρή Μας Ερινύα - Our Little Erinys

 


















Αν το σκεφτείς,
όλοι μας έχουμε βαθιά κρυμμένο
κι έναν Ορέστη που καραδοκεί να μας σκοτώσει
για εγκλήματα υπαρκτά ή και ανύπαρκτα.
Δεν είναι ανάγκη να 'χουμε γίνει μητροκτόνοι
ή ν' χουμε πατέρα σκοτωμένο απ' τη μητέρα μας.
Για μας αρκεί η προδοσία του εαυτού μας
αρκεί που ανεπαισθήτως στραγγαλίσαμε
τη λατρευτή μικρή μας ερινύα
τη συνείδηση.
Κάποτε υψώναμε ψηλά του ιδανικού τα λάβαρα.
Τώρα ταξινομούμε τα όνειρα
κι εμπορεύομαστε τα αισθήματα
με ληξιπρόθεσμα γραμμάτια ευτυχίας.



....................

Come to think of it,
We all have deeply hidden
some Orestes looking out for killing us
for crimes existent or inexistent.
We don't have to be matricide or
having our father killed by our mother.
For us, the treason of ourselves is good enough,
enough that we imperceptibly strangled
our dearest little Erinys,
Conscience.
Once we raised up high the banners of ideal,
Now we classify dreams
and we trade feelings
with due bills of happiness.




Takis Karvelis

Monday, 14 June 2010

Ιδανικά & Δανεικά

Ολα φίνα και ωραία 
και δυο γκολ απ' την Κορέα.
Αλλά, 
βλέπετε, τότε που ο στρατός μας
δοξάστηκε στην Κορέα, 
πολεμούσε για ιδανικά. 
Και είναι άλλο πράγμα 
να πολεμάς για ιδανικά, 
και άλλο να ψάχνεις για δανεικά. 
Οταν πολεμάς για ιδανικά, 
μπορεί να σε κάνουνε μνημόσυνο, 
αλλά δοξάζεσαι. 
Οταν ψάχνεις για δανεικά, 
σε κάνουνε μνημόνιο
και σου αλλάζουν τον αδόξαστο. 
Δεν βαριέστε, μπάλα είναι και γυρίζει. 
Πότε θα χάνεις, πότε θα ξαναχάνεις. 
Κι αν σήμερα είσαι στα κάτω, 
πάντα να αισιοδοξείς
ότι υπάρχουν και τα πιο κάτω. (...)


Πέτρος Μανταίος 
(Ελευθεροτυπία 14/6/2010)

Two Goals - Δύο Τέρματα




Δύο στιγμές, μα τι στιγμές
Μιά ομορφιά μοναδική
Στο διαβατό 16 χρόνων.
Ο Βραζιλιάνος Θεός μοιράζει,
Ο Ημίθεος ορμώντας σαν σαίτα
γράφει "Γιά πάντα"
Ο Αργεντίνος Θεός καλπάζει
-τούτος δεν έχει ανάγκη άλλον-
Μόνος του στη μητέρα των μαχών,
Το παλιο "Για πάντα'' ξέφτισε, αφού,
με χέρι και με πόδι γράφει Ιστορία.


(First Video: Carlos Alberto's Goal after Pele's blind-passing / World Cup 1970
Second Video: Diego Maradona's goal of the century / World Cup 1986)


Panagiotis Xourafas

Friday, 11 June 2010

Death Of A Swan - Ο Θάνατος Ενός Κύκνου

Την τελευταία της πνοή άφησε χθές, σε ηλικία 102 ετών, ο "κύκνος" του θεάτρου Μπολσόι, Μαρίνα Σεμένοβα. Η Μαρίνα Σεμένοβα γεννήθηκε το 1908 και ξεκίνησε την καριέρα της στο μπαλέτο του θεάτρου Κίροφ. Στη συνέχεια εργάστηκε στο θέατρο Μαριίνσκι, στην Αγία Πετρούπολη, ενώ το 1930 εντάχθηκε στο μπαλέτο του θεάτρου Μπολσόι, όπου χόρευε ως το 1952. Αργότερα έγινε δασκάλα στο Μπολσόι, ενώ το 1975 έλαβε τον τίτλο της "πιο δημοφιλούς καλλιτέχνιδας της ΕΣΣΔ". ( Biography in English/Russian: http://en.wikipedia.org/wiki/Marina_Semyonova )
Κατά την μυθολογία, ο κύκνος ήταν ένα ιερό πτηνό του Απόλλωνα. Μεγάλος αριθμός κύκνων ζούσε γύρω από τον μυθικό ποταμό Ηριδανό,και στίς συνάξεις τους τραγουδούσαν και υμνούσαν τον Απόλλωνα. Λέγεται επίσης ότι οι κάτοικοι γύρω από τον Ηριδανό, όταν γερνούσαν πήγαιναν στα νερά του ποταμού και λούονταν και μεταμορφώνονταν σε κύκνους. Όταν έφτανε η ώρα τους να φύγουν από τη ζωή, τραγουδούσαν τόσο όμορφα όσο κανένα άλλο πλάσμα. (''Κύκνειο Άσμα").Ένας τέτοιος κύκνος ήταν η Μαρίνα Σεμένοβα, με την διαφορά όμως πως ήταν έτσι από την νεότητα της ως το βαθύ της γήρας.
Ακολουθεί το video απο το χορό της στη Λίμνη των Κύκνων,με τον Γιούρι Κοντράτοβ το 1946 (http://www.youtube.com/watch?v=IXvWhC5lLq0&feature=related ),
και λίγοι στίχοι γιά το τραγούδισμα τού κύκνου ,από τον ποιητή Orlando Gibbons:

Ο ασημένιος κύκνος, που ζώντας δεν είχε κάτι να επιδείξει
Όταν τον έζωσε ο θάνατος, λευτέρωσε το σιωπηλό λαιμό του
Γέρνοντας το στήθος στην καλαμόπλεχτη ακτή,
τραγούδησε έτσι γιά πρώτη και τελευταία φορά καί μετά σιωπή.
Αντίο σ' όλες τις χαρές, ω Θάνατε, έλα και κάλυψε τα μάτια μου,
Τώρα ζούν περισσότερες χήνες από κύκνους,πιο πολλοί ανόητοι παρά σοφοί.

..........................

The silver swan, who living had no note,
When death approach'd, unlock'd her silent throat;
Leaning her breast against the reedy shore,
Thus sung her first and last, and sung no more.
Farewell, all joys; O Death, come close mine eyes;
More geese than swans now live, more fools than wise.

Panagiotis Xourafas

Tuesday, 8 June 2010

Φάτε τους!



Θάνατος στους καναπέδες
του σπιτιού μας τους χαφιέδες
φάτε τους

Στο μπιντέ, στο κομοδίνο
στου παππού το μαντολίνο
φάτε τους

Η ζωή μας ένα χάλι
σαν ελληνικά του Γκάλη
φάτε τους

Θάνατος στους ιδιώτες
στους εμπόρους, στους εκδότες
φάτε τους

Στις μαμάδες στους μπαμπάδες
στους ιλουστρασιόν λαπάδες
φάτε τους

Γράφουμε ένα νέο έπος
σε ομόλογα και ρέπος
φάτε τους

Θάνατος στους υπαλλήλους,
στις γατούλες και στους σκύλους
φάτε τους

Στη γυναίκα του Μαντέλα,
σ' όλα τα φωτομοντέλα
φάτε τους

Ζούμε δι' αντιπροσώπου
μες στους μύθους του Αισώπου
φάτε τους

Αριστερό μου παρελθόν παρ' το χαμπάρι
το κοινοβούλιο μυρίζει Φρανς Τσαγγάρι
Είναι γραμμένο στου Διογένη, το πιθάρι
Έξω οι βάσεις του θανάτου απ' τον Άρη



Lyrics:Tzimis Panousis
 

All That is Gold Does Not Glitter - Οτι Λάμπει Δεν Είναι Χρυσός

Ότι λάμπει 
δεν είναι χρυσός
Όλοι οι πλάνητες 
δεν είναι χαμένοι
O γέρος ο κραταιός 
δεν μαραίνεται
Τις βαθιές ρίζες 
δεν τις φτάνει ο πάγος.
Από τις στάχτες μιά φωτιά 
θα γεννηθεί,
Ένα φως απ' τις σκιές 
θα ανθίσει.
Μια σπασμένη λάμα 
καινούργια θα φτιαχτεί
Ο απωλέσας το στέμμα 
θα γίνει πάλι βασιλιάς.


All that is gold does not glitter,
Not all those who wander are lost;
The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by the frost.
From the ashes a fire shall be woken,
A light from the shadows shall spring;
Renewed shall be blade that was broken,
The crownless again shall be king. 


John Tolkien

Friday, 4 June 2010

Λευκή Πεταλούδα - White Butterfly

Πόσο κρατάει μιά στιγμή;
Ένα αιώνιο δευτερόλεπτο ή μήπως
ένα ελάχιστο έτος;
Θα πείς πως είναι η γωνία που το βλέπεις.

Το έντομο και ο άνθρωπος,
ο άνθρωπος και η πεταλούδα
συνομωτούν ένα μοιραίο μυστικό ζευγάρωμα,
κι' όταν το πρωτοξάφνιασμα χάνεται
χίλιοι γλυκοί φόβοι στο θάμβος του χρόνου
ενώνουν χρυσαφιές νησίδες από πατρίδες μακρινές
χίλιοι λαμπροί θάνατοι γεννούν
του σκοταδιού αιμάτινες σιωπές.
Η λευκή πεταλούδα μυρίζει ακόμα
ευωδιές λήθης και ονείρων ιερών
στά δίπτυχα φτερά κουρνιάζει ανήσυχη η καρδιά της Ηως
κι' είναι κάθε της κύμα μιά ανάμνηση,μα όσο να στρίψεις,
την έχεις κιόλας ξεχάσει.Αλλά πάλι και ξανά,
θα πείς πως είναι η γωνία που το βλέπεις.

Με όλα τούτα πάντα το είχα απορία:
Πώς εξισώνει τον βυθό με τον ορίζοντα η γνώση;
Κι' αν τελικά η γωνία είναι στερημένη αγωνία,
πόσο κρατάει αλήθεια μιά στιγμή;

.........................
How long a moment lasts?
An eternal second or just a minimal year?
You'd say it is the angle you see it.

The insect and the man,
The man and the butterfly,
are plotting a destined mystical mating,
and when the first startle is perished
a thousand sweet fears in the dazzle of time
unite golden islets of distant countries
a thousand brilliant deaths give birth
to bloody silences in the darkness of night.
The white butterfly still smells
fragrances of oblivion and of sacred dreams
on its diptych wings roosts restlessly the heart of Eos,
and each of its waves is a memory,though as you turn away
you've already forgotten it. But time and again,
you'd say it's the angle you see it.

With all these things I have always had this query:
In what way knowledge equates the sea bed with the horizon,
and if ,at last, angle is a deprived agony
for how long a moment lasts?

Panagiotis Xourafas

Thursday, 3 June 2010

Τρώες - Trojans

 













Ειν΄οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων
ειν΄οι προσπάθειες μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε κομμάτι
παιρνουμ΄επάνω μας κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.

Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.

Ειν΄οι προσπάθειες μας σαν των Τρώων.

Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ΄αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κι΄εξω στεκόμεθα ν΄αγωνισθούμε.

Αλλ΄όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,

η τόλμη κ΄η απόφασίς μας χάνονται
Ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει
κι ολόγυρα απ΄τα τειχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βέβαια. Επάνω,

στα τείχη, άρχισεν ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ΄αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ΄η Εκάβη κλαίνε.


..........................

Our efforts are those of men prone to disaster;
our efforts are like those of the Trojans.
We just begin to get somewhere,
begin to gather a little strength,
grow almost bold and hopeful,
when something always comes up to stop us:
Achilles leaps out of the trench in front of us
and terrifies us with his violent shouting.
Our efforts are like those of the Trojans.
We think we'll change our luck
by being resolute and daring,
so me move outside ready to fight.
But when the big crisis comes,
our boldness and resolution vanish;
our spirit falters, paralyzed,
and we scurry around the walls
trying to save ourselves by running away.
Yet we're sure to fail. Up there,
high on the walls, the dirge has already begun.
the're mourning the memory, the aura of our days.
Priam and Hecuba mourn for us bitterly.

Constantine Cavafy

Tuesday, 1 June 2010

Της Γενιάς Σου Άνθρωποι - Men Of Your Generation

Ήταν την ώρα της περισυλλογής
τότες που όλες οι μνήμες στριφογυρνούν 
στίς στενάχωρες θύρες του μυαλού
στίς ωκεάνιες δίνες της συνείδησης.

Τότες ήρθες να με βρείς
να με ρωτήσεις: γιατί;
Ένα μικρό παιδί μπροστά σ' ένα όπλο
ένα μικροπαίδι εβραιόπουλο,
να ρωτάει: γιατί;

Κλαίω.Γιατί ξέρω το αίτιο
και δεν μπορώ να το σταματήσω.

Θρηνώ,μικρό παιδί,γιά τα χρόνια της ζήσης
που έχασες
γιά τις χαρές της ζωής που δεν πρόλαβες.

Οδύρομαι γιά τα ολοκαυτώματα στο Άουσβιτς,
το Ματχάουζεν,το Μπεργκεντάου
γιά όλα τα εκατομμύρια των Εβραίων.

Κι όσο σκέφτομαι και θρηνώ και κλαίω
το αιμάτινο λύθρον
που σφραγίζει όλες τις σελίδες της ιστορίας
τόσο και δεν αντέχω
της γενιάς σου άνθρωποι
να μιμούνται τους δολοφόνους σου.
 .................................

It was the time of meditation
when memories twirl in
and out the narrow mind gates,
in the oceanic maelstroms of conscience.

At that time you came to find me
and ask me: why?
A little child facing a gun
a young Jewish kid
asking:why?

I am crying. For I know the reason
and I can not stop it.

I am mourning,child, for 
the living years you have lost,
for the joys of life you haven't lived.

I am weeping for the holocausts in Auschwitz,
Birkenau and Mauthauzen 
for all the millions of Jews.


And as I am thinking and mourning and crying
of the blood stained bath 
stamping all history pages,
I can't stand no more
men of your generation
to imitate your murderers.


Poetry: Manolis Glezos
Picture 1: Palestinian kids in Gaza strip.(2010)
Picture 2 : Jewish kids in a concentration camp. (1945)