Συντήρηση Του Κατεστημένου - Preservation Of The Establishment

 

Aν ο εργαζόμενος και το αφεντικό του
απολαμβάνουν το ίδιο τηλεοπτικό πρόγραμμα
και επισκέπτονται τα ίδια μέρη διακοπών, αν η
δακτυλογράφος είναι τόσο ελκυστική όσο η κόρη
του αφεντικού της, αν ο νέγρος κατέχει μιά Κάντιλακ,
αν όλοι διαβάζουν την ίδια εφημερίδα, τότε αυτή η
αφομοίωση δεν αποδεικνύει το τέλος των τάξεων,
αλλά την έκταση στην οποία οι ανάγκες και 
οι ικανοποιήσεις που εξυπηρετούν την συντήρηση
του Κατεστημένου μοιράζονται από τον
υποκείμενο πληθυσμό.



.............................


If the worker and his boss enjoy the same
television program and visit the same 
resort places, if the typist is as attractively
made up as the daughter of her employer,
if the Negro owns a Cadillac, if they all read
the same newspaper, then this assimilation
indicates not the disappearance of classes,
but the extent to which the needs and
satisfactions that serve the preservation of
the Establishment are shared
by the underlying population.






Herbert Marcuse

Το Μάθημα - The Lesson

I saw him when I went to school
bloodless now, a coin, he was gone.
Around him bended Jews with the star.


Late when they beat him, I woke up,
my mother caressed me, he came
near me.I was full of desire
like a bird in a handful.


The one next to me in the classroom was writhing, 
their neighborhood did not sleep that night.
Others nearby, paler, coughed up blood. 


Meanwhile, we were just learning 
the verb of the day:
amo, amas, amat...




Giorgos Ioannou













                                                                                         

Την Γλώσσα Μου Έδωσαν Ελληνική - Greek The Language They Gave Me

Greek the language they gave me;
poor the house on Homer's shores...
My only care my language
on Homer's shores...
There breams and perches
wind beaten verbs,
green streams in azurre ones
what I saw in my inwards
sponges, jellyfishes, 
with the first words of Sirenes
rosy oysters, 
with the first black chills...
 My only care my language,
with the first black chills... 
There pomegranates, quinces
Dark haired Gods, uncles and cousins
emptying oil into the huge vessels
And breaths from the ravine
scenting wicker and lentisk
broom and ginger root, 
with the first singing of finches
sweet psalmodies, 
with the very first Glory to Thee...
My only care my language,
with the very first Glory to Thee!..
There laurels and palm leaves
censer and incense
blessing the swords and muskets
on the soil paved with vine leaves,
the smell of roasting lamb,
glass clinks and "Christ is risen"
with the first fireworks of the Greeks!
Secret loves,
with the first lyrics of the Hymn...
My only care my language,  
With the first lyrics of the Hymn!..




Odysseas Elytis

Λέφτερος - Free

Nikos Kazantzakis

Κλίμα Τής Απουσίας - Climate Of Absence

Ι

Όλα τα σύννεφα στη γη εξομολογήθηκαν
Τη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρε

Κι όταν μες στα μαλλιά μου μελαγχόλησε
Το αμετανόητο χέρι

Δέθηκα σ' έναν κόμπο λύπης.

II

Η ώρα ξεχάστηκε βραδιάζοντας

Δίχως θύμηση

Με το δέντρο της αμίλητο

Προς τη θάλασσα

Ξεχάστηκε βραδιάζοντας

Δίχως φτερούγισμα

Με την όψη της ακίνητη

Προς τη θάλασσα

Βραδιάζοντας

Δίχως έρωτα

Με το στόμα της ανένδοτο

Προς τη θάλασσα

Κι εγώ - μες στη Γαλήνη που σαγήνεψα.

III

Απόγευμα

Κι η αυτοκρατορική του απομόνωση

Κι η στοργή των ανέμων του

Κι η ριψοκίνδυνη αίγλη του

Τίποτε να μην έρχεται Τίποτε

Να μη φεύγει

Όλα τα μέτωπα γυμνά
Και για συναίσθημα ένα κρύσταλλο. 




Odysseas Elytis

Ωρίων - Orion

 













      









       -α-  
Συμβιβάστηκε με την πικρία ο κόσμος
Διάττοντα ψεύδη αφήσανε τα χείλια
Η νύχτα ελαφρωμένη
Από το θόρυβο και τη φροντίδα
Μέσα μας μετασχηματίζεται
Κι η καινούργια σιωπή της λάμπει αποκάλυψη
Βρίσκομε το κεφάλι μας στα χέρια του θεού   

       -β-
Μια προσευχή μεταμορφώνει τα ύψη της
Αλλάζει κοίτη ο χρόνος
Και γυμνούς από έγνοια επίγεια
Σ’ άλλα νοήματα μας οδηγεί
 
Πού είναι ο σφυγμός του εδάφους
Το αίμα στη μνήμη των προσώπων μας
Ο αυτούσιος πηγαιμός;
 
       -γ-
Των φθαρτών δακρύων απόγονοι
Κωπηλάτες των ματαίων λιμνών
Αφήσαμε το γήινο δέρμα
Και στον ψίθυρο των δένδρων ψαύσαμε
Τα λόγια μας
Για τελευταία φορά
 
Τώρα στα μέτωπά μας γειτονέψανε άστρα!
 

       -δ-

Εικόνα ω αναλλοίωτη
Φωτοχυσία
Ντύνεις κάθε μετέωρη έννοια
Που προσεγγίζει την ελπίδα μας
Προς την απραξία
 
Εκεί το ερωτηματικό που μας αποχωρίζεται
 
Είσαι παντού Μοιράζεσαι
Τις σκοτεινές μας άρπες
Άυλο περίβλημα
 
       -ε-
Φύγαν τα μάτια μας αλλά προπορεύονταν οι ψυχές μας
Στη συνάντησή τους μεσ’ στους ουρανούς
Έλαμψε καθαρή στιγμή
Τρεμούλιασμα εναγώνιο
Το πιστό καθρέπτισα των σωθικών μας
 
Πιο ψηλά
Στην ενωμένη μοναξιά των άστρων της
Θρονιάζεται η Γαλήνη
 
Γιατί την απαλλάξαμε από το κορμί μας
Γιατί την εξαντλήσαμε από τις ελπίδες μας
Γιατί της φέραμε τάμα την Ιδέα μας
 
Ξαναγεννάει αισθήματα.
 
       -στ-
Μέσα μας αναλύθηκε η Σιωπή
Ο αρχάγγελός της άγγιξε τα μύχια
Σ’ ακατοίκητο χάος κύλησε τη μνήμη
Όταν χαριστήκαμε σε μιαν απίστευτη όχθη
 
Όχθη των ελαφρών σκιών
Ονειρεμένη άλλοτε από δάκρυα
Τα χρυσά στίγματα μας κοίταζαν
Τόσο που αποσπαστήκαμε απ’ το βάρος μας
Όπως αποσπαστήκαμε από την αμαρτία!
 
       -ζ-
Νοητή λάμψη
Κυανό διάστημα
Κάθαρση της ψυχής!
Σα να ’λειψε ο επίγειος θόρυβος
Σα να σταμάτησε η κακία της μνήμης
Καθαρό πάλλεται
Το καινούργιο μας όνειρο
Μας τραβάει απ’ το χέρι αόρατο χέρι
 
Όπου η Γαλήνη γίνεται ο αθώος ουρανός
Όπου η Ψυχή ελέγχεται αναλλοίωτη.

...............................................

1

The world reconciled itself to bitterness

Shooting-star lies left the lips

Night freed

From noise and care

Is transformed in us

And its new silence shines with revelation

We find our head in God's hands.

2

A prayer transfigures its heights

Time changes course

And leads us stripped of earthly concern

To other meanings

Where is the pulse of earth

The blood in the memory of our faces

The selfsame journey?

3

Descendants of perishable tears

Rowers of futile lakes

We left earth's skin

We fingered our words

In the trees whispering

For the last time

Now stars neighbor our forehead!

4

Image oh! immutable

Illumination

You dress every hovering concept

Which brings our hope near

Equanimity

There the query that separates itself from us

You are everywhere You share

Our dark harps

Immaterial sheath.

5

Our eyes left but our souls went ahead

At their meeting in the heavens

A pure moment shone

Agonized trembling

An exact reflection of our innards

Higher up

Serenity is enthroned

In united solitude of her stars

Because we rid her of our bodies

Because we exhausted her with our hopes

Because we brought her our Idea as votive

She gives birth again to feelings.

6

Silence was analyzed in us

Her archangel touched our innermost beings

He rolled our memory into an uninhabited chaos

When we were granted an unbelievable riverbank

A riverbank of lightweight shadows

Once dreamy from tears

Golden marks looked at us

So much that we were detached from our weight

As we were detached from sin!

7

Imaginary glow

Cyan space

Soul's catharsis!

It is as if earthly noise went missing

As if memory's malice stopped

Our clear new dream

Throbs

An invisible hand pulls us by the hand

Where the innocent sky becomes Serenity

Where the Soul is judged immutable.

Odysseas Elytis

Γνώση - Knowledge

Τώρα που ξέρω αλήθεια πως 
Τη σάρκα αυτή στο κρύο χώμα,
Το πάθος πια δεν την πυρώνει,
Κι ο θησαυρός θα γίνει λιώμα,  


Χάμω θα πέσω και θα μάθω
Πως στο δικό τους έδαφος
Σκια τρανή γρικά στα δέντρα  
Και ήχος λεπτός ανέπαφος.


.............




Now that I know
That passion warms little
Of flesh in the mold,
And treasure is brittle,


I’ll lie here and learn 
How over their ground,
Trees make a long shadow
And a light sound.








Poetry: Louise Bogan
Greek Translation: Panagiotis Xourafas  

Θάλασσα Του Πρωιού - Morning Sea

Let me stop here. Let me, too, 
look at nature awhile.
The brilliant blue of the morning sea,
of the cloudless sky,  
the yellow shore; all lovely, all bathed in light.


Let me stand here.
And let me pretend I see all this  
(I really did see it for a minute
when I first stopped)  
and not my usual day-dreams
here too, my memories, 
those images of sensual pleasure.






Constantine Cavafy

Να Λυπάστε Το Έθνος - Pity The Nation

Φίλοι και συνοδοιπόροι μου,
να λυπάστε το έθνος 
που είναι γεμάτο πιστεύω
αλλά κενό από θρησκεία.
Να λυπάστε το έθνος που
φοράει ρούχα που δεν ύφανε, 
τρώει ψωμί που δεν θέρισε,
και πίνει κρασί που δεν 
ρέει από δικά του πατητήρια.
Να λυπάστε το έθνος που
ζητωκραυγάζει τον βίαιο
άνθρωπο σαν ήρωα, 
και θεωρεί γενναιόδωρο
τον μεγαλοπρεπή κατακτητή.
Να λυπάστε το έθνος
που περιφρονεί το πάθος, 
στα όνειρά του, κι όμως
υποτάσσεται σ’ αυτό μόλις ξυπνά.
Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του, παρά 
μόνο σε νεκρώσιμη πομπή, δεν υπερηφανεύεται,παρά μόνο
μέσα στα συντρίμμια του, δεν εξεγείρεται,παρά μόνο όταν 
βρεθεί με το λαιμό του ανάμεσα στο σπαθί και στο ξύλο.
Να λυπάστε το έθνος που ο κυβερνήτης του είναι αλεπού,
ο φιλόσοφός του ταχυδακτυλουργός και η τέχνη του
τέχνη του μπαλώματος και της μίμησης.
Να λυπάστε το έθνος που καλωσορίζει τον καινούριο
του άρχοντα με σάλπιγγες και τον αποχαιρετά με
κραυγές αποδοκιμασίας, μέχρι να υποδεχτεί τον
καινούριο με τη συνοδεία σάλπιγγας και πάλι.
Να λυπάστε το έθνος που οι σοφοί του σώπασαν
με τα χρόνια και οι δυνατοί του άντρες είναι ακόμα βρέφη.
Να λυπάστε το έθνος που έγινε κομμάτια και το κάθε του
κομμάτι αυτοανακηρύσσεται έθνος.



.....................




Pity the nation that is full of beliefs and empty of religion.
Pity the nation that wears a cloth it does not weave and
eats a bread it does not harvest.  
Pity the nation that acclaims the bully as hero,
and that deems the glittering conqueror bountiful.  
Pity a nation that despises a passion in its dream,
yet submits in its awakening.  
Pity the nation that raises not its voice save when
it walks in a funeral,boasts not except among its ruins,and
will rebel not save when its neck is laid
between the sword and the block.  
Pity the nation whose statesman is a fox, whose philosopher
is a juggler, and whose art is the art of patching and mimicking  
Pity the nation that welcomes its new ruler with trumpeting,
and farewells him with hooting, only to welcome
another with trumpeting again.  
Pity the nation whose sages are dumb with years
and whose strongmen are yet in the cradle.  
Pity the nation divided into fragments,each fragment
deeming itself a nation.




Khalil Gibran

Angeli - Αγγελοι

Siamo angeli con un ala soltanto e 

possiamo volare solo restando abbracciati

Luciano De Crescenzo