Τρυφερότητα - Tendresse

Η καρδιά μου χτυπά με τα φτερά της μόνο
Δεν είμαι πιο μακριά απ' ότι η φυλακή μου
Ω φίλοι μου χαμένοι πίσω απ' τον ορίζοντα
Μονάχα την δική σας κρυμμένη ζωή αφουγκράζομαι
Υπάρχει ο χρόνος τυλιγμένος κατω απ' τις πτυχές του θόλου
Κι όλες οι αναμνήσεις που περάσαν απαρατήρητες
Δεν μένει παρά να χαιρετήσω τον αέρα που προς εσάς κινά
Που θα χαιδέψει τα δικά σας πρόσωπα

Να κλείσω την πόρτα στους βραδινούς ψιθύρους

Και να κοιμηθώ κάτω απ' την νύχτα που πνίγει το διάστημα

Δίχως σκέψη να φύγω

Ποτέ να μη σας ξαναδώ

Φίλοι έγκλειστοι μες στον καθρέφτη

Αντανακλάσεις της αγάπης μου ανάμεσα στα βήματα βαλμένες

Μορφασμοί του ήλιου μες στα μάτια που σβήνουν

Πίσω απ' την φωτεινότερη φόδρα των σύννεφων

Μοίρα μου πλασμένη με φόβους και ψέμματα

Επιθυμία μου αποκομμένη από το πλήθος

Όλα οσα ξέχασα μες στην πρωινή ελπίδα

Όσα εμπιστεύτηκα στων χεριών μου την σύνεση

Τα όνειρα που μόλις φτιάχτηκαν χαλάστηκαν

Τα πιο ωραία ερείπια σχεδίων χωρίς αναχωρήσεις

Υπό τις λάμες του παρόντος χρόνου που μας αποδεκατίζουν

Τα κεφάλια ορθωμένα μπρος στα μαύρα πρανή

Μεθυσμένα από τις μυρωδιές απ' όλα τα πλάτη της γης

Υπό το πάθος του ανέμου καθώς στριφώνεται

Με κάθε γραμμή των στροφών

Δεν έχω πια φως αρκετό

Ο θάνατος μού γρατζουνά το μέτωπο

Κι η ίδια ύλη

Βαραίνει προς το απόβραδο γύρω από το κουράγιο μου

Αλλά πάντα το ξύπνημα πιο φωτεινό μέσα στην φλόγα των αντικατοπτρισμών του.

......................

Mon cœur ne bat que par ses ailes

Je ne suis pas plus loin que ma prison

Ô mes amis perdus derrière l’horizon

Ce n’est que votre vie cachée que j’écoute

Il y a le temps roulé sous les plis de la voûte

Et tous les souvenirs passés inaperçus

Il n’y a qu’à saluer le vent qui part vers vous

Qui caressera vos visages

Fermer la porte aux murmures du soir

Et dormir sous la nuit qui étouffe l’espace

Sans penser à partir

Ne jamais vous revoir

Amis enfermés dans la glace

Reflets de mon amour glissés entre les pas

Grimaces du soleil dans les yeux qui s’effacent

Derrière la doublure plus claire des nuages

Ma destinée pétrie de peurs et de mensonges

Mon désir retranché du nombre

Tout ce que j’ai oublié dans l’espoir du matin

Ce que j’ai confié à la prudence de mes mains

Les rêves à peine construits et détruits

Les plus belles ruines des projets sans départs

Sous les lames du temps présent qui nous déciment

Les têtes redressées contre les talus noirs

Grisées par les odeurs du large de la terre

Sous le fougue du vent qui s’ourle

A chaque ligne des tournants

Je n’ai plus assez de lumière

Assez de peau assez de sang

La mort gratte mon front

Et la même matière

S’alourdit vers le soir autour de mon courage

Mais toujours le réveil plus clair dans la flamme de ses mirages.

Pierre Reverdy

[Μτφρ. στα ελληνικά: Παναγιώτης Ιωαννίδης]

Μιά συνέντευξη με την Άτροπο - An inteview with Atropos

Η κυρία Άτροπος;

Εγώ είμαι πράγματι.

Από τις κόρες της αναγκαιότητας,

χρεώνεστε την χειρότερη γνώμη του κόσμου.

Μιά μεγάλη υπερβολή, αγαπητέ ποιητή.

Η Κλωθώ υφαίνει το νήμα της ζωής,

όμως το νήμα είναι ευαίσθητο

κι εύκολα κόβεται.

Η Λάχεσις ορίζει το μάκρος του με το ραβδί της.

Δεν υπάρχουν άγγελοι.

Όμως εσείς, κυρία, κρατάτε τα ψαλίδια.

Και ως γνωστόν, τα χρησιμοποιώ καλά. 

Παρατηρώ ακόμα πως καθώς μιλάμε...

Είμαι τύπος Α, είναι η φύση μου αυτή.

Δεν νιώθετε πλήξη ή κούραση,

ίσως υπνηλία, δουλεύοντας νύχτες, αλήθεια, ούτε

την παραμικρή εξάντληση;

Χωρίς αργίες, διακοπές, σαββατοκύριακα,

χωρίς σύντομα διαλείμματα για τσιγάρο;

Θα καθυστερούσαμε, δεν μ' αρέσει αυτό.

Μιά βιομηχανία που κόβει την ανάσα.

Όμως δεν σας προσφέρουν επαίνους,

παράσημα, τρόπαια, κύπελλα, βραβεία;

Έστω ένα δίπλωμα σε κορνίζα;

Όπως εκείνα στους κομμωτές; Όχι, ευχαριστώ.

Ποιός, αν υπάρχει κάποιος, σας βοηθάει;

Ένα τακτοποιημένο μικρό παράδοξο-εσείς οι θνητοί.

Διαφόρων ειδών δικτάτορες, τέρμα φανατικοί.

Οχι ότι περιμένουν εμένα να τους σκουντήσω.

Είναι πάντα έτοιμοι να πιάσουν δουλειά.

Οι πόλεμοι σίγουρα θα σας κάνουν ευτυχισμένη,

τι γίνεται με όλη την επιπλέον βοήθεια

που σας παρέχουν;

Ευτυχισμένη, δεν το ξέρω αυτό το συναίσθημα.

Δεν είμαι καποια που τους εξαγγέλει.

Δεν είμαι εκείνη που κανονίζει την πορεία τους.

Θα παραδεχτώ ωστόσο πως τους οφείλω ευγνωμοσύνη,

χρησιμεύουν για να με κρατούν ενήμερη για τα τρέχοντα.

Δεν λυπάστε για τα νήματα που μικραίνουν;

Λιγότερο ή περισσότερο κομμένα-

μονάχα εσείς καταλαβαίνετε τη διαφορά.

Κι αν κάποιος ακμαιότερος ήθελε να σας ανακουφίσει,

προσπαθώντας να σας πείσει να αποσυρθείτε;

Δεν σας παρακολουθώ. Εξηγηθείτε πιο καθαρά.

Θα προσπαθήσω για μια φορά ακόμα.

Έχετε κάποιoν προιστάμενο σας;

...Επόμενη ερώτηση παρακαλώ.

Αυτές ήταν όλες που είχα.

Λοιπόν, αντίο τότε.

Ή για να το θέσω ακριβέστερα...

Ξέρω, ξέρω. Ορεβουάρ. 

..................

Madam Atropos?

That’s correct.

Of Necesssity’s three daughters,
you fare the worst in world opinion.

A gross exaggeration, my dear poet.
Klotho spins the threat of life,
but the thread is delicate
and easily cut.
Lachesis determines its length with her rod.
They are no angels.

Still you, Madame, hold the scissors.

And since I do, I put them to good use.

I see that even as we speak…

I’m a Type A, that’s my nature.

You don’t get bored or tired,
maybe drowsy working nights? Really, not the slightest?
With no holidays, vacations, weekends,
no quick breaks for cigarettes?

We’d fall behind, I don’t like that.

Such breathtaking industry.
But you’re not given commendations,
orders, trophies, cups, awards?
Maybe just a framed diploma?

Like at the hairdresser’s? No, thank you.

Who, if anyone, assists you?

A tidy little paradox—you mortals.
Assorted dictators, untold fanatics.
Not that they need me to nudge them.
They’re eager to get down to work.

Wars must surely make you happy
what with all the assistance you receive.

Happy? I don’t know the feeling.
I’m not the one who declares them,
I’m not the one who steers their course.
I will admit, though, that I’m grateful,
they do help to keep me au courant.

You’re not sorry for the threads cut short?

A little shorter, a lot shorter—
Only you perceive the difference.

And if someone stronger wanted to relieve you,
tried to make you take retirement?

I don’t follow. Express yourself more clearly.

I’ll try once more: do you have a Higher-Up?

…Next question please.

That’s all I’ve got.

Well goodbye then.
Or to put it more precisely…

I know, I know. Au revoir.

Wislawa Szymborska

Συμπόσιο - Banquet

Μες στα ερείπια τριγυρνώ.
Το αίμα στα μάτια μου,
τα φίδια στις βαλίτσες μου.
Στρώνω ενα πλούσιο τραπέζι
κάτω απ' τον ουρανό μιας γέφυρας.
Χαράζω τις προσκλήσεις μου σε κόκαλα
και υπογράφω με σκορπιούς
με το ταχυδρομείο της σφαγής καλώ τους κατοίκους
χιλίων νεκροταφείων σε τραπέζι.

...................

I wander through the ruins.
The blood in my eyes
the snakes in my suitcases.
I lay a rich table
under the sky of a bridge.
I carve my invitations into bones
and I sign with scorpions
via mail of slaughter I call the inhabitants
of a thousand graveyards on the table.




Samih al-Qasim

Η Παρουσία Της Αγάπης - The Presence Of Love

Και στης ζωής την πιο θορυβώδη ώρα 
ψιθυρίζει ακόμη η ατελείωτη αγάπη σου
σαν καρδιάς παρηγορητικός μονόλογος.

Πλάθεις τις ελπίδες μου, με δημιουργείς 
και την αγάπη οδηγείς με της καρδιάς 
το σφυγμικό το κύμα, σ'όλο μου το είναι.

Πλαγιάζεις στις ατέρμονες σκέψεις μου 
Σαν το ξανθό φως του δειλινού, σαν το ρικνό 

νερό του ποταμού παραμονή καλοκαιριού 

ή το καθρέφτισμα του σύννεφου στη λίμνη. 

Κοιτάζοντας στον ουρανό, που γέρνει πάνω σου, 

πόσο συχνά μακαρίζω της μοίρας το παιχνίδι

εκείνο, που μ'έκανε να σ'αγαπήσω. 



.................

And in Life's noisiest hour,
There whispers still the ceaseless Love of Thee,
The heart's Self-solace and soliloquy.

You mould my Hopes, you fashion me within;
And to the leading Love-throb in the Heart
Thro' all my Being, thro' my pulse's beat;

You lie in all my many Thoughts, like Light,
Like the fair light of Dawn, or summer Eve
On rippling Stream, or cloud-reflecting Lake.

And looking to the Heaven, that bends above you,
How oft! I bless the Lot that made me love you.




Samuel Taylor Coleridge 

Φύλλα Ημερολογίου - Calendar Pages

 

Who knows what tomorrow brings, or 

who is aware of what happened yesterday,

my years were lost here and there, in rooms,

in trains, in dreams 

but every now and then a woman’s voice 

as the night falls 

seems like goodbyes 

of an age that’s long gone 

and the days you lack, oh February, 

maybe they’ll be granted to us 

in heaven-

I think about the small hotels where 

I scattered the sighs of my youth 

in the end no one escapes, because 

even if he could there’s nowhere to go 

and love is our madness 

towards the impossible 

of getting to know each other-

Lord, you ve’wronged the poets 

by giving them only one world,

and when I die I wish I was buried 

in a pile of calendar pages,

so as to take the time with me.

And perhaps whatever is left 

will be on our roadside 

just a brief ‘forget me not’

Tasos Livaditis 

Ηφαιστειακά Φαινόμενα - Volcanism

Είμαστε η εσαεί μεταβαλλόμενη γη

που πάντα αλλάζει σχήμα

νέοι χάρτες αμέσως προξενούν

νέες αναταραχές

ήμουν κάποιος και μετά σε γνώρισα…

οι άνθρωποι αλλάζουν ο ένας τον άλλον

και εκρήξεις προκαλούν αναμεταξύ τους

γιατί βαθιά καιγόμαστε, πυρπολημένοι

από όλα τα είδη μάγματος

και ένα βουνό αγάπης εγείρεται-

υψώνοντας το τοπίο της ζωής μας

είμαστε η εσαεί μεταβαλλόμενη γη

................

We are the ever-changing earth

always taking shape

new maps immediately misleading

new upheavals

I was someone and then I met you…

people change each other

even cause eruptions within each other

for deep down we are kindled, determined

by all kinds of magmatic associations

and a mountain of love rises-

lifting the landscape of our lives

we are the ever-changing earth

Jónas Thorbjarnarson

Θεοί - Gods

Η κ.Σέξτον κίνησε να ψάξει για τους θεούς.

Άρχισε να κοιτάζει στον ουρανό

-προσμένοντας έναν μεγάλο άσπρο άγγελο με μπλε καβάλο.

Κανένας.

Κοίταξε μετά σε όλα τα σπουδαία βιβλία

και η εκτύπωση πετάχτηκε πάνω της.

Κανένας.

Έκανε προσκύνημα στον μεγάλο ποιητή

και αυτός ξέρασε στο πρόσωπό της.

Κανένας.

Προσευχήθηκε σε όλες τις εκκλησίες του κόσμου

και έμαθε πολλά για τους πολιτισμούς.

Κανένας.

Πήγε στον Ατλαντικό, στον Ειρηνικό, για πιό σίγουρα...

Κανένας.

Πήγε στον Βούδα, στον Μπράχμα, στις Πυραμίδες

και βρήκε άπειρες καρτ ποστάλ.

Κανένας.

Στη συνέχεια επέστρεψε πίσω στο σπίτι της

και οι θεοί του κόσμου ήταν κλεισμένοι στό λουτρό.

Επιτέλους!

φώναξε,

και κλείδωσε την πόρτα.

...................

Ms. Sexton went out looking for the gods.

She began looking in the sky

—expecting a large white angel with a blue crotch.

No one.

She looked next in all the learned books

and the print spat back at her.

No one

She made a pilgrimage to the great poet

and he belched in her face.

No one.

She prayed in all the churches of the world

and learned a great deal about culture.

No one.

She went to the Atlantic, the Pacific, for surely God...

No one.

She went to the Buddha, the Brahma, the Pyramids

and found immense postcards.

No one.

Then she journeyed back to her own house

and the gods of the world were shut in the lavatory.

At last!

she cried out,

and locked the door.

Anne Sexton

Μάσκες - Masks

Είχε δέρμα γαλαζιο  
Ετσι κι αυτός.
Το κράταγε κρυφό 
Ετσι κι αυτή.
Εψαχναν για το γαλάζιο 
Ολη τους τη ζωή 
Για μια στιγμη πέρασαν δίπλα ακριβώς-
Και δεν το έμαθαν ποτέ. 




Shel Silverstein

Epitaph

Ο τοίχος που γράφανε οι προφήτες 
Ραγίζει τώρα στις ραφές
Πάνω στα εργαλεία του θανάτου
Λαμπρά το φως του ήλιου λάμπει 

Ενώ κάθε άνθρωπος ξεσκίζεται
Από εφιάλτες και από όνειρα
Κανείς δεν θα αφήσει το δάφνινο στεφάνι
Όταν η σιωπή καταπνίγει τις κραυγές;

Η σύγχυση θα είναι ο επιτάφιος μου
Καθώς σέρνομαι σε μια σπασμένη διαδρομή
Αν τα καταφέρουμε ίσως όλοι κάτσουμε γελώντας
Αλλά φοβάμαι ότι αύριο θα κλαίω
Ναι, φοβάμαι πως αύριο θα κλαίω

Ανάμεσα στις σιδερένιες πύλες της μοίρας
Οι σπόροι του χρόνου σπάρθηκαν
Και ποτίστηκαν από τις πράξεις εκείνων
Που γνωρίζουν και που είναι γνωστές

Η γνώση είναι θανάσιμος φίλος
Αν κανείς δεν βάζει τους κανόνες
Η μοίρα όλης της ανθρωπότητας βλέπω
Είναι στα χέρια των ανόητων

Η σύγχυση θα είναι ο επιτάφιος μου
Καθώς σέρνομαι σε μια σπασμένη διαδρομή
Αν τα καταφέρουμε ίσως όλοι κάτσουμε γελώντας
Αλλά φοβάμαι ότι αύριο θα κλαίω
Ναι, φοβάμαι πως αύριο θα κλαίω.



...................




The wall on which the prophets wrote
Is cracking at the seams
Upon the instruments of death
The sunlight brightly gleams

When every man is torn apart
With nightmares and with dreams
Will no one lay the laurel wreath
When silence drowns the screams?

Confusion will be my epitaph
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back and laugh
But I fear tomorrow I'll be crying
Yes, I fear tomorrow I'll be crying

Between the iron gates of fate
The seeds of time were sown
And watered by the deeds of those
Who know and who are known

Knowledge is a deadly friend
If no one sets the rules
The fate of all mankind I see
Is in the hands of fools

Confusion will be my epitaph
As I crawl a cracked and broken path
If we make it we can all sit back and laugh
But I fear tomorrow I'll be crying
Yes, I fear tomorrow I'll be crying







Peter Sinfield

Η δύσκολη Κυριακή - Tricky Sunday

Απ' το πρωί κοιτάζω προς τ' απάνω ένα πουλί καλύτερο

απ' το πρωί χαίρομαι ένα φίδι τυλιγμένο στο λαιμό μου

Σπασμένα φλυτζάνια στα χαλιά
πορφυρά λουλούδια τα μάγουλα της μάντισσας
όταν ανασηκώνει της μοίρας το φουστάνι
κάτι θα φυτρώσει απ' αυτή τη χαρά
ένα νέο δέντρο χωρίς ανθούς
ή ένα αγνό νέο βλέφαρο
ή ένας λατρεμένος λόγος
που να μη φίλησε στο στόμα τη λησμονιά

Έξω αλαλάζουν οι καμπάνες
έξω με περιμένουν αφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλά στριφογυρίζουνε μιά χαραυγή
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ένας αετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τα μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
η ορχήστρα παίζει κίβδηλους σκοπούς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναίκες
τί έρωτες τί φωνές τί έρωτες
φίλε αγάπη αίμα φίλε
φίλε δώσ' μου το χέρι σου τί κρύο

Ήτανε παγωνιά
δεν ξέρω πια την ώρα που πέθαναν όλοι
κι έμεινα μ' έναν ακρωτηριασμένο φίλο
και μ' ένα ματωμένο κλαδάκι συντροφιά

......................

Εver since morning I've been looking up at a better bird 
Since morning I've been glad about a snake wrapped around my neck 
Broken cups on the carpets 

purple flowers are the cheeks of the seeress

when she lifts up the dress of doom 

something will grow from this joy 

a new tree without blossoms 

or a pure new eyelid 

or a worshiped reason

for not kissing oblivion in the mouth The bells shouting out 

unimaginable friends wait for me outside

lifting high and twirling a dawn 

so much fatigue, fatigue 

some yellow dress -with an embroidered eagle on- 

a green parrot -I close my eyes- crying

always always always 

the orchestra plays counterfeit tunes 

what passionate eyes what women 

what loves what voices what loves 

buddy blood love buddy 

buddy give me your hand it was so coldSo freezing cold 

I no longer know the time they all died 

and I stayed with a mutilated friend 

and with a bloodied sprig for a companion

Miltos Sachtouris

Λίγα Ευτυχισμένα Αυγά - Αrfá Ηamingjuegg

μπρος στην εστία φωτιάς
στην πέτρινη καρδιά της πόλης
ρίχνουνε
λευκά ποτισμένα έμβρυα που
θα είχαν μεγαλώσει
σε φτερωτά
κίτρινα κοτοπουλάκια και μετά
σε ακέφαλες κότες που γρήγορα
θα παρασύροντο -άσπρες και κόκκινες
γύρω απ' την θάλασσα-
στα πράσινα τετράγωνα της πέτρινης πόλης
σαν τολμηρά λουλούδια
μεγενθύνοντας την ομορφιά των καλοκαιρινών
γαλάζιων νυχτών αλλά
τώρα οι δύσμορφες καρδιές τους πλαταγίζουν
μπρος στην φωτιά-
γκρίζα η πέτρα 



.....................









og þeir kasta
í valdhúsið í
steinhjarta borgarinnar
hvítlegnum fóstrum
sem hefðu einn
daginn orðið fiðraðir
gulungar og síðar haus-
laus hænsn sem hefðu
ætt drifhvít og rauð um sæ-
græn torgin steinborgarinnar
eins og bíræfin blóm og
magnað upp fegurð sumar-
blánóttanna en
nú slettast vansköpuð
hjörtun þeirra í valdgráan
steininn

Sigurbjorg Thrastardottir

 

Ο Μέγας Θρήνος Της Τρίτης Αφάνειας Μου - The Great Lament Of My Obscurity Three

 
εκεί που ζούμε τα λουλούδια των ρολογιών πιάνουν φωτιά 
και τα λοφία περικυκλώνουν τη φωτεινότητα 
στο μακρινό πρωί απο θειάφι 
οι αγελάδες γλείφουν τα αλατισμένα κρίνα
γιέ μου 
γιέ μου 
ας ανακατευτούμε πάντα 
με το χρώμα του κόσμου 
το οποίο φαίνεται πιο μπλε από το μετρό 
και την αστρονομία 
είμαστε πάρα πολύ λεπτοί 
δεν έχουμε κανένα στόμα 
τα πόδια μας είναι σκληρά και χτυπάνε μεταξύ τους 
τα πρόσωπά μας είναι άμορφα όπως τα αστέρια 
κρυστάλλινες κουκίδες αδύναμες καμμένοι ναοί
μια τρέλλα: οι τεθλασμένες ραγίζουν 
το τηλέφωνο 
δαγκώνουν τα σύρματα που λιώνουν
το τόξο 
αναρριχούνται 
στην αστρική 
μνήμη 
προς βορρά μέσω του διπλού καρπού του 
όπως η ωμή σάρκα
πείνα φωτιά αίμα




..........................





where we live the flowers of the clocks catch fire 
and the plumes encircle the brightness 
in the distant sulphur morning 
the cows lick the salt lilies 
my son 
my son 
let us always shuffle 
through the colour of the world 
which looks bluer than the subway 
and astronomy 
we are too thin 
we have no mouth 
our legs are stiff and knock together 
our faces are formless like the stars 
crystal points without strength burned basilica 
mad: the zigzags crack 
telephone 
bite the rigging liquefy 
the arc 
climb 
astral 
memory 
towards the north through its double fruit 
like raw flesh 
hunger fire blood 






Tristan Tzara