Λίγες Μέρες Δίχως Τα Μάτια Μου - A Few Days Without My Eyes

Έζησα
-ανεπαρκώς-
λίγες μέρες δίχως τα μάτια μου.
Πώς να πει κανείς
την όψη
μιας ομορφιάς που αποθυμιέται;
Ξέχασα πώς είναι
να μπορώ να βλέπω
μακριά
έξω από το παράθυρο.
Δάκρυσα αφελώς
για τους απολεσθέντες ορίζοντες. 
Μου έλειψε η σιγουριά
των βημάτων
με αυτοπεποίθηση.
Την εκτυφλωτική ζαλάδα του ήλιου
αποζήτησα 
κι ας μην κατάφερα ποτέ πριν
να τον κοιτάξω πολλή ώρα
κατάματα.
Το φως του εκείνο,
που -σαν αλήθεια-
ώρες-ώρες
δεν αντέχεται, αδερφέ μου.
Νοστάλγησα
έναν περίπατο δίχως πρόσκληση.
Μια αδικαιολόγητη στάση δεξιά,
κάπου, με το αυτοκίνητο.
Τα δέντρα
-που μεταλλάσονται με τις εποχές-
κόντεψα να ξεχάσω
πόσο πολύ
μοιάζουν με τους ανθρώπους, 
που αλλάζουν σε κάθε χωρισμό:
δέρμα, σπλάχνα κι οσμή.
Τη μέρα λησμόνησα
και τη μορφή της,
πώς άραγε εκείνη φαντάζει
καθώς κατρακυλάει πρόθυμα
πίσω από κάποιο θλιμμένο βουνό,
ωσότου πέσει για ύπνο ξέπνοη.
Κι όταν τα βρήκα τα μάτια μου
πάλι,
και τ' άνοιξα με μια λαχτάρα
κρυφά παράλογη,
ήταν σκληρό το φέρσιμο του ήλιου, 
κι απότομο.
Κι ήτανε, λες, το σκοτάδι, 
αυτό που είχε γίνει
τώρα 
συνήθεια απαράβλεπτη.



..............




I Lived
-not enough-
for a few days without my eyes.
How can one say
the view
of a beauty that is desired?
I forgot what it's like
to be able to look out
the window far away.
I cried naively
for the lost horizons.
I lacked security
of confident steps.
I asked for
the blinding dizziness of the sun
even though I never made it before
to stare at him for long 
face to face.
That light 
of his -as a matter of fact-
sometimes
is intolerable, my brother.
I really missed
a walk without invitation.
An unjustified pull over
off the road, somewhere.
The trees
-transforming with the seasons-
I almost forgot
how much
they look like people
changing at each separation:
skin, guts and smell.
I forgot the daylight
and its form,
how does it seem
tumbling down willingly
behind some sad mountain,
until it falls asleep breathless.
And when I found my eyes
again,
and opened them with a longing
secretly irrational,
the sun's behaviour was tough
and steep.
And it was, like, darkness,
had become
now
a remarkable habit.

Vicky Mirotsou

Αν Σκεφτώ Την Ομορφιά - Se Penso Alla Belezza

 

Elio Pecora

Τι Είναι Σπίτι; - What Is Home?

Τι είναι σπίτι: 

είναι η σκιά των δέντρων στο δρόμο για το σχολείο 

προτού αυτά ξεριζωθούν. 

Είναι των παππούδων μου η ασπρόμαυρη γαμήλια 

φωτογραφία πριν να γκρεμιστούν οι τοίχοι. 

Είναι το χαλί προσευχής του θείου μου, όπου δεκάδες μυρμήγκια 

κοιμήθηκαν τις παγερές νύχτες, πριν το λεηλατήσουν 

και το βάλουν σε μουσείο. 

Είναι ο φούρνος που η μάνα μου έψηνε ψωμί 

και κοτόπουλο πριν μια βόμβα μετατρέψει το σπίτι μας 

σε στάχτες. 

Είναι η καφετέρια που έβλεπα αγώνες ποδοσφαίρου 

και έπαιζα-

Το παιδί μου με διακόπτει: μια λέξη με πέντε γράμματα 

μπορεί να τα περιέχει όλα αυτά;

 .......

What is home: 
it is the shade of trees on my way to school
    before they were uprooted.
It is my grandparents’ black-and-white wedding 
    photo before the walls crumbled. 
It is my uncle’s prayer rug, where dozens of ants
   slept on wintry nights, before it was looted and 
   put in a museum. 
It is the oven my mother used to bake bread and 
   roast chicken before a bomb reduced our house 
   to ashes. 
It is the café where I watched football matches
   and played—

My child stops me: Can a four-letter word hold
   all of these? 

Mosab Abu Toha

Σονέτο Του Χειμώνα - Sonetto D'inverno

Ada Negri

Αυτό Συμβαίνει - That's What Happens

 

1.
Αυτό συμβαίνει αν βουτήξεις σε θολό νερό.
Όλα χάνονται από τα μάτια σου, αρχίζεις να κοιτάς
προς εκείνο το πολύ τίποτα που σε κοντοζυγώνει.
Όλα φαίνονται όπως δεν θα ήθελες να φαίνονται.
Όταν σηκώνεις το κεφάλι, τα μάτια σου κλείνουν γρήγορα.
 
 
2.
Αυτό συμβαίνει όταν ψάχνεις στα μάτια της μητέρας σου,

όταν ανασύρονται βαθιά στις κόγχες τους:
Αρχίζεις να βλέπεις αυτό που δεν υπάρχει, αυτό που επιθυμείς. 

Αρχίζεις να τα βλέπεις όλα αναγεννημένα, ζωντανά
όταν όλα κινούνται προς τα κάτω, σβήνοντας.
 
 
3.
Αυτό συμβαίνει όταν πίνεις από αυτό το νερό,
που, μια φορά κι έναν καιρό, πήγαζε σε αφθονία:
Αντί να ξεδιψάσεις, ο λαιμός σου στεγνώνει πιο πολύ. 

Λαχταράς να τραγουδήσεις την τελευταία μεγάλη νότα 

αλλά μια σπασμένη φωνή που κανείς δεν ακούει, 

είναι το μόνο που μπορείς να καταφέρεις.
 
 
4.
Αυτό συμβαίνει σαν περιηγηθείς στα αρχεία
όπου το αίμα και τα δάκρυα είχαν κυλήσει αργά:
Αρχίζεις, βρίσκοντας το όνομά σου, γραμμένο
με μεγάλα και ευανάγνωστα σε όλους γράμματα, 

μόνο για να το δεις να εξαφανίζεται σαν σκόνη.
 
 
5.
Αυτό συμβαίνει όταν θες να κάνεις τη φωνή σου 
να ακουστεί: όταν πηγαίνεις στο τέλος του δρόμου,

γουρλώνεις τα μάτια διαβάζοντας προσεχτικά κάθε πρόταση, 

κρατώντας σημειώσεις που θα σε αποστομώσουν.

6.
Αυτό συμβαίνει όταν κοιτάς από το παράθυρο
και χασμουριέσαι στο κενό μιας νύχτας χωρίς αγάπη:
Μόλις ξημερώσει η πρώτη μέρα από ό,τι έχει απομείνει, 

νιώθεις την καρδιά σου να μετράει κάθε βήμα, ένα προς ένα, 

και τα δάχτυλα των ποδιών σου χάνουν όλο τον ρυθμό τους.

7.
Αυτό συμβαίνει όταν αργείς πολύ να γεννηθείς:
Κάποιοι άλλοι φτάνουν στον καρπό πριν από σένα.
Σηκώνουν τα χέρια τους και τον μαζεύουν, ενώ εσύ 

ακόμα βυζαίνεις το στήθος της μητέρας σου.
Μεγαλώνεις λίγο και ψάχνεις, μόνο που 
δεν βρίσκεις πιά τίποτα.
 

8.
Αυτό συμβαίνει όταν ξυπνάς δίπλα στο τίποτα:
Καλείς το όνομα του αγαπημένου σου προσώπου, 

ελπίζοντας πως αυτό θα ξυπνήσει και θα φωνάξει 

πίσω το δικό σου. Το κενό, ωστόσο, είναι άφωνο.
Έχει μόνο εσένα, που κάθεσαι δίπλα του.
 
 
9.
Αυτό συμβαίνει όταν συνεχίζεις να ελπίζεις
πως θα γευτείς ρόδια στις αρχές Οκτωβρίου, 
για να βάψεις ροδοκόκκινο το στόμα σου, χωρίς 

να αντιλαμβάνεσαι πως το δέντρο έχει πιά κοπεί.
Και πως ένας τοίχος έχει υψωθεί εμπρός σου
για να σε κρατήσει νηστικό.
 

10.
Αυτό συμβαίνει όταν μένεις ξύπνιος πολύ αργά:
Κάποιος άλλος θα ξαπλώσει πριν από σένα
στο ίδιο κρεβάτι που ήθελες να ξεκουραστείς 

και να ιδρώσεις. Τότε θα αφεθείς να περιμένεις 

ολομόναχος, δαγκώνοντας τα νύχια σου, 

κρυφακούγοντας πίσω από την πόρτα.

11.
Αυτό συμβαίνει όταν ακούς το ρολόι
να χτυπάει δυνατά στη 1 η ώρα το πρωί:
Τα πόδια σου θα έχουν αποτυπώσει άλλο ένα βήμα 

στο πάτωμα, λίγο πιο ξακρισμένο από το προηγούμενο, 

λίγο βαρύτερο, λίγο βαθύτερο, λίγο περισσότερο.
 
 
12.
Αυτό συμβαίνει όταν φτάνεις στην τελευταία σελίδα:
Σε τρομάζουν οι γεμάτες μελάνι προηγούμενες.
Δυσκολεύεσαι να καταλάβεις τι έχεις γράψει στην αρχή. 

Κλείνεις τα μάτια σου για να μην μπορείς να διαβάζεις άλλο 

ή νιώθεις ευτυχής επειδή ξεκινάς ένα νέο χειρόγραφο.

......................

1.
That’s what happens if you dive in murky water;
everything disappears from sight, you start looking
at that lot of nothingness closing in around you.
Everything looks as you wish it did not.
When you lift your head, your eyes shut quickly.
 
 
2.
That’s what happens when you search in your mother’s eyes,
when they retract deep in their sockets:
You start seeing what isn’t there, what you desire;
you start seeing everything anew
when everything’s spiraling downwards, finishing.
 
 
3.
That’s what happens when you drink from this water,
which, once upon a time, sprang in abundance:
Instead of quenching your thirst, your throat gets even drier.
You long to sing the last long note,
but a broken voice no one hears is all you can manage.
 
 
4.
That’s what happens if you go browsing the archives
where blood and tears had rolled slowly:
You start finding your name, written,
large and bold so that everyone can read it, 
only to watch it vanish like dust.
 
 
5.
That’s what happens when you want to make your voice heard:
When you go to end of the street the read
eyes will be rolling,
taking note of each sentence,
taking down notes to shut you up.


6.
That’s what happens when you look through the window
and yawn the emptiness of a loveless night:
As soon as the first day of what’s left is dawning,
you feel your heart counting each step, one by one,
and your toes lose all of their rhythm.
 

7. 
That’s what happens when you take too long to be born:
Someone else reaches the fruit before you;
they lift their arms and pick it
while you’re still at your mother’s breast sucking.
You grow a little and go searching only to find nothing.
 

8.
That’s what happens when you wake up next to nothingness:
You call the name of the loved one, hoping
the loved one wakes and calls your name back.
The void, however, is voiceless.
It has only you, sitting beside it.
 
 
9.
That’s what happens when you keep hoping
to taste pomegranates at the beginning of October,
to fill your mouth with that redness …
all without noticing the tree has been lopped off.
And a wall erected to keep you fasting.
 
 
10.
That’s what happens when you stay up too late:
Someone else will lie down before you
in the same bed where you wanted to rest and sweat.
Now you’ll be left to wait all by yourself,
biting your nails, eavesdropping behind the door.


11. 

That’s what happens when you hear the clock
chiming loudly at 1 a.m.:
Your feet will have imprinted another step on the floor,
a little closer to the edge than the one before —
a little heavier, a little deeper, a little more.
 
 
12. 
That’s what happens when you come to the last page:
You’re frightened by the ink-filled ones from before.
You struggle to understand what you’ve written at the beginning.
You close your eyes so that you can read no more
or feel happy because you’re starting a new copybook.

Immanuel Mifsud

Προμηθέας - Prometeo

Υπάρχουν 

κι άλλες εκδοχές 

για τον Προμηθέα
που δεν είδαν οι Έλληνες:
λήθη, κόπωση.
Μέσα στους αιώνες 

η προδοσία ξεχάστηκε.
Οι θεοί ξέχασαν. 

Οι αετοί ξέχασαν.
Ο ίδιος ο Προμηθέας, 

μετά από τόσο καιρό,
ξέχασε την αιτία 

της φρικτής τιμωρίας του.
Και επίσης η κούραση:
Οι θεοί κουράστηκαν. 

Οι αετοί κουράστηκαν.
Τελικά η πληγή έκλεισε 

από την εξάντληση.
Το μόνο που είχε απομείνει, 

ο απροσδιόριστος βράχος
αντιμετωπίζοντας τη βίαιη, 

ανεξήγητη θάλασσα.

Circe Maia

Σιωπή - A Callarse

Τώρα θα μετρήσουμε ως το δώδεκα

και θα μείνουμε όλοι ακίνητοι

για μια φορά κατά πρόσωπο με τη γη,

ας μην μιλήσουμε σε καμία γλώσσα·

ας σταματήσουμε για ένα δευτερόλεπτο,

μην κουνώντας τα χέρια μας τόσο πολύ.

Θα ήταν μια ξεχωριστή στιγμή

χωρίς βιασύνη, χωρίς μηχανισμούς·

θα ήμασταν όλοι μαζί

σε μια ξαφνική παραδοξότητα.

Ψαράδες στην παγωμένη θάλασσα

δεν θα έβλαπταν τις φάλαινες

και ο άντρας που μαζεύει αλάτι

δεν θα κοίταζε τα πληγωμένα χέρια του.

Εκείνοι που ετοιμάζουν πράσινους πολέμους,

πολέμους με αέριο, πολέμους με φωτιά,

νίκες χωρίς επιζώντες,

θα φορούσαν καθαρά ρούχα

περπατώντας με τους αδέλφια τους

στη σκιά, δίχως να κάνουν τίποτα.

Αυτό που θέλω ας μην συγχέεται

με την απόλυτη αδράνεια.

Η ζωή είναι αυτό που είναι...

Αν δεν ήμασταν τόσο ξεροκέφαλοι

για τη διατήρηση της ζωής μας σε κίνηση,

και δεν κάναμε απολύτως τίποτα για μια φορά,

ίσως τότε μια πελώρια σιωπή μπορούσε

να διακόψει αυτήν τη θλίψη

του να μην καταλαβαίνουμε ποτέ τον εαυτό μας

και να τον απειλούμε διαρκώς με θάνατο.

Τώρα θα μετρήσω ως το δώδεκα

θα μείνετε σιωπηλοί και εγώ θα φύγω.

....................

 Pablo Neruda

Μιά Μέρα Προβλέπω - One Day I Predict

Μια μέρα προβλέπω 

θα εκπλαγούμε 

με τη δύναμή μας 

Θα κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον 

έκπληκτοι και θα πούμε 

Δεν ξέραμε ότι μπορούσαμε 

να το κάνουμε αυτό 

Μια μέρα το μονοπάτι 

θα είναι τόσο καθαρό 

Που όλοι θα πούμε: 

είναι προφανές 

Και θα φαντάζει απίστευτο

πως δεν μπορέσαμε καιρό 

στό δρόμο αυτό να βγούμε 

Μια μέρα προβλέπω 

θα διηγούμαστε

Αυτήν την μεγάλη

αληθινή ιστορία 

Ένα είδος αντι-Ιλιάδας 

για την επόμενη εποχή 

Που αφορά όλους εμάς

που πιστεύουμε ότι 

δεν είμαστε πολεμιστές 

Όλους εμάς που φοβόμαστε 

ότι δεν είμαστε γενναίοι

.......................................

One day I predict
We'll be amazed
At our strength
We will look at one another
Astonished and say
We didn't think we could do this

One day the path will be so clear
We will all say:  it's obvious
And we will hardly believe
We couldn't see the way before

One day I predict
We'll have this great true story to tell
A kind of anti-iliad
For the coming age
Involving  all of us
Who think we are not warriors
And all of us who fear
We are not brave

Robert Priest