Your pain is the breaking of the shell that encloses
your understanding.
Even as the stone of the fruit must break, that its
heart may stand in the sun, so must you know pain.
And could you keep your heart in wonder at the
daily miracles of your life, your pain would not seem
less wondrous than your joy;
And you would accept the seasons of your heart,
even as you have always accepted the seasons that
pass over your fields.
And you would watch with serenity through the
winters of your grief.
Much of your pain is self-chosen.
It is the bitter potion by which the physician within
you heals your sick self.
Therefore trust the physician, and drink his remedy
in silence and tranquillity:
For his hand, though heavy and hard, is guided by
the tender hand of the Unseen,
And the cup he brings, though it burn your lips, has
been fashioned of the clay which the Potter has
moistened with His own sacred tears.
Khalil Gibran
Wednesday, 2 April 2008
Monday, 31 March 2008
On Living
Living is no laughing matter:
you must live with great seriousness
like a squirrel, for example
I mean without looking for something beyond and above living,
I mean living must be your whole occupation.
Living is no laughing matter:
you must take it seriously,
so much so and to such a degree
that, for example, your hands tied behind your back,
your back to the wall,
or else in a laboratory
in your white coat and safety glasses,
you can die for people
even for people whose faces you've never seen,
even though you know living
is the most real, the most beautiful thing.
I mean, you must take living so seriously
that even at seventy, for example, you'll plant olive trees
and not for your children, either,
but because although you fear death you don't believe it,
because living, I mean, weighs heavier.
Nazim Hikmet
Saturday, 29 March 2008
Οφθαλμαπάτη - Mirage
Άν ο άνθρωπος είναι σκόνη
Εκείνοι που προχωρούν στό μάκρος τής πεδιάδας
Είναι άνθρωποι.
...............................
If man is dust
those who go through the plain
are men
.......................................
Si el hombre es polvo
esos que andan por el llano
son hombres
Octavio Paz
Εκείνοι που προχωρούν στό μάκρος τής πεδιάδας
Είναι άνθρωποι.
...............................
If man is dust
those who go through the plain
are men
.......................................
Si el hombre es polvo
esos que andan por el llano
son hombres
Octavio Paz
Monday, 25 February 2008
Saturday, 22 December 2007
Αύγουστος - N.Παπάζογλου
Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις
Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει
Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζεκ
αθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις
Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει
Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζεκ
αθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
Thursday, 25 October 2007
Στις Αυθεντιες, σε Όλες
Η μεγαλοφυία συνίσταται
στό να μπορει κανείς
να δει με τα μάτια ενος παιδιου
και να σκεφτεται και να γραφει,
γι'αυτα που βλεπει,
με τον νου και την μαστορια ενος ενηλικου.
Το αντιθετο του μεγαλοφυους
ειναι ο γραφειοκρατης,
ο οποιος βλεπει με τα ματια ενηλικου,
σκεφτεται με μυαλο παιδιου
και γραφει με υφος πεθαμενου.
Thomas Szasz
στό να μπορει κανείς
να δει με τα μάτια ενος παιδιου
και να σκεφτεται και να γραφει,
γι'αυτα που βλεπει,
με τον νου και την μαστορια ενος ενηλικου.
Το αντιθετο του μεγαλοφυους
ειναι ο γραφειοκρατης,
ο οποιος βλεπει με τα ματια ενηλικου,
σκεφτεται με μυαλο παιδιου
και γραφει με υφος πεθαμενου.
Thomas Szasz
Sunday, 14 October 2007
Ερχομός - Homecoming
Μα ήρθες ενωρίς και αργοπορημένος
σε απλωσιά ερημική και οχληρό χαγιάτι
πνιχτήκαν μοναχά και μ' έπνιξαν τα δάκρυα
σε φτωχικό δωμάτιο από χρυσό κι’ αχάτη.
Την ενοχή της μέρας που κουβαλάει το δειλινό
σε κοντινή την έκρυψες κι’ απόμακρη σπηλιά
και οι σφύξεις της σιωπής που δυναμώσαν
συντρόφοι μου έγιναν κι’οχτροί στα καπηλιά.
Μα ήρθες ενωρίς και αργοπορημένος
ο εκπεσών ο άγγελος κι’ο Ιανός,
κι’ οι ανθοκάλυπτες αχτίδες της βροχής
τα τρυφερά κρατάγαν σκήπτρα του ενός.
Panagiotis Xourafas
σε απλωσιά ερημική και οχληρό χαγιάτι
πνιχτήκαν μοναχά και μ' έπνιξαν τα δάκρυα
σε φτωχικό δωμάτιο από χρυσό κι’ αχάτη.
Την ενοχή της μέρας που κουβαλάει το δειλινό
σε κοντινή την έκρυψες κι’ απόμακρη σπηλιά
και οι σφύξεις της σιωπής που δυναμώσαν
συντρόφοι μου έγιναν κι’οχτροί στα καπηλιά.
Μα ήρθες ενωρίς και αργοπορημένος
ο εκπεσών ο άγγελος κι’ο Ιανός,
κι’ οι ανθοκάλυπτες αχτίδες της βροχής
τα τρυφερά κρατάγαν σκήπτρα του ενός.
Panagiotis Xourafas
Tuesday, 9 October 2007
Hasta Siempre : Alive In Our Hearts
Saturday, 6 October 2007
Γιά τον Δημήτρη - Farewell To Dimitris
Subscribe to:
Posts (Atom)

