Το Όνειρο Του Θάνου - Thanos Mikroutsikos' Dream

 

I have loved many things, 

I have loved something 

I will never find, utopia.

The society where 

the fisherman will write poetry

and the poet will fish. I ask for

the society I cherish in my dreams.

Kavvadias* had said "Be sorry for

those who don't dream"

So that they don't feel sorry for

me, I was dreaming and still do

all the time.

Thanos Mikroutsikos

* http://www.erevos.com/kavvadias/kavvadias-en.htm

Suzanne Verdal

Leonard Cohen 

79 μ.Χ. - 79 A.D.

 

Στη σκιά 
του Βεζούβιου 
Γίνεται 
κάρβουνο 
ο περίτεχνος 
καμβάς της ζωής

και η λήθη 
με αναίδεια
Σκεπάζει
και ολοφυρμό  
τη στάχτη του. 

Αλήθεια
ότι έχουμε
Τούτος εδώ 
ο ανθισμένος 
κύκλος. Τώρα. 

Ότι έχουμε 
αυτός ο κύκλος 
ο πρόσκαιρα 
Αιώνιος
Και οι ταχυφλεγείς 
ακτίνες του.  

Στην τελική
Πόσο πιο όμορφος 
στην γύρα του, 
πόσο πιο έντιμος 
Απ' των χρυσών 
των επαγγελιών 
Τη χτικιασμένη 
αγάπη.



...........




In the shade 
of Vesuvius 
the elaborate 
canvas of life
turns to carbon 

and oblivion 
covers with 
impudence
and lament  
its ashes. 

Truthfully
what we have
Is this one here, 
the blooming 
cycle. Now. 

What we have 
is this cycle, 
the temporarily 
Eternal one
And its fast-flaming
beams.  
In the end

How much prettier
and so much fairer 

while turning really is
Than golden promises
and their morbid 
love.

Panos Xourafas

Αναμνήσεις Μιάς Επερχόμενης Έκθλιψης Ηλίου - Memories Of An Oncoming Sun Crush

 

Απ' το μηδέν 
μέχρι τούδε 
Τόσες  
στιγμές
αγέννητες 
χαράμισα,
ώσπου 
να κόψω 
τον λώρο 
της αμαρτίας 
με την ιερότητα

Μέχρι
ν' αποδεχτώ 
οτι ακόμα 
στέργω  
κάθε 
ανέγγιχτο 
ηλιοβασίλεμα
κάτω απ τα 
νύχια μου,
με άδολο
ψυχαναγκασμό
μα και κάποια 
επώδυνη είσφρυση
επιθυμίας  
στη διάφανη 
σάρκα. 

Σήμερα
θα αλλάξω 
ελαφρώς 
την ιστορία,
με τον ναύλο 
της απουσίας 
στα δόντια,
και εμφορούμενος
απ' του Ικάρου
την πυρίμαχη
αλαζονεία,
θα αρπάξω 
διακαώς
τον  Ήλιο 
του μεσημεριού
εκθλίβοντας τον

Μέχρι
που να χυθεί 
ολόκληρος 
στου αλίμενου
την σχάση,
με τα χρυσά 
τα ήλια του μαζί
και τ' ασημένια 
υδρογόνα του,
αργοκυλώντας
ο ξανθός χυμός 
απ' την υδρία
του ουρανού 
στην ερημιά
της δύσης. 

.................




From day one
so far 
So many  
moments
unborn 
I've wasted
until 
I cut 
the cord 
of sin 
with holiness

Until
I accepted 
that still 
I consent 
to every
untouched 
sunset
under 
my nails
with guileless
compulsion
and some 
painful
ingrown 
desire in 
the transparent 
flesh.

Nowdays
I will change
the story 
slightly,
with the fare 
of absence 
in my teeth,
and concerned
with Icarus
refractory
arrogance

I will grab 
ardently 
the midday Sun
crushing it

Until
the whole body
is spilled
in a harborless
splitting,
with its golden 
heliums 
and its silver 
hydrogens  
like a blonde juice 
rolling down slowly
from the hydria
of the sky 
to the wilderness
of the west.

Panos Xourafas

Drive

 

είσαι πια τόσο μακριά 
που πιο πολύ μου λείπει
το ότι δεν μου λείπεις,
λέω να σου τραγουδήσω 
λοιπόν, από απόσταση 
δυο αντικριστών αναπνοών  
το Drive των Cars
με μια βότκα πορτοκάλι 
στο χέρι, κι ύστερα να φτιάξω 
από τα δυο πρώτα δάκρυα 
που νικούν τα βλέφαρά σου
μια μικρή κούνια παιδική 
που θα ταλαντώνεται 
σταθερά, από τα χείλη σου 
στα χείλη μου, γεννώντας 
κάθε λεπτό, κάθε στιγμή 
ένα άψαυστο σύμπαν. 



..............





you're so far away 
and what I miss the most
is that I don't miss you,
so I'd like to sing to you now, 
well, from a distance 
of two opposite breaths  
the Cars hit Drive
with a glass of screwdriver
in hand, and then fixing 
from the first two tears 
that defeat your eyelids
a small children's swing 
which will sway
firmly, from your lips 
to my lips, giving birth 
every minute, every moment 
to an untouched universe.




Panagiotis Xourafas

Περίεργο Πράγμα - Curious Thing

 

Η αγάπη είναι περίεργο πράγμα.
Κάποιοι λένε πως είναι λουκέτο 
κάποιοι πως είναι κλειδί
και κάποιοι εισιτήριο. 
Που σε ταξιδεύει 
σε κόσμους άγνωρους, 
όπου το Stairway to heaven 
το τραγουδάει ο Gillan 
και το Child in time o Plant.

Η αγάπη είναι περίεργο πράγμα.
Κι ας σου είπαν πως δεν είναι, 
σαν πλημμυρίδα που σε μουσκεύει 
και σε στεγνώνει ταυτόχρονα,
μια νομοτέλεια ελλειπτική
όπως και να δεις την έλλειψη. 

Η αγάπη είναι περίεργο πράγμα.
Όσο περισσότερα τα χρώματα της
τόσο χειρότερα για τις παλέτες σου.
Και να σαι τώρα εσύ διαβάζοντας
κάποιον που κάπως ξεπέταξε 
από το δικό του μονόπρακτο 
λίγες αραχλιασμένες σκέψεις.

Η αγάπη είναι, ίσως τελικά
μόνο μια λέξη: αλληλεγγύη. 



........



Love is a curious thing.
Some say it's a lock 
some say is a key
and some a ticket. 
Taking you on a journey 
in worlds unknown 
where Gillan sings 

Stairway to heaven, 

and Plant sings Child in time.

Love is a curious thing.
Even if they told you it's not, 
seems like a flood soaking
and drying you at the same time,
an elliptic rule of law
where ellipse and lack combine.

Love is a curious thing.
The more its colours
the worse for your pallets.
And now you are reading
someone who kind of hurried 

through a few dreary thoughts
from his own one-act play. 

Love is, maybe after all
just a single word: solidarity.

Panos Xourafas

(στη φίλη μου Ελευθερία)

Leaves Of Grass (excerpt)

 

Hunger - Πείνα

 

α. Γλαύκα

Κι όπως ο ήλιος ξεψυχά
γεμάτα έχω τα χέρια μου 
με αγοραστές αχτίδες 
Τα μάτια ανοίγει η νύχτα 
κι εγώ κοιτάζω στα κλαδιά 
το στροφικό της γλαύκας 

β. Κρεβάτι

Απ το κενό αναρριχώμαι
στις κληματίδες τις λευκές 
που πλέκουν το στερέωμα 
Μα πέφτω κακοτράχαλα 
στα σεντόνια με τα ψίχουλα 
και τις σκληρές ρυτίδες.



γ. Σούπα

Στην σούπα του χρόνου
βράζουν αυγά δεινόσαυρου
γλυκοπατάτες κι αβοκάντο
Πάνω απ τη χύτρα ο θεός 
ανακατεύει πεπρωμένα 
με ρημαγμένη κουτάλα.




 ................................
 



a. Owl

As the sun dies out
my hands are full of 
purchased rays
The night opens its eyes
as I stare the owl's rotation
around through the branches



b. Bed

I climb into the void
on the white clematises
knitting the cosmos
But I fall over the rugged
sheets with crumbs 
and hard wrinkles on.



c. Soup

In the soup of time
dinosaur eggs boil 
with avocado and yams
God is over the pot  
stirring destinies with 
a damaged spoon.

Panos Xourafas

Κύματα -Waves

.......

They are constantly born
through volumes 
of fickle water
layers of stone
imaginative 
sand formations.

They come.
They go.

I appeal
I resort
I escape

Only the wind answers 
to their dizzy questions.

Even if they're leaving now
others will definitely come back

pulling our hand from the switch of oblivion
testing meanings
questioning all condescension.

So as the lean ship rages 
the horizon is sliced.

Waves plague our rotten regrets.

Their height depends 
on your mercy.




Dimitra Kotoula

Η Σιωπή Του Θεού - God's Silence

-Για τα πάθη του Χριστού,δεν νομίζεις ότι εστιάζοντας στο σωματικό μαρτύριο, είναι λάθος;   

-Τι εννοείς;
-Η έμφαση στον σωματικό πόνο. Ίσως δεν ήταν και τόσο άσχημα. Μπορεί να ακούγεται αλαζονικό αλλά η ταπεινότητα μου έχει υποφέρει ανάλογο σωματικό πόνο με αυτόν του Ιησού. Και το μαρτύριο Του ήταν σχετικά σύντομο,τέσσερις ώρες θαρρώ, σωστά; Αισθάνομαι ότι υπέφερε πολύ περισσότερο σε ένα άλλο επίπεδο. Ίσως κάνω λάθος, μα θυμήσου στη Γεθσημανή, όταν οι απόστολοι κοιμήθηκαν. Δεν είχαν καταλάβει το νόημα του μυστικού δείπνου και πολλά άλλα. Και όταν οι υπηρέτες του νόμου εμφανίστηκαν, το έσκασαν. Και ο Πετρος ακόμα, τον αρνήθηκε. Ο Χριστός ήξερε τους μαθητές του τρία χρόνια, ήταν κάθε μέρα μαζί τους αλλά ποτέ δεν κατάλαβαν τι εννοούσε. Τον εγκατέλειψαν όλοι, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Τον άφησαν εντελώς μόνο. Αυτό πρέπει να πόνεσε πολύ, η συνειδητοποίηση ότι κανείς δεν κατάλαβε και μετά η εγκατάλειψη την στιγμή που χρειαζόταν τόσο κάποιον να στηριχτεί, πρέπει να ήταν απίστευτα επώδυνη. Αλλά τα χειρότερα θα ακολουθούσαν. Όταν βρισκόταν στον σταυρό του μαρτυρίου, ούρλιαξε: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» Φώναξε όσο πιο δυνατά μπορούσε, γιατί νόμισε ότι ο ουράνιος Πατέρας του τον είχε εγκαταλείψει. Πίστεψε τότε πως ότι είχε κηρύξει ποτέ, ήταν ένα ψέμα. Τις τελευταίες του στιγμές ο Χριστός κυριεύτηκε από αμφιβολία. Σίγουρα αυτό πρέπει να ήταν το πιο σκληρό και βασανιστικό: η σιωπή του Θεού.                                                                                                                   

Ingmar Bergman 

(Winter Light / 1963)