Νεκρός ή ζωντανός
ο σπόρος είναι μέσα μου
στην καθολική λευκότητα των οστών μου
Όλοι αισθάνονται
δυσάρεστα
με την αδιαμφισβήτητη λευκότητα των οστών μου
λευκά σαν το στήθος της Ίνγκριντ ή της Μαρίας
που ενδημούν στις σκανδιναβικές χώρες
ή στην Πολάνα το έξυπνο μέρος
της παλιάς μου πόλης.
Όλοι αισθάνονται
δυσάρεστα
που το μείγμα στις φλέβες μου πρέπει να είναι
αίμα από το αίμα του κάθε αίματος
και αντί για ειρήνη ανείπωτη
από καθαρή και απλή γέννηση
κι απο καθαρό και απλό θάνατο
αναπαράγουν ένα σύμπλοκο εξάνθημα
από τον σπόρο των οστών μου.
Αλλά μια νύχτα με τις μαζαλέιρες φορτωμένες πράσινα φρούτα
να στροβιλίζονται δονήσεις πάνω από τις ιδρωμένες πέτρες
και τα δάκρυα των ποταμών
Όλοι αισθάνονται
δυσάρεστα
με τον άσπρο σπόρο μέσα μου
αναπαράγοντας ένα εξάνθημα που πυορροεί
Και μια μέρα
θα έρθουν όλες οι Μαρίες των μακρινών εθνών
μετανιωμένες ή όχι
κλαίγοντας, γελώντας
ή ερωτοτροπώντας
στον ρυθμό ενός τραγουδιού
Να πούν στα κόκαλά μου
συγχώρεσε μας, αδερφέ.
.................
Dead or living
the seed is in me
in the universal whiteness of my bones
All feel
uneasiness
at the undoubted whiteness of my bones
white as the breasts of Ingrids or Marias
in Scandinavian lands
or in Polana the smart quarter
of my old native town.
All feel
uneasiness
that the mingling in my veins should be
blood from the blood of every blood
and instead of the peace ineffable of pure and simple birth
and a pure and simple death
breed a rash of complexes
from the seed of my bones.
But a night with the massaleiras heavy with green fruit
batuques swirl above the sweating stones
and the tears of rivers
All feel
uneasiness
at the white seed in me
breeding a rash inflamed with malediction.
And one day
will come all the Marias of the distant nations
penitent or no
weeping
laughing
or loving to the rhythm of a song
To say to my bones
forgive us, brother.
José Craveirinha
