Υπάρχει ένας άγγελος
πίσω απ' τις κουρτίνες.
Με παρακολουθεί καιρό,
μιά αιωνιότητα στιγμών
και νομίζει πως δεν
τον έχω πάρει χαμπάρι.
Θέλει να μου μιλήσει
μα δυσκολεύεται.
Έχω ακούσει τη φωνή του
συχνά να συντονίζεται
με τα παραθυρόφυλλα
πάνω απ' το προσκεφάλι μου
λίγο πριν αποκοιμηθώ,
φθόγγοι χαμηλόσυχνοι
σαν ραγισμένα ροδοπέταλα
σε ματωμένη παλάμη.
Θέλει να μου ζητήσει
κάποιου είδους βοήθεια,
αλλά διστάζει μην
το μάθει ο Μεγαλοδύναμος
και τον στείλει μετάθεση
στις θύρες της κόλασης.
Υπάρχει ένας άγγελος
πίσω απ' τις κουρτίνες.
Μου άφησε σημείωμα
στο πάτωμα πριν λίγο.
Θέλει να ανοίξω τις κουρτίνες
για να ανοίξει τα φτερά του.
Κι έπειτα να χαθεί -λέει-
στού πολυελαίου τους κρυστάλλους.
Θα μείνει μεταξύ μας.
.................
There is an angel
behind the curtains.
She keeps track of me,
for an eternity of moments
and thinks I don't have
ever noticed her.
She wants to talk to me
but finds it difficult.
I have heard her voice
often coordinated
with shutters
over my headrest
shortly before I fall asleep,
low frequency sounds
like cracked rose petals
in a bloody palm.
She wants to ask me
for some kind of help,
but she hesitates in case
God Almighty knows it
and so transfers her
at the gates of hell.
There is an angel
behind the curtains.
She left me a note down
on the floor a while ago.
She wants me to
open the curtains
to spread her wings.
And then get lost -as written-
in the chandelier's crystals.
It will stay between us.
Panagiotis Xourafas
Πάει
κλειδώθηκε
μόνη της
στο πλυσταριό
Η αγάπη,
για να ξεπλύνει
την ντροπή
Του λεκιασμένου
χρόνου.
Και σαν να
μην έφτανε
αυτό,
Για δική της
ευχαρίστηση
Χώθηκε πίσω
απ' τον καθρέφτη
Και πέταξε το κλειδί
στην αποχέτευση
.......
So
Love
Locked
herself up
in the laundry,
tο wash out
the shame
Of the soiled
time.
And as if this
was not enough,
For her own pleasure
Snuggled behind
the mirror
And threw the key
into the gutter
Panagiotis Xourafas
Bγάλε τις αναγκαιότητες σου
και άστες δίπλα στη πόρτα
Περπάτησε ξυπόλυτος
σ' αυτό το σκοτεινό ξωκλήσι
Που κούφωσε απ' την απώλεια
και καθαγιάστηκε απ' τη θλίψη
Των γκρίζων πέτρινων τοίχων
και του πατώματος του.
Εσύ, το εκκλησίασμα
του ενός
Είσαι εδώ για να ακούσεις
όχι για να τραγουδήσεις.
Γείρε στο στασίδι πίσω.
Μην λες κουβέντα,
άσε τ' αναμμένα κεριά
να μιλήσουν.
Patricia Mc Kernon Runkle
Όταν ο άντρας,
Μπαίνει στη γυναίκα,
Σαν τον αφρό των κυμάτων
Που διεισδύει στην ακτή,
Ξανά και ξανά,
Κι η γυναίκα ανοίγει
Το στόμα της μ’ ευχαρίστηση
Και τα δόντια της λάμπουν
Σαν το αλφάβητο,
Ο Λόγος του Θεού εμφανίζεται
Μαδώντας ένα άστρο,
Και ο άντρας
Μέσα στη γυναίκα
Δένει ένα κόμπο
Έτσι που να μην είναι
Ποτέ ξανά χωριστά
Κι η γυναίκα
Σκαρφαλώνει σ’ ένα λουλούδι
Και καταπίνει το μίσχο του
Κι ο Λόγος του Θεού εμφανίζεται
Και ξαμολάει τα ποτάμια τους.
Αυτός ο άντρας,
Αυτή η γυναίκα,
Με τη διπλή τους πείνα,
Προσπάθησαν να περάσουν
Μες απ’ το παραπέτασμα του Θεού
Και σύντομα το έκαναν,
Παρόλο που ο Θεός
Μέσα στη διαστρέβλωσή του
Λύνει τον κόμπο.
..........
When man,
enters woman,
like the surf biting the shore,
again and again,
and the woman opens her mouth with pleasure
and her teeth gleam
like the alphabet,
Logos appears milking a star,
and the man
inside of woman
ties a knot
so that they will
never again be separate
and the woman
climbs into a flower
and swallows its stem
and Logos appears
and unleashes their rivers
This man,
this woman
with their double hunger,
have tried to reach through
the curtain of God
and briefly they have,
though God
in His perversity
unties the knot.
Anne Sexton
και χρωματίζω ήχους
σε κωφάλαλους τοίχους
από στοίχους εκτρέπω στίχους
υποήχους τε και υπερήχους
βαθείς κι επιφανειακούς
ολόφωτους και σκοτεινούς
τα μάτια τέντωσε ν'ακούς
όσα δεν βλέπει ο μέσος ους
......................
and I colour sounds
on deaf mute walls
from rows I deflect lyrics
infrasounds and ultrasounds
deep and superficial
luminous and darkish
stretch your eyes to hear
what the average ear can't see
Panagiotis Xourafas
από το στρώμα
σκέφτηκα το κατάστρωμα,
και απο το κατάστρωμα
σκέφτηκα το ταξίδι
και απο το ταξίδι
σκέφτηκα το κλειδοκύμβαλο
του αέρα με τη θάλασσα
και από κεί σκέφτηκα
τα μάτια σου,
και απο τα μάτια σου
σκέφτηκα ενα υψίπεδο
με ηλιοτρόπια και δροσουλίτες
και απ το πλατό αυτό ψηλά
πίσω πάλι στο στρώμα,
και τότε συλλογίστηκα
πως τα διάφανα κουκούλια
κάτω απο το παλιό κρεβάτι
είναι ακόμα ζωντανά,
και αναθάρρησα
.................
from the mattress
I visualized the deck,
and from the deck
I visualized the journey
and from the journey
I visualized the piano
of the air with the sea
and from this image
I visualized your eyes,
and from your eyes
I visualized an upland
with sunflowers and drosoulites
and from this plateau
back on the mattress again,
and then I speculated that
the transparent cocoons
under the old bed
are still alive, and thus
I was encouraged
1/11/17
Panagiotis Xourafas
"Ας ζυγιστούμε, έτσι όπως
ταλαντευόμαστε στη λίμνη"
Hölderlin
Ευτυχισμένος αυτός που έζησε κάτω από ξένο ουρανό,
που η ειρήνη του δεν έχει διαταραχτεί, και χαρούμενος
ψάχνοντας μέσα στο τραχύ φαράγγι των ματιών
στην αγάπη δεν βρίσκει ψέμα να κρύβεται εκεί.
Και ο οποίος εκτιμά τις μέρες του, την μία
το ίδιο με την άλλη, όπως τα ισάξια μέρη
ενός μετρημένου θησαυρού, και δεν καταδιώκει
την φευγάτη μνήμη μίας άλλης.
Ευτυχισμένος αυτός που δεν κοιτάζει πίσω,
όπου το παρελθόν, πάντα ακόρεστο, μας παίρνει
μέχρι και την ελπίδα, το αγνό πιόνι της εκεχειρίας
που ο θάνατος μας είχε προσφέρει.
Ευτυχισμένος αυτός που
δεν σπρώχνει με βία την επιθυμία μπροστά,
που αφήνει τα κουπιά και ξαπλώνει
στη φευγαλέα βάρκα, προς τα σύννεφα, σιωπηλός
κι αφήνεται ήρεμος σε γαλήνια νερά.
.....................
"Uns wiegen lassen, wie
Auf schwankem Kahne der See"
Hölderlin
Feliç qui ha viscut dessota un cel estrany,
i la seva pau no es mudava;
i qui d’uns ulls d’amor sotjant la gorga brava
no hi ha vist terrejar l’engany.
I qui els seus dies l’un per la vàlua de l’altre
estima, com les parts iguals
d’un tresor mesurat; i qui no va a l’encalç
del record que fuig per un altre.
Feliç és qui no mira enrera, on el passat,
insaciable que és, ens lleva
fins l’esperança, casta penyora de la treva
que la Mort havia atorgat.
Qui tampoc endavant el seu desig no mena:
que deixa els rems i, ajagut
dins la frèvola barca, de cara als núvols, mut,
s’abandona a una aigua serena.
Carles Riba
Σαν ανεμόσκαλα
στο φεγγαροφωτο
η σκιά των ασωμάτων
χορεύει αδυσώπητα
ενα δαιμονισμένο σουίνγκ
με το λιωμένο καλντερίμι.
Γυμνή χορογραφία,
το φως που πάλλεται,
η αχτίδα που λυγίζει
στή ρωγμή της καμαρης,
τέμνοντας την αλήθεια
απο το ήμισυ της ηδονής.
Σίγησε την ανάσα με κρασί
και στα στερνά της αύρας
άσε τον άνεμο να αγριεύει-
δεν καρφώνονται οι πέτρες
δεν λησμονουν τα κύματα,
των φυκιών τις μνήμες.
Μόνο η νύχτα δικαιώνεται
κι ο βαθύτερος πηλός της,
του φεγγαριού η κόλλα.
.....................
Like a ladder
in the moonlight
the shadow of the bodiless
is dancing relentlessly
a daemonical swing
with the melted cobbled path.
Naked choreography,
the pulsing light,
the beam bending
in the crack of the chamber,
intersecting the truth
from half of the pleasure.
Silence breathing with wine
and at the ends of the aura
let the wind get wild and wild-
for the stones can't be nailed
for the waves can't forget,
the seaweed memories.
Only the night is justified
and its deepest clay,
the glue of the moon.
Panagiotis Xourafas
Την δεύτερη φορά
(παπαρούνες, ανεμώνες)
όταν πρωτομιλήσαμε
(θαλασσόκρινα, περικοκλάδες)
μου σμίκρυνες χαμόγελα
(σπάρτα, καλέντουλες)
σε text emoticons.
(κι αμάραντοι.)
Δεν πρόλαβα να σου πω
(ασφόδελοι, άκανθες)
μπρος στο χαμόγελο σου
(μπλέ ορχιδέες, ίριδες)
πως ωχριούν τα σύμβολα.
(τα αγριολούλουδα)
...................
The second time
(poppies, anemones)
when we first talked
(sand lilies, bindweeds)
you shrinked me smiles
(sedges, calendulas)
in text emoticons.
(and amaranths.)
I did not get to tell you
(asphodels, acanthuses)
before your smile
(blue orchids, irises)
how symbols fade.
(the wildflowers)
Panagiotis Xourafas
18/8/17
(Pic: Anna Karina
from Alphaville)
