I.
εξω από κάθε παράθυρο
το στερέωμα του Βίνσεντ
στερεωμένο στα φύλλα του,
μα στα άφατα καρδιοχτύπια
ακροπατούν τα μονοπάτια
να προλάβουν πριν το φως
τα βήματα των θλίψεων,
όσο ακροβατούν τα κύματα
να θραύσουν το ασαλάγητο
θεμέλιο του κακού
II.
πίσω απ' τις κουρτίνες
μέσα απ' τα σκεπάσματα
κρύβω την ανυπαρξία μου,
δαγκώνω τα χείλη του κενού
για μια χορδή ευφορίας
λίγο ζωντανό χρώμα ζωής
που σπάει με το πρώτο δάκρυ
που κολλάει για να ξανασπάσει,
υπενθυμίζοντας στην κόλλα
πόσο εύθραυστη είναι η αγάπη
.................
I.
outside each window
Vincent's universe
fastened to its shutters,
but to untold heartbeats
paths walk on their toes
for the steps of sorrow
to catch up with the light,
as long as the waves swing
to fracture the soundless
foundation of evil
II.
behind the curtains
into the bedding
I hide my nonexistence,
and bite vacuum's lips
for a string of euphoria
for a little vivid color of life
breaking by the first tear
sticking till it breaks again,
reminding to the glue
how fragile love is
Panagiotis Xourafas
20/5/2017
Εσύ κι εγώ κλειδωμένοι
στον ύπερο του ανθούριου
μόνο η πνιχτή ανάσα
του ανείπωτου χαλαζία
να ραγίζει τα σχήματα.
Ξεχασμένος οιωνός
στο χώμα κάτω ακλαυτο,
το αυγό του πουλιού
σαν σπασμένο βιτρό
μιάς αγέννητης θνητότητας,
σε τομή εγκάρσια κείται
στο παγωμένο ξέφωτο
του υπερβόρειου δάσους
................
You and me locked
in the anthurium's pistil
only the choked breath
of the untold quartz
to cracking the shapes.
Forgotten omen
tearless οn the ground,
the ovule of the bird
like a broken stained glass
of an unborn mortality,
is lying in cross-section
in the frozen clearing
of the hyperborean forest
Panagiotis Xourafas
Φύλλα
προσκείμενα
στο ηλιοβασίλεμα
καρδιές κρεολές
αρτηρίες και φλέβες
ροές πλασμένες από
λιανόκλαδα και χέρια,
θηκάρια και μέσα λάμες
υπολοίπων φεγγαριών
τις γυάλινες νύχτες
λευτερώνονται
μαχαιρώνοντας
το μπόσικο σύμπαν
δραπετεύουν
από τις τσέπες τους
σκίζουν ορίζοντες
κι απλώνουν αίμα
στα λιθάρια τους
τα γιομάτα χέρια τους
ν' αδειάσουν το κενό,
φίλα προσκείμενα
αραιά χαμογελούν
δύο σύννεφα παιδιά
ακονίζοντας σιωπηλά
την χαλκή αγωνία τους
στο ακόνι της δύσης.
...................
Leaves
adjacent
to the sunset
creole hearts
arteries and veins
streams made of
thin branches and hands,
sheaths and inside blades
of remaining moons
in the glassy nights
are freed
stabbing
the loose universe
escaping
from their pockets
they sliver horizons
and spread blood
on their stones,
their wretched hands
as to empty the gap,
while friendly adjacent
two kid clouds
smile thinly
sharpening silently
their copper distress
at the grindstone of the west.
Panagiotis Xourafas
11/05/17
διπλό άγγιγμα του αντίχειρα
και μύρισα τον ήχο της εικόνας
.........
double flicking of the thumb
and I smelled the sound of the picture
Panagiotis Xourafas
(Απρίλιος 2017)
ανακάλυψα απόψε
σταθερά που κρύβεσαι,
σε ευθείας σκοτεινής
το ουράνιο τσάκισμα
μπαντιέρα τρεμάμενη
θαλασσογραφίας άγνωστης
ενεά στο μισοσκόταδο
σαν καντήλι λερωμένο
από αχτίδες στέρφες
έμαθα πως σε υπομένουν
τροφοβλάστες άγρυπνες
που πνίγουνε στην ώχρα
το ξερό αίμα της μνήμης,
κι αποσταγμένα αρχαία πάθη
κυανοφυκών στα τρίσβαθα
πως σε ποδοπατούν
ω πορφυρόσχημο
της αλλαγής αιδοίο
γνέφει στα νέφη δυτικά
η ελαχιστότητα της, κι έτσι
όπως ανεμοσκορπίζομαι
ραγίζει η ρώγα του γαλαξία
...........................
I found out tonight
where you constantly hide,
in the dark straight line
of the celestial crumple
a flickering flag
of an unknown seascape
speechless in half light
like a candle soiled
from sterile beams
I've learned that
sleepless trophoblasts
manage to endure you
drowning in the ocher
the dry blood of memory
and distilled ancient passions,
blue green algae in the vast depths
that trample on you
Oh, purple shaped
change of the vagina,
its minimality whispers
to the clouds in the west
and as I scatter in the wind,
the galaxy's nipple
keeps cracking
Panagiotis Xourafas
Πόσο ζυγίζει ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα;
Πόσο ζυγίζουν χώρια το αμπαλάζ
χώρια τα τριαντάφυλλα;
Πόσο ζυγίζουν τα τριαντάφυλλα
χώρια τα σεπαλα , χώρια τα κοτσάνια;
Πόσο ζυγίζουν τα κοτσάνια
χώρια τα φύλλα,χώρια τα αγκάθια;
Πόσο ζυγίζουν τα αγκάθια
χώρια η νότη, χώρια η νιότη;
Πόσο ζυγίζει το τριαντάφυλλο
χώρια το χέρι, χώρια το αίμα;
Πόσο ζυγίζει ένα ποίημα
χώρια το τριαντάφυλλο;
.......................
How much does a bouquet of roses weigh?
How much does
the packaging itself weigh
without the roses?
How much the roses weigh
without the sepals,without the stalks?
How much do the stalks weigh
without the leaves,without the thorns?
How much do the thorns weigh
without the moisture,without the youth?
How much does the rose weigh?
without the hand,without the blood?
How much does a poem weigh
without the rose?
Panagiotis Xourafas
Μαζευόμαστε εδώ
σε έναν κύκλο
που τον λένε έλλειψη,
καθένας μας σε τριάδες
σχηματίζουμε κάθε φορά
ένα τρίγωνο σκαληνό
εγγεγραμμένο
ένας κύκλος κύκνος
μια άναυδη τελειότητα,
ετοιμάζουμε δέηση
στην βαρβαρότητα
στην ανθρώπινη βεβαιότητα
που πασχίζει να συλλάβει
το άπειρο, αιχμάλωτο
στην απόχη της αποχής,
σαν το φως που γλιστράει
στη χαραμάδα χαράματα
και σου καίει τα βλέφαρα,
για κείνα τα συναισθήματα
από ενισχυμένο σίδηρο
που σκίζουν τις σάρκες
μαζευόμαστε εδώ,
χωρίς κανένα σχέδιο
γιατί αυτό ήταν το σχέδιο.
..............
We're gathered here
in a circle
which they call lack,
each of us in triplets
we form each time
a scallop triangle
Registered
a swan circle
an uncanny perfection,
we prepare forgiveness
to barbarity
to human certainty
which is struggling to capture
the infinite, captive
in the face of abstention,
like the light that glides
in the heap of dawns
and burns your eyelids,
for those feelings
of reinforced iron
which tears the flesh
we gather here,
without any plans
because that was the plan.
Panagiotis Xourafas
Χανιά, 11/3/17
και δη σήμερα, τ' αστέρια
όσο υλακτούνε πόρπες
από γενέθλιους κοιτώνες,
αποσυντίθενται οι καρυάτιδες
ο χρόνος και τα εκθέματα του,
πρώτα τα μάτια χάνονται
-φονιάδες της αγάπης-
έπειτα τα χέρια
κατόπιν οι γλώσσες,
σχωράτε με θα ενοχλήσω
γλιστρώντας στις βλέννες
της παχιάς ευδαιμονίας σας
κι από κει στους υπονόμους
της γκρίζας ανοσμίας σας.
Κι έτσι μυρουδιά δεν πήρατε
ότι σας σκότωσαν, αλλά πάλι
λες και ζήσατε ποτέ...
......................
Notably today, stars
while barking buckles
from birthday dormitories,
the caryatides decompose
time and its exhibits,
at first the eyes are lost
-oh you killers of love-
then the hands
then the tongues,
forgive me if I'm disturbing,
slipping into the mucus
of your fat bliss
and from there to the sewers
of your grey anosmia.
So you did not get any smell
they killed you, but then again
you've never lived before...
Panagiotis Xourafas
(4/2/17)
ακόμα
αίμα στάζει
απ' την κορνίζα
το ηλιοβασίλεμα-
λοιπόν,
μην με παρηγορήσεις
για υπαρκτά λάθη
με ανύπαρκτα άνθη
άσε με
να απολαύσω τη θλίψη μου
υπό όρους δεν έρχεται η νύχτα,
το δάκρυ
ούτε σαν λέξη δεν υπάρχει
αν δεν το γευτούν πρώτα
στη γλαυκή γωνία τους
τα χείλη
ένα σωρό
φθόγγοι αγέννητοι
αποσυνάγωγοι,
στο πασαπόρτι το κενό
σβησμένη αχνιστή γραφή
αχαρτογράφητη έρημος
λευκή σαν υποσέντονο,
δύσκολο που ναι
το φευγιό εμπρός
σαν σύννεφο δίχως ρόλο,
κι είναι τα μάτια μας
απισχνασμένοι κόγχοι
σαν ανταμώνουμε-
ας το τελειώνουμε,
μα πώς;
....................
still
the sunset
is dripping blood
from the frame-
well,
Don't comfort me
for existent mistakes
with non-existent flowers
just let me
enjoy my sorrow
the night doesn't come
conditional,
the tear
neither as a word exists
if not tasted first
in their glaucum corner
by the lips
lots of
unborn sounds
outcast,
in the blank passport
erased vaporish writing
uncharted desert
white as a contour sheet,
fleeing ahead
is so difficult
like a cloud without a role,
and our eyes look
like raw-boned niches
when we meet-
let's finish it,
but how?
Panagiotis Xourafas
18/01/2017
Και η βροχή αποκάλυψε
το περιόστεο του χειμώνα:
επρόκειτο για γυναικεία μορφή,
σαν μαρμαρωμένο όνειρο
που ανύποπτο κοιμήθηκε
στο προ Χριστού εργαστήρι
και ξύπνησε στο σήμερα
νεκρό
έτσι την βρήκε
το απόξερο παρόν
ασώματη αντηχηση
στη δαντελένια ρεματιά του
με τον αιώνιο ναύλο της
στ' άχρωμα μάτια
σφαλισμένο,
κάποιος την λάτρεψε,
κάποιος την σκότωσε
πριν πάρει δεύτερη πνοή
ή κατ' άλλη εκδοχή
αυτοκαρατομήθηκε
στην κοψιά της την ίδια.
................
And the rain revealed
The periosteum of winter:
It was a female figure,
like a marbled dream
unsuspectingly fallen asleep
in the pre-Christ workshop
and woke up today
dead
So found her
the arid present
a bodiless resonance
in its lacy ravine
with her eternal fare
secured,
in those colourless eyes
someone loved her,
someone killed her
before taking a second breath
or otherwise
she was self decapitated
by her own figure.
Panagiotis Xourafas
28/01/2017
