What Did You Learn In School Today?

[ Τι έμαθες στο σχολείο σήμερα

αγαπητό μου παιδί; ]

Έμαθα ότι η Ουάσιγκτον δεν είπε ποτέ ψέματα

Έμαθα ότι οι στρατιώτες σπάνια πεθαίνουν

Έμαθα ότι όλοι είναι ελεύθεροι

Και αυτό μου το είπε ο δάσκαλος

Έμαθα ότι οι αστυνομικοί είναι φίλοι μου

Έμαθα ότι η δικαιοσύνη δεν τελειώνει ποτέ

Έμαθα ότι οι δολοφόνοι πεθαίνουν για τα εγκλήματά τους

Ακόμα κι αν κάνουμε λάθος μερικές φορές.

Έμαθα ότι η κυβέρνησή μας πρέπει να είναι ισχυρή.

Είναι πάντα σωστό αυτό και ποτέ λάθος.

Οι ηγέτες μας είναι οι καλύτεροι άνθρωποι

Και τους εκλέγουμε ξανά και ξανά

Έμαθα ότι ο πόλεμος δεν είναι και τόσο κακός.

Έμαθα για τους σπουδαίους πολέμους που είχαμε.

Πολεμήσαμε στη Γερμανία και στη Γαλλία

Κάποια μέρα μπορεί κι εγω να έχω την ευκαιρία μου

Και αυτό έμαθα στο σχολείο σήμερα.

[ Τι έμαθες στο σχολείο σήμερα

αγαπητό μου παιδί; ]

Pete Seeger

(1919-2014)

Του Ανέμου Η Κόρη - Wind's Daughter

 

Μιάς ανεμώνης
με κάλεσαν 
τα δάκρυα.

Βάφτηκα 
σε όλα της 
Τα χρώματα

Αρέσκεται
του ανέμου η κόρη
στο εύθραυστο
λευκό

Βλέμμα στραμμένο
Στο εφήμερο
όσα με απλότητα
αγαπά.

................

I was invited 
by the tears
of an anemone.

I got dyed
in all of her
Colours

Wind's daughter
is fond of
the fragile
white

Her gaze directed
to the evanescent
all she simply
loves.

Mirella Kalantzi

Τα Μάτια Σου - Your Eyes

Τα μάτια σου
είναι κατιφέδες,
που τα ριζικά τους 
διαπερνούν τους αρμούς 
του σημαίνοντος
για να δέσουν βαθιά 
στη καυτή σάρκα της γης, 
στην πηγή της αγάπης.

Τα μάτια σου,
είναι κατιφέδες,
θάλασσες πενθήλιες
από διχρωμίες πάθους 
και φωτιές ασύνειδες,
που με το σκάφος τους 
σκορπούν τον ουρανό 
και στον ύπερο τους 
γονιμοποιούν τον ήλιο. 



……



Your eyes are 
calendulas, that 
their fateful roots 
penetrate the joints
of the signifier
to anchor deeply in 
the hot flesh of the earth,
at the source of love.

Your eyes are 
calendulas, seas 
with mourning suns 
of two coloured passion
and unconscious fires
that scatter the sky 

with their vessel and 

inside their hyperuses
they fertilise the sun. 

Panos Xourafas

Compañero

Έχεις αλλεργία
στα όνειρα
γι αυτό με καλείς 
να στρώσω κρυφά 
στο άγριο στρώμα 
νυχτολούλουδα 
από τα έγκατα 
της φύσης σου.

Μου ψιθυρίζεις 
παλιές πληγές 
που ξανανοίγουν
τελετουργικά 
τις άγριες νύχτες,
με προσκαλείς
στων στίχων τις ραφές 
να αποστειρώσω ρίμες 
με νότες σιωπηλές.

Συνεχίζεις 
να δοκιμάζεις 
το κλειδί του σολ 
στις κλειδωνιές 
του αιμωδικού μου
σύμπαντος, 
με καλείς να γίνω
κλεπταποδόχος 
χρωμάτων και ήχων
του παρελθόντος,
που απαλλοτρίωσες 
εσύ, η βιγλατόρισσα 
του μέλλοντος.

Μα έχεις αλλεργία 
στα όνειρα, αλίμονο
κι έτσι ανασύρεις
τόμους ολάκερους 
από κοντινά ματιών, 
πλάνων μαζί 
και πλανεμένων,
και μακρινά από 
παρειδώλια νεφών
και φτερά αγγέλων 
αφελών,
που κατέπεσαν 
στη λασπωμένη γη.

Κι ύστερα κάνεις 
ειδικά αφιερώματα, 
μου λες να υποσχεθώ 
σελιδοδείκτης 
πως θα γίνω
στο παλιό τεφτέρι σου, 
και να σε αφήσω ήσυχα 
να αποσυρθείς μετά,
στην μυστική σου 
ανενόχλητη αθανασία.

..........

You are allergic

to dreams

that's why you call me

to lay night flowers

secretly over

the wild mattress,

from the depths

of your nature.

You whisper me

of old wounds

reopening ritually 

all through

the wild nights,

you invite me in 

the seams of the verses

to sterilize rhymes

with silent notes.

You keep on

trying out

the sol key

in the locks

of my numbsome

universe,

you ask me to 

be fence of

colors and sounds

of the past,

expropriated by you,

the guardian

of the future.

But you are allergic

to dreams, alas

and that's how 

you retrieve

whole volumes

of eyes closeup shots,

both deceiving 

and seducing,

and long shots of

cloud mirages and 

naive angel wings

which fell down on 

the muddy ground.

And then you make

special tributes,

you ask me to promise

that I will be 

the bookmark

in your old notebook,

and leave you alone

to retire afterwards,

in your mystical and 

undisturbed immortality.

Panos Xourafas

Επανάσταση - Revolt

Επαναστάτησαν τα ρόδα 
Και σπάσαν τις προθήκες  

Ρίξαν τα φύλλα οι ανάσες τους
στο πάτωμα του χειρουργείου 

Και ράψαν πάνω τους φτερά 
στην σκουριασμένη νύχτα. 

........

The roses rebelled

And broke the showcases

Their breaths dropped the leaves

on the operating room floor

And sewed wings on them

in the rusty night.

Panos Xourafas

J + J

Είμαστε 
δεν είμαστε 
Δυο στρώματα  
φαιού βασάλτη

Που συνθλίβουν 
στο σεντόνι τους 
Μια άγρια φράουλα.
 
Μας ξυπνάει απότομα 
Ο ήλιος που ψυχορραγεί
στο δυτικό παράθυρο 

Κι απλώνει ολόγυρα 
κερί καυτό ν’ αντέξουν 
Της ερήμου τα φτερά. 

Με το γύρισμα της μίζας 
Το φεγγάρι ξεπροβάλλει 

απ' τις ακτίνες της μηχανής
στη δερμάτινη σέλα 

Κι η φύση κουρδισμένη 
υποδέχεται τον συνθέτη
Και την Αντελίτα του. 

 
Μέχρις ότου βρεθεί 
εκείνο που έμοιαζε 
ολότελα χαμένο
Θα επιστρέφω:

Το ταξίδι μου 
θα ‘ναι η ζητωκραυγή 
του σκοταδιού

Θα ‘ναι ο στεναγμός 
του γιασεμιού 
πριν τη γλυκιά αγκαλιά  
Της νύχτας των διαττόντων

Θα ‘ναι το ποδοβολητό 
του αλόγου στο λιθόστρατο 
που κυνηγά την πτώση του
με οιστρήλατη μανία

Θα ‘ναι ακροτελεύτια 
η πορφυρή γαλήνη
ή κάτι που μοιάζει
με ανακωχή.



........



We are
more or less
Two layers
of gray basalt

Crushing
on their sheet
A wild strawberry.
 
The soul-bleeding sun

wakes us up abruptly
through the west window

Spreading all around
hot candle to endure
The wings of the desert.

By turning the starter on
Full moon is rising
from the wheel spokes

to the leather saddle

And nature is tuned
welcoming the composer
And his beloved Adelita.

Until it is found out
what seemed at first
as completely lost
I'll be coming back:

My journey will be 

the cheering
of darkness

The sigh
of jasmine before 

the sweet embrace of
The night of San Lorenzo

The horse's footstool
on cobbled ground
while pursuing its downfall

in estrous blazing fury

Will be purple peace

at its final edge 
or a thing similar
to a truce.

Panos Xourafas

Vipera Verde

Ράβε ξήλωνε τα κύματα 
και πέταξε η θάλασσα  
στην ρωγμή του βράχου 
το παλιό γνωστό της δέρμα 
σαν πράσινη μικρή οχιά.

Οργισμένες οι φολίδες 
κάθε στιγμιαίο δάκρυ τους 
και μια φυσαλίδα ασφυξίας
που εκτονώνεται κρυφά
στη γραμμή του αίματος.

Σαν κισσός δηλητηριώδης 
στο σώμα του νέου φωτός 
που αδυνατεί να γεννηθεί,
τυλίγεται το βράδυ απόψε 
η νιόβλαστη ταραχή μου.




Λονδίνο 
2018
(Art: Camilla Derrico) 



……..



Sewing and unpicking 
waves of the sea tossing 
her well-known old skin 
through the rock’s crevice 
like a small green viper. 

Angry reptilian scales
each momentary tear
is a suffocation bubble
while vented secretly
in the bloodline.

Like poison ivy, round
the body of new light
unable to be born
my fledgling agitation
is coiled tonight.

Panagiotis Xourafas

Θεώρημα - Theorem

 

Ω υποτείνουσα της καθόδου 
Το τετράγωνο των κυμάτων σου 
Με θλίβει στις κλειστές γωνιές 
Των τετράγωνων πλευρών σου 

………

Oh hypotenuse of descent

The square of your waves

Hurts me in the strait angles

Of your square sides

Panos Xourafas 

Η Παρουσία Της Αγάπης - The Presence Of Love

Και στης ζωής την πιο θορυβώδη ώρα 
ψιθυρίζει ακόμη η ατελείωτη αγάπη σου
σαν καρδιάς παρηγορητικός μονόλογος.

Πλάθεις τις ελπίδες μου, με δημιουργείς 
και την αγάπη οδηγείς με της καρδιάς 
το σφυγμικό το κύμα, σ'όλο μου το είναι.

Πλαγιάζεις στις ατέρμονες σκέψεις μου 
Σαν το ξανθό φως του δειλινού, σαν το ρικνό 

νερό του ποταμού παραμονή καλοκαιριού 

ή το καθρέφτισμα του σύννεφου στη λίμνη. 

Κοιτάζοντας στον ουρανό, που γέρνει πάνω σου, 

πόσο συχνά μακαρίζω της μοίρας το παιχνίδι

εκείνο, που μ'έκανε να σ'αγαπήσω. 



.................

And in Life's noisiest hour,
There whispers still the ceaseless Love of Thee,
The heart's Self-solace and soliloquy.

You mould my Hopes, you fashion me within;
And to the leading Love-throb in the Heart
Thro' all my Being, thro' my pulse's beat;

You lie in all my many Thoughts, like Light,
Like the fair light of Dawn, or summer Eve
On rippling Stream, or cloud-reflecting Lake.

And looking to the Heaven, that bends above you,
How oft! I bless the Lot that made me love you.




Samuel Taylor Coleridge 

Γραμμές - Lines

Από παλιά, η πιο 
αντιπαθητική φράση
που θυμάμαι ήταν το 
«αν το θες μπορείς, 
στο χέρι σου είναι.»
Μεγαλώνοντας είδα 
ότι το μόνο ανεξίτηλο 
πράγμα στο χέρι μου
ήταν οι γραμμές του. 
Τόσα χρόνια ιδιες 
κι απαράλλαχτες,
αγέραστες, αγέλαστες
αγεωγράφητες. 
Τόσα χρόνια εκεί 
ουράνια τόξα τσέπης
υπό κατασκευή, 
έτσι γιά να έχω 
την ευφάνταστη 
προοπτική.
Να όμως που το έργο 
φοβάμαι παρατράβηξε 
και οσονούπω η σύμβαση
θα μου καταγγελθεί.


...............



From my early days, 
the most obnoxious phrase
that I can remember is 
"Can do it if you want, 
it's in your hands."
Growing up I saw
that the only indelible
thing in my hand
were its lines.
So many years 
self-same 
and unchanged,
ageless, sullen
and uncharted.
So many years 
lying there like
pocket rainbows
under construction,
just to have
the imaginative
perspective.
But now the project
I fear has been overdone
and soon my contract
will be reported.

Panos Xourafas