Μιά Μέρα Προβλέπω - One Day I Predict

Μια μέρα προβλέπω 

θα εκπλαγούμε 

με τη δύναμή μας 

Θα κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον 

έκπληκτοι και θα πούμε 

Δεν ξέραμε ότι μπορούσαμε 

να το κάνουμε αυτό 

Μια μέρα το μονοπάτι 

θα είναι τόσο καθαρό 

Που όλοι θα πούμε: 

είναι προφανές 

Και θα φαντάζει απίστευτο

πως δεν μπορέσαμε καιρό 

στό δρόμο αυτό να βγούμε 

Μια μέρα προβλέπω 

θα διηγούμαστε

Αυτήν την μεγάλη

αληθινή ιστορία 

Ένα είδος αντι-Ιλιάδας 

για την επόμενη εποχή 

Που αφορά όλους εμάς

που πιστεύουμε ότι 

δεν είμαστε πολεμιστές 

Όλους εμάς που φοβόμαστε 

ότι δεν είμαστε γενναίοι

.......................................

One day I predict
We'll be amazed
At our strength
We will look at one another
Astonished and say
We didn't think we could do this

One day the path will be so clear
We will all say:  it's obvious
And we will hardly believe
We couldn't see the way before

One day I predict
We'll have this great true story to tell
A kind of anti-iliad
For the coming age
Involving  all of us
Who think we are not warriors
And all of us who fear
We are not brave

Robert Priest

 

Ηφαιστειακά Φαινόμενα - Volcanism

Είμαστε η εσαεί μεταβαλλόμενη γη

που πάντα αλλάζει σχήμα

νέοι χάρτες αμέσως προξενούν

νέες αναταραχές

ήμουν κάποιος και μετά σε γνώρισα…

οι άνθρωποι αλλάζουν ο ένας τον άλλον

και εκρήξεις προκαλούν αναμεταξύ τους

γιατί βαθιά καιγόμαστε, πυρπολημένοι

από όλα τα είδη μάγματος

και ένα βουνό αγάπης εγείρεται-

υψώνοντας το τοπίο της ζωής μας

είμαστε η εσαεί μεταβαλλόμενη γη

................

We are the ever-changing earth

always taking shape

new maps immediately misleading

new upheavals

I was someone and then I met you…

people change each other

even cause eruptions within each other

for deep down we are kindled, determined

by all kinds of magmatic associations

and a mountain of love rises-

lifting the landscape of our lives

we are the ever-changing earth

Jónas Thorbjarnarson

Οι Νεκροί Άγγελοι - Los Angeles Muertos

 

Αναζητείστε τους, αναζητείστε τους:
μέσα στην αϋπνία των λησμονημένων αυλακιών,
μέσα στις υδρορόες που διακόπτονται από τη σιωπή των σκουπιδιών. 

Όχι μακριά απ’ τα έλη τ’ ανίκανα να διαφυλάξουν ένα σύννεφο,κάποια χαμένα μάτια,ένα σπασμένο δαχτυλίδι

ή ένα πατημένο άστρο.

Γιατί τους είδα:
μέσα σ’ αυτά τα στιγμιαία ερείπια που φανερώνονται στις καταχνιές.

Γιατί τους άγγιξα:
μέσα την εξορία ενός πεθαμένου πλίνθου,
που έπεσε μες στο μηδέν απ’ έναν πύργο ή ένα κάρρο.

Ποτέ στο πέρα από τις καπνοδόχες που καταρρέουν

ούτε από τούτα τα επίμονα φύλλα που αποτυπώνονται στα παπούτσια.

Μέσα σε όλα αυτά,

Όμως ακόμα και μέσα σ’ αυτές τις περιπλανώμενες σχίζες που αναλώνονται δίχως φωτιά,

μέσα σ’ αυτές τις αποκαμωμένες απουσίες από τις οποίες πάσχουν τα εύκολα που χωρίζουν,

όχι μακριά από τα ονόματα και τα σημάδια που κρυώνουν πάνω στους τοίχους.

Αναζητείστε τους, αναζητείστε τους:

κάτω απ’ την κέρινη σταλαγματιά που σαβανώνει τη λέξη ενός βιβλίου

ή κάτω απ’ την υπογραφή στην άκρια μιας επιστολής

απ’ αυτές που φέρνει κυλώντας η σκόνη.

Κοντά στο χαμένο θραύσμα μιας μποτίλιας,

σε μια πατημασιά που ξεστράτισε μέσα στο χιόνι,

σ’ ένα ξυράφι εγκαταλειμμένο στο χείλος ενός γκρεμού.

(Μετάφραση: Τάκης Βαρβιτσιώτης)

.............

Buscad, buscadlos:

en el insomnio de las cañerías olvidadas,

en los cauces interrumpidos por el silencio de las basuras.

No lejos de los charcos incapaces de guardar una nube,

unos ojos perdidos,

una sortija rota

o una estrella pisoteada.

Porque yo los he visto:

en esos escombros momentáneos que aparecen en las neblinas.

Porque yo los he tocado:

en el destierro de un ladrillo difunto,

venido a la nada desde una torre o un carro.

Nunca más allá de las chimeneas que se derrumban,

ni de esas hojas tenaces que se estampan en los zapatos.

En todo esto.

Más en esas astillas vagabundas que se consumen sin fuego,

en esas ausencias hundidas que sufren los muebles desvencijados,

no a mucha distancia de los nombres y signos que se enfrían en las paredes.

Buscad, buscadlos:

debajo de la gota de cera que sepulta la palabra de un libro

o la firma de uno de esos rincones de cartas

que trae rodando el polvo.

Cerca del casco perdido de una botella,

de una suela extraviada en la nieve,

de una navaja de afeitar abandonada al borde de un precipicio.

Rafael Alberti

Θεοί - Gods

Η κ.Σέξτον κίνησε να ψάξει για τους θεούς.

Άρχισε να κοιτάζει στον ουρανό

-προσμένοντας έναν μεγάλο άσπρο άγγελο με μπλε καβάλο.

Κανένας.

Κοίταξε μετά σε όλα τα σπουδαία βιβλία

και η εκτύπωση πετάχτηκε πάνω της.

Κανένας.

Έκανε προσκύνημα στον μεγάλο ποιητή

και αυτός ξέρασε στο πρόσωπό της.

Κανένας.

Προσευχήθηκε σε όλες τις εκκλησίες του κόσμου

και έμαθε πολλά για τους πολιτισμούς.

Κανένας.

Πήγε στον Ατλαντικό, στον Ειρηνικό, για πιό σίγουρα...

Κανένας.

Πήγε στον Βούδα, στον Μπράχμα, στις Πυραμίδες

και βρήκε άπειρες καρτ ποστάλ.

Κανένας.

Στη συνέχεια επέστρεψε πίσω στο σπίτι της

και οι θεοί του κόσμου ήταν κλεισμένοι στό λουτρό.

Επιτέλους!

φώναξε,

και κλείδωσε την πόρτα.

...................

Ms. Sexton went out looking for the gods.

She began looking in the sky

—expecting a large white angel with a blue crotch.

No one.

She looked next in all the learned books

and the print spat back at her.

No one

She made a pilgrimage to the great poet

and he belched in her face.

No one.

She prayed in all the churches of the world

and learned a great deal about culture.

No one.

She went to the Atlantic, the Pacific, for surely God...

No one.

She went to the Buddha, the Brahma, the Pyramids

and found immense postcards.

No one.

Then she journeyed back to her own house

and the gods of the world were shut in the lavatory.

At last!

she cried out,

and locked the door.

Anne Sexton

Άγγελος - Angel

Υπάρχει ένας άγγελος 
πίσω απ' τις κουρτίνες.  
Με παρακολουθεί καιρό, 
μιά αιωνιότητα στιγμών 
και νομίζει πως δεν 
τον έχω πάρει χαμπάρι. 

Θέλει να μου μιλήσει 
μα δυσκολεύεται. 
Έχω ακούσει τη φωνή του
συχνά να συντονίζεται 
με τα παραθυρόφυλλα 
πάνω απ' το προσκεφάλι μου
λίγο πριν αποκοιμηθώ,  
φθόγγοι χαμηλόσυχνοι
σαν ραγισμένα ροδοπέταλα
σε ματωμένη παλάμη.  

Θέλει να μου ζητήσει 
κάποιου είδους βοήθεια,  
αλλά διστάζει μην 
το μάθει ο Μεγαλοδύναμος 
και τον στείλει μετάθεση 
στις θύρες της κόλασης. 

Υπάρχει ένας άγγελος 
πίσω απ' τις κουρτίνες. 
Μου άφησε σημείωμα 
στο πάτωμα πριν λίγο. 
Θέλει να ανοίξω τις κουρτίνες 
για να ανοίξει τα φτερά του. 
Κι έπειτα να χαθεί -λέει-
στού πολυελαίου τους κρυστάλλους. 
Θα μείνει μεταξύ μας. 



.................




There is an angel
behind the curtains.
She keeps track of me,
for an eternity of moments
and thinks I don't have
ever noticed her.

She wants to talk to me
but finds it difficult.
I have heard her voice
often coordinated
with shutters
over my headrest
shortly before I fall asleep,
low frequency sounds
like cracked rose petals
in a bloody palm.

She wants to ask me
for some kind of help,
but she hesitates in case
God Almighty knows it
and so transfers her
at the gates of hell.

There is an angel
behind the curtains.
She left me a note down
on the floor a while ago.
She wants me to 
open the curtains
to spread her wings.
And then get lost -as written-
in the chandelier's crystals.
It will stay between us.




Panagiotis Xourafas