Στα Επιτόκια Των Ημερών - In The Rates Of Days

Λαθραία όνειρα στ' απόνερα, αδιάκοπα
οι φυλλωσιές στων ψυχών το μάρμαρο
θωπεύουν την αειφόρο μήτρα του ποταμού,
σαν χέρια που αναζητουν σώματα
μια αντήχηση μεγαλείου από χρυσές τέφρες
που ανεμοσκορπίζονται στο γαλανό άγαρ,
στα επιτόκια των ημερών.

Λαθραία όνειρα στ' απόνερα, και πιο πέρα
τα απεχθή βλέμματα ερπόντων του θανάτου,
λειχηνιασμένοι βράχοι που κλειδώνουν φως
είναι πιά τα μακρινά ταξίδια του μυαλού
οδοί ανέξοδοι, αδιέξοδοι προορισμοί, σαν που
διαγραφουνε μεσημβρινούς παράλληλους
στα επιτόκια των ημερών.

Λαθραία όνειρα στ' απόνερα, μα φεύ,
το ρήμα κλίνουμε "απόλλυμι" εις πάσαν κλίσιν,
-μεταλλαγμένοι σε κείνους τους αλλόκοτους
τέτιγγες που μετά έτη δεκαεπτά στην ανυπαρξία,
αμέτρητες γεννούνε χρυσαλλίδες βδελυρές
και μετά ένα διάλειμμα θορυβώδους ζευγαρώματος
επιστρέφουν στο λασπωμένο τους τίποτα-
το μόνο που αλλάζει ειναι η urban υποταγή,
στα επιτόκια των ημερών...

.......................

Clandestine dreams in the backwash,
foliages over souls' marble ceaselessly
caress the unending matrix of the river,
like hands searching for bodies,
an echo of grandeur from golden ashes
that scatter on the azure agar,
in the rates of days.

Clandestine dreams in the backwash,
and nearby hideous looks of death crawlers,
distant mind journeys,these days are like
lichened rocks that keep locking up light,
inexpensive roads, cul-de-sac destinations
as they cross parallel meridians,
in the rates of days.

Clandestine dreams in the backwash,but alas,
we conjugate the verb "to lose" in every inflexion,
-mutated to these bizarre cicadas,that
after seventeen years of inexistence,
they give birth to myriads of abominable chrysalids
and after a break of noisy copulation
they return to their muddy nothingness-
the only difference is the urban subjection,
in the rates of days...


Panagiotis Xourafas

Στην Μετά Τον Αφανισμό Των Αισθήσεων Εποχή - To Post-Annihilation Era Of The Senses

ώθηση των εμπειριών προς κάπου
νοτιοανατολικοβορειοδυτικά ή πουθενά.
Ουτοπίες,ου τόποι, βοσκότοποι.Δεν βαριέσαι,

μεταμορφώνοντας-επαναλαμβάνω-τη
μεταμόρφωση που μου τάζουν,συνθλίβω
τα φτερά του απεχθούς εντόμου των -ισμών
ανάμεσα σε δυό στίχους του Ομήρου,ανθίσταμαι
στην άκομψη εξέλιξη της ουτοπίας
με τα ιδιόρρυθμα φύλλα των νηπενθών

.................

Impetus of experiences to some places
south-east-north-west or nowhere.
Utopias, non climes, pastures. Don't bather,

transforming-I repeat-the
transformation they promise me,I crush
the wings of the invidious insect of -isms
between two Homer's verses,I resist
to the graceless evolution of utopia
with the peculiar leaves of nepenthes.


Poetry : Giorgos Kasapidis
English Translation: Panagiotis Xourafas

Πολιτική. 5+1 Ρήσεις - Politics. 5+1 Quotes

1. Οι πολιτικοί είναι παντού ίδιοι:
Υπόσχονται να χτίσουν γέφυρες
ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν ποτάμια.
-Politicians are the same everywhere:
They promise to build bridges
even if there are no rivers.
Nikita Hrustsov

2. Ενας πολιτικάντης σκέφτεται τις επόμενες εκλογές.Ενας πολιτικός, τις επόμενες γενιές.
-A politician thinks of the next election;
a statesman thinks of the next generation.
James Clarke

3. Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής
είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται.
-Those who are opposed to politics are in favour
of the policies been enforced to them.
Bertolt Brecht

4. Στην πολιτική, διαδέχεται κανείς ηλίθιους
και αντικαθίσταται από ανίκανους.
-In politics, anyone succeeds idiots and
is replaced by insufficient.
Georges Clemenceau

5. Μια κοινωνία προβάτων θα βγάλει,αναπόφευκτα,
κάποια στιγμή, μια κυβέρνηση λύκων.
-A society of sheep will elect,inevitably,
some day, a government of wolves.
Henry de Jouvenel

6. Οι πολιτικοί είναι σαν τις πάνες. Και οι δύο
χρειάζονται συχνή αλλαγή γιά τον ίδιο λόγο.
-Politicians are like diapers. They both need
changing regularly and for the same reason.
Unknown

Τιθωνός και Ηώς - Tithonus & Eos (The New Poem Of Sappho)

Ο Tιθωνός κατά την μυθολογία ήταν γιος του βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα και της Στρυμούς.Τον αγάπησε η Ηώς, και οι θεοί του χάρισαν την αθανασία αλλά όχι και την αιώνια νεότητα. Η Ηώς (αρχ. Έως ή Αύως), η Αουρόρα των Λατίνων, στην μυθολογία ήταν η θεότητα-προσωποποίηση της αυγής, κόρη του Τιτάνα Υπερίωνα και της Τιτανίδας Θείας, και επομένως αδελφή του Ήλιου, του οποίου προηγείται κάθε μέρα στο ουράνιο ταξίδι του, και της Σελήνης.Η θεότητα αυτή κατά την μυθολογία ήταν καθημερινή πρόδρομος του Ήλιου στον οποίον και άνοιγε κάθε αυγή με τα ρόδινα χέρια της τη «Θύρα της Ανατολής». Έπειτα στεφανοφορούταν με άνθη που την εφοδίαζαν πτηνά και με πολύπτυχο πέπλο ανέβαινε στο τέθριππο άρμα της ρίχνοντας άνθη και με υδρίες σκορπούσε ροδόσταμο στη Γη («πρωινή δρόσος»), της οποίας οι σταγόνες άστραπταν σαν διαμάντια στις πρώτες ακτίνες του Ήλιου που ακολουθούσε αυτήν.
Πίσω στην ιστορία μας όμως, η Ηώς απήγαγε τον Τιθωνό μαζί με τον Γανυμήδη, κατά μία εκδοχή, για να τους καταστήσει εραστές της. Ο Τιθωνός και η Ηώς απέκτησαν μαζί δύο τέκνα, τον Μέμνονα και τον Ημαθίωνα. Ωστόσο, όταν ο Δίας κράτησε τον Γανυμήδη για τον εαυτό του, η Ηώς τον παρεκάλεσε να κάνει τον Τιθωνό αθάνατο, αλλά ξέχασε να του ζητήσει να τον διατηρήσει και νέο. Ο Τιθωνός λοιπόν έφθασε σε έσχατο γήρας, κι έτσι η Ηώς, που ως θεά ήταν και αθάνατη και αιώνια στην ίδια ηλικία, δεν μπορούσε πια να τον βλέπει. Τότε οι θεοί τον λυπήθηκαν και τον μεταμόρφωσαν σε ένα ζαρωμένο έντομο που απλώς μιλά ακατάπαυστα, ανίκανο για νεανική δράση: το έντομο αυτό είναι ο Τζίτζικας.
Ενα νέο, άγνωστο ποίημα της Σαπφούς , που αναφέρεται στην ιστορία του Τιθωνού και της Ηούς, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά την Παρασκευή 24 Ιουνίου 2005 , στο περιοδικό «Times Literary Supplement». Το αποκατέστησε ο μεταφραστής αρχαίας ελληνικής λυρικής ποίησης Martin West. Το ποίημα αυτό είναι το τέταρτο ολικά διασωθέν της μεγάλης Λεσβίας:





















Στις Mούσες με τα βιολετιά ενδύματα, νιές μου να ενδώσετε,
στούς ήχους της χελωνόκαυκης λύρας να δοθείτε τoυς γλαυκούς
Όσο για μενα,δροσάτο, λυγερό ήταν το κορμί μου, πάνε χρόνια
Τώρα με κυρίεψαν τα γηρατειά, κι ασπρίσαν τα κατάμαυρα μαλλιά μου
Βαριά η καρδιά μου, ασήκωγη· πια τα πόδια μου δεν με σηκώνουνε,
κι ας σέρναν τότε ανάλαφρα χορό σαν ελαφάκια σβέλτα.
Θρηνώ κι αναστενάζω. Aλλά, προς τι;Τίποτα δεν αλλάζει.
Κανείς που να γεννήθηκε θνητός δεν νίκησε το γήρας.
Λένε πως κάποτε η Hώς η ροδοδάχτυλη έκλεψε τον Tιθωνό,
κι' έτσι στα πέρατα του κόσμου ο έρωτάς της τον οδήγησε.
Όμορφος ήταν. Λάμπαν τα νιάτα του. Μόνο που ο χρόνος έφερε
τα γκρίζα γηρατειά και τον σπαράξανε,κι' ας ήταν η συμβία του απέθαντη.

Chase after the gifts of the purple-robed Muses, you girls, so young,
And the clear shrill tones of the tortoise-shell lyre which loves your song.
As for me, this body, once tender and smooth, is now grasped tight
by Old Age, and my hair, once lovely and dark, has turned to white.
My heart is made heavy, my knees no longer bear the load,
though they danced light-footed as nimble fawns in days of old.
These things I sigh for and lament, but nothing can be done.
No one, having been born a human, remains eternally young.
They say Tithonus was kidnapped by Eos, goddess of the rosy arms,
Who, overcome by love's desire, traversed Earth's ends and beyond,
He being young and handsome then-yet in the course of time
Gray-haired Age caught up with him, despite his deathless wife.

(Story of the poem in English: http://www1.union.edu/wareht/story.html)

Poetry : SapphoΑπόδοση στα Νέα Ελληνικά: Panagiotis Xourafas

To Ποιήμα Δεν Γνωρίζει Φραγμούς - The Poem Knows No Barriers

 
The kids
should be back home
when the sun went down
The father was strict
and the morals were such
that no deviation
was accepted in the village.

Now thirty
years later
On the television
A whore
begins her hard memoir
in the way she knows.


Tasos Denegris

Partizan - AEK (7/4/1999)

Ακριβώς 11 χρόνια συμπληρώνονται από το παιγνίδι σταθμό Παρτιζάν-ΑΕΚ, τις μέρες του πολέμου, όταν το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε το Βελιγράδι. Ένας από τους λόγους που αισθάνομαι υπερήφανος που είμαι φίλαθλος της ΑΕΚ...


Video of the match:
http://www.youtube.com/watch?v=es5bgSJLlEs&feature=fvw

Panagiotis Xourafas

Μεταξωτές Σκιές - Silky Shadows

(...) Ενώ έψαχνε απάντηση σ'όλα τούτα τα ερωτήματα,όλη του η ζωή-απ' τον θάνατο του που τον έβλεπε σαν σε σκοτεινό καθρέφτη-με μιάς αντανακλάται,με φοβερή σαφήνεια,σαν σε πρόσφατα εντυπωμένες εικόνες,με λαθεμένες γραμμές και παράφωνα χρώματα,χορεύει μπρος στα μάτια του,αποκαλύπτοντας του αναπάντεχα ότι το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης διατηρείται,πριν απ' όλα,στον Έρωτα και στην Ομορφιά, δηλαδή σ' όλα αυτά που έλειπαν ολοκληρωτικά από την ήδη παγωμένη και θλιμμένη εικόνα της ζωής του. Ταραγμένος με την αποκάλυψη αυτού του παραδόξου και απλού μυστικού,που πάντα του ξέφευγε,του φαίνεται πως όλο το τοπίο γύρω του αλλάζει αξαφνα: οι δαντελωτές και μαύρες κορυφές των βουνών γίνονται όλο και πιό διαφανείς και ήδη,σαν μεταξωτές σκιές, βυθίζονταν στο χνουδωτό λικνιζόμενο θόλο τ'ουρανού' το σκληρό χορτάρι που πρίν τον εμπόδαγε στο βάδισμα, ήταν όλο και μαλακότερο και γαλανό' πόσο έμοιαζε όλο αυτό το κυματοειδές οροπέδιο με θάλασσα! Ωστόσο δεν τον εξέπληξε αυτή η γενική αλλαγή. Ήξερε ότι τώρα όλα διαθλώνται μέσα του διαφορετικά,γιατί ήδη ήταν σε θέση να ανακαλύπτει σ'αυτά εκείνη την κρυμμένη ομορφιά του κόσμου στον οποίο ανήκε,και να αισθάνεται αγάπη απέναντι σ' όλα αυτά που τού ανήκαν. Και ήδη πίστευε ότι θα πετύχει να εξαπατήσει τη μοίρα του. Γι' αυτό ίσως και έτρεχε όλο και ταχύτερα, έχοντας συνείδηση ότι σ'αυτή την φρενήρη έφοδο δέ διατηρείται πιά μήτε φόβος μήτε απελπισία αλλά μόνο αυτή η ταραγμένη σκέψη για την δυνατότητα πραγματικής σωτηρίας, σκέψη η οποία όλο και πιο πολύ τον συνέπαιρνε και τον
συγκλόνιζε,νιώθοντας να ευρύνεται στα στήθια του κάποιο κύμα φωτιάς που αρχίζει να του καίει όλο το σώμα στον απότομο και ανεξήγητο πόθο γιά θάλασσα. (...)
(Απόσπασμα από το έργο του: "Στόμα Γεμάτο Χώμα")

(...) While he was looking for an answer to all these questions,all of his life-from his death that gazed on it as through a dark mirror-reflects at once,with incredible precision,as in recently printed pictures, with false lines and discordant colours, dances in front of his eyes, revealing him that unexpectedly,the meaning of human existence is preserved,above all,between Love and Beauty,namely all of these that were missing from his already frozen and sad shape of his life. Agitated with the discovery of this paradoxical but simple secret, which was always ignored, seems to him all the scenery around him changing rapidly: lacy and black mountain tops were turning more and more diaphanous,and yet, like silky shadows,they were going down up to the fluffy, dancing sky' the hard grass,that moments before made his walking difficult, was softer and more azurre' all this waving plateau looked like a sea! However, all this big change did not surprised him. He knew that from now on, everything inside him refracted in a new way, because he was now able of discovering all this hidden beauty of the world he belonged, and feeling love for all these things he owned. And he already believed he could succeed in deceiving his fate. That's probably why he ran faster and faster,been certain that on this phrenetic dash, neither fear nor despair remains, but only this agitating thought for the chance of real salvation, a thought that more and more overwhelmed and thrilled him, feeling as a wave of fire was spreading on his chest burning his body, on his abrupt and unaccountable lust for the sea. (...)
(Εxcerpt from his book "Mouth full of earth")


Poetry : Branimir Šćepanović
English Translation: Panagiotis Xourafas
Photo : Alexey Titarenko ("City Of Shadows")

Strepnja - Προσμονή

Ne, nemoj mi prici| Hocu izdaleka
da volim i zelim tvoja oka dva.
Jer sreca je lepa samo dok se ceka,
dok od sebe samo nagovestaj da.

Ne, nemoj mi prici| Ima vise drazi
ova slatka strepnja, cekanje i stra'.
Sve je mnogo lepse donde dok se trazi,
o cemu se samo tek po slutnji zna.

Ne, nemoj mi prici| Nasta to i cemu?
Izdaleka samo sve ko zvezda sja;
izdaleka samo divimo se svemu.
Ne, nek mi ne pridju oka tvoja dva|


Όχι,μην με πλησιάζεις!Θέλω απο μακριά
να αγαπάω και να ποθώ τα δυό σου μάτια.
Γιατί η ευτυχία είναι όμορφη μοναχά όσο την περιμένεις,
oπως αυτή από μόνη της υποδηλώνει.

Όχι,μην με πλησιάζεις! Έχει πιο πολύ γοητεία
αυτή η γλυκιά προσμονή,η αναμονή κι' ο φόβος.
Όλα είναι πιό όμορφα σαν τα ψάχνεις,αυτά
που νιώθεις με το προαίσθημα.

Όχι,μην με πλησιάζεις!Γιατί και πώς;
Όλα λάμπουν σαν αστρα μόνο από μακριά
Όλα τα θαυμάζουμε μόνο από μακριά.
Όχι,ας μην με πλησιάζουν τα δυό σου μάτια!


Poezija/Poetry :Desanka Maksimovic
Απόδοση στα Ελληνικά: Marina Markovic

Always Look At The Bright Side Of Life...

Cheer up, Brian. You know what they say.
Some things in life are bad,
They can really make you mad.
Other things just make you swear and curse.
When you're chewing on life's gristle,
Don't grumble, give a wistle!
And this'll help things turn out for the best...
And...
(the music fades into the song)
...always look on the bright side of life!
(whistle)
Always look on the bright side of life...
If life seems jolly rotten,
There's something you've forgotten!
And that's to laugh and smile and dance and sing,
When you're feeling in the dumps,
Don't be silly chumps,
Just purse your lips and whistle, that's the thing!
And... always look on the bright side of life...
(whistle)

Come on!
(other start to join in)
Always look on the bright side of life...
(whistle)

For life is quite absurd,
And death's the final word.
You must always face the curtain with a bow!
Forget about your sin, give the audience a grin,
Enjoy it, it's the last chance anyhow!
So always look on the bright side of death!
Just before you draw your terminal breath.
Life's a piece of shit,
When you look at it.
Life's a laugh and death's a joke, it's true,
You'll see it's all a show,
Keep 'em laughing as you go.
Just remember that the last laugh is on you!
And always look on the bright side of life
(whistle)
Always look on the bright side of life...
(whistle)

Music Video:
http://www.youtube.com/watch?v=WlBiLNN1NhQ


Monty Python

Καλή Ανάσταση!

Αυτές τις Άγιες μέρες
ας σκεφτούμε,
ας περισκεφτούμε,
ας αισθανθούμε,
ας δακρύσουμε,
ας χαμογελάσουμε.
Το έχουμε τόσο ανάγκη...
Καλή Ανάσταση!



Panagiotis Xourafas