Isolation - Aπομόνωση

Τήν ώρα αυτή συγκλονισμένοι αποχαιρετούμε το μικρό Αλέξανδρο,πού έφυγε χτές από το χέρι τής κοινωνίας,γιατί όχι καί από μας τους ίδιους με την ευδαιμονία μας καί την απομόνωσή μας.Απομόνωση.Αυτό που τραγουδά κι' ο Lennon,ο οποίος σαν σήμερα εχανε την ζωή του πρίν 28 χρόνια από το ίδιο παρανοικό χέρι,που όλοι εκθρέφουμε.
Καλό Ταξίδι Αλέξανδρε...

People say we got it made
Don't they know we're so afraid
Isolation
We're afraid to be alone
Everybody got to have a home
Isolation
Just a boy and a little girl
Trying to change the
whole wide world
Isolation
The world is just a little town
Everybody trying to put us down
Isolation
I don't expect you to understand
After you caused so much pain
But then again you're not to blame
You're just a human, a
victim of the insane
We're afraid of everyone
Afraid of the sun
Isolation
The sun will never disappear
But the world may not
have many years
Isolation.



John Lennon

Συνομιλία Με Την Πέτρα - Conversation With A Stone

Κτυπώ την πόρτα τής πέτρας.
Είμαι εγώ,άσε με να μπώ μέσα.
Θέλω να εισδύσω στό εσωτερικό σου
να κοιτάξω τριγύρω
να σε αναπνεύσω σαν τον αέρα.
-Φύγε,είπε η πέτρα,
είμαι ερμητικά κλειστή.
Ακόμα καί θρυμματισμένες σε κομμάτια
θα είμαστε ερμητικά κλειστές.
Ακόμα καί τριμμένες σε άμμο
δεν θ'αφήσουμε κανένα να μπεί μέσα.
Κτυπώ την πόρτα τής πέτρας.
-Είμαι εγώ,άσε με να μπώ μέσα.
Έρχομαι από καθαρή περιέργεια.
Γι'αυτή την ζωή είναι η μοναδική ευκαιρία.
Θέλω να σεργιανίσω στό παλάτι σου
κι' ύστερα να επισκεφτώ ακόμα
το φύλλο καί τη σταγόνα τού νερού.
Δεν μού μένει πολύς καιρός.
Είμαι θνητός καί γι'αυτό πρέπει να συγκινηθείς.
-Είμαι η πέτρα, απαντάει η πέτρα
καί πρέπει οπωσδήποτε να διατηρήσω την αυστηρότητα.
Φύγε από δώ, δεν έχω τη μυική κατασκευή τού ρυζιού.
Κτυπώ την πόρτα τής πέτρας.
Είμαι εγώ ,άσε με να μπώ.
Άκουσα ότι υπάρχουνε σε σένα πολλές άδειες αίθουσες
που ποτέ δεν τις είδαν,μάταια όμορφες
σιωπηλές,δίχως απόηχο βημάτων.
Μα την αλήθεια,ούτε κι'εσύ τις ξέρεις καλά.
-Μεγάλες κι' άδειες αίθουσες, λέει η πέτρα,
μα σ'αυτές δεν υπάρχει θέση.
Όμορφες μπορώ να σού πώ,μα είναι θέμα γούστου
των δικών σου σεμνών κριτηρίων.
Μπορείς να με γνωρίσεις,αλλά να μ'απολαύσεις ποτέ.
Στρέφω σε σένα όλη την επιφάνεια,
αλλά όσο γιά το εσωτερικό σού γυρίζω τις πλάτες.
Κτυπώ την πόρτα τής πέτρας.
-Ειμαι εγώ,άσε με να μπώ μέσα.
Δεν ψάχνω γιά σένα καταφύγιο γιά την αιωνιότητα.
Δεν είμαι δυστυχισμένος.Δεν είμαι δίχως σπίτι.
Ο κόσμος μού αξίζει να γυρίσω πίσω.
Θα μπώ καί θα βγώ με άδεια χέρια.
Και γιά να κάμω αισθητή την παρουσία μου σε σένα
θα προσφέρω μονο λέξεις καί τίποτε άλλο
που να μην εγγυάται εμπιστοσύνη.
-Δεν θα μπείς μέσα,λέει η πέτρα,
Σού λείπει η αίσθηση τής συμμετοχής.
Καμμιά αίσθηση δεν καταφέρνει να την αντικαταστήσει,
Ακόμα καί η πιό οξεία όραση
μέχρι αυτος που βλέπει τα πάντα,
σε τίποτα δε θα σ'εξυπηρετήσει,
χωρις την αίσθηση της συμμετοχής.
Δεν θα μπείς μέσα,πολύ λιγο πιάνεις
το νόημα της ιδέας της,πολύ λίγο στην αρχή της,
πολύ λίγο τη φαντασία.Κτυπώ την πόρτα τής πέτρας.
Είμαι εγώ,άσε με να μπώ μέσα.
Δεν μπορώ να περιμένω δυό χιλιάδες αιώνες
γιά να μπώ μέσα στο σπίτι σου.
-Εάν δεν με πιστεύεις,λέει η πέτρα,
απευθύνσου στο φύλλο,θα σού πεί εκείνο που εγώ λέγω.
Στη σταγόνα τού νερού,θα σού πεί εκείνο που το φύλλο λέγει.
Τελικά,ρώτησε μιά τρίχα του κεφαλιού σου.
Το ξέσπασμα του γέλιου,τού υπερβολικού γέλιου,
με το οποίο δεν ξέρω να λάμπω.Κτυπώ την πόρτα τής πέτρας.
Είμαι εγώ,άσε με να μπώ μέσα.

-Δεν έχω πόρτα , λέει η πέτρα.
..................................................................
I knock at the stone’s front door
It’s only me, let me come in.
I want to enter your insides,
have a look around,
breathe my fill of you.”
“Go away,” says the stone.
“I’m shut tight.
Even if you break me to pieces,
we’ll all still be closed.
You can grind us to sand,
we still won’t let you in.”
I knock at the stone’s front door.
“It’s only me, let me come in.
I’ve come out of pure curiosity.
Only life can quench it.
I mean to stroll through your palace,
then go calling on a leaf, a drop of water.
I don’t have much time.
My mortality should touch you.”
“I’m made of stone,” says the stone.
“And must therefore keep a straight face.
Go away.I don’t have the muscles to laugh.”
I knock at the stone’s front door.
“It’s only me, let me come in.
I hear you have great empty halls inside you,
unseen, their beauty in vain,
soundless, not echoing anyone’s steps.
Admit you don’t know them well yourself.
“Great and empty, true enough,” says the stone,
“but there isn’t any room.
Beautiful, perhaps, but not to the taste
of your poor senses.
You may get to know me but you’ll never know me through.
My whole surface is turned toward you,
all my insides turned away.”
I knock at the stone’s front door.
“It’s only me, let me come in.
I don’t seek refuge for eternity.
I’m not unhappy.
I’m not homeless.
My world is worth returning to.
I’ll enter and exit empty-handed.
And my proof I was there
will be only words,
which no one will believe.”
“You shall not enter,” says the stone.
“You lack the sense of taking part.
No other sense can make up for your missing sense of taking part.
Even sight heightened to become all-seeing
will do you no good without a sense of taking part.
You shall not enter, you have only a sense of what that sense should be,
only its seed, imagination.”
I knock at the stone’s front door.
“It’s only me, let me come in.
I haven’t got two thousand centuries,
so let me come under your roof.”
“If you don’t believe me,” says the stone,
“just ask the leaf, it will tell you the same.
Ask a drop of water, it will say what the leaf has said.
And, finally, ask a hair from your own head.
I am bursting from laughter, yes, laughter, vast laughter,
although I don’t know how to laugh.”
I knock at the stone’s front door.
“It’s only me, let me come in.

“I don’t have a door,” says the stone.




Wislawa Szymborska

Ταξίδι - Journey

Ο άνθρωπος
αχθοφόρος τής δικής του σκιάς
έπεσε πάνω στό δρόμο
Η πιστή αποσκευή
ανταλάσσει μ'αυτόν τη θέση της
οι περαστικοί σταματούν
πολυπράγμονες καί ξένοι
θα θελαν ν'ανακαλύψουν
ποιός απ' τούς δυό
σηκώνει τον άλλον
Κτυπιέται μες τον ήλιο
ο άπειρος αχθοφόρος
Αρκεί να φτάσει στη νύχτα.
.....................................................


The man,/ porter of his own shadow /fell over the street./ Faithful baggage/exchanges its position with him./Passers-by stop,/officious and alien,/would wish to find out/who is lifted up by whom./
He struggles down the sun,/the inexperienced porter,
Just to reach the night.

Ursula Koziol

"Hope" Is The Thing With Feathers-"Ελπίδα" Είναι Αυτό Με Τα Φτερά

"Hope" is the thing with feathers
That perches in the soul
And sings the tune without the words
And never stops,at all—

And sweetest,in the Gale,is heard
And sore must be the storm
That could abash the little Bird
That kept so many warm—

I've heard it in the chillest land
And on the strangest Sea
Yet, never, in Extremity,
It asked a crumb—of Me.
....................................................
Ελπίδα, είναι αυτό με τα φτερά / που κουρνιάζει στήν ψυχή / καί τραγουδάει το σκοπό /
χωρίς λόγια / και δεν σταματά ,ποτέ.// Κι' ότι γλυκύτερο,στή θύελλα ακούγεται /
κι' επώδυνη σαν είναι η καταιγίδα / που θα μπορούσε να ταράξει το μικρό πουλί /
που τόσο πολλούς στή θέρμη του κρατούσε.// Το έχω ακούσει στή πιό παγερή τη γη /
καί στήν πιό αλλόκοτη θάλασσα, / αλλά σε ανάγκη έσχατη, ποτέ / δέν ζήτησε ένα ψίχουλο-εμένα.

Emily Dickinson

Stepping Stone (Duffy)

This angelic voice,
this angelic beauty,
this angelic tune,
straight from paradise...

Our Earth (A Day In History: December 1,1959 - 1st Coloured Photo Of Earth From Outer Space)

As the sun rises
and the moon fades away
The clouds start their Journey
their eyes are astray
The insects awaken
to the sound of the birds
The animals Roam the earth
in all different herds
The smell of the plants
the breathe of the trees
Linguers across the land easily
This is the beautiness
that we live upon
The air that we breathe
The land that we're on

Gorgeous Grace

Το Δωμάτιο - The Room

Μέσ' το κλειστό δωμάτιο/μπορείς να βρεις/ότι δεν τόλμησες ποτέ
να ονειρευτείς δεν τόλμησες/και ότι μέσα σου βαθειά αγάπησες
κι όμως ποτέ δεν είδες/να βγαίνει αληθινό.
Όλα είν' εκεί/εκεί υπάρχουν όλα/μέσ' το κλειστό δωμάτιο/όλα και τίποτα
αγάλματα θεών λησμονημένων/και της Ελένης το πουκάμισο.
Όλα είναι εκεί κι άλλα πολλά /που κάποτε φαντάστηκες./Ο φόβος Του Χριστού
στον Κήπο της Γεσθημανή/τα βήματα της θλίψης Του/της Αίγλης Του το Φως
το αίμα των θυσιασμένων/και οι χαμένοι στόχοι τους
το ψύχος το δριμύ των χωρισμών.
Το διαμαντένιο αηδόνι/του βασιλιά της Κίνας/σινιάλα από φάρους που σβηστήκαν
και μαγικά τοτέμ από άγνωστες φυλές/κι εφηβικά κορμιά
και καλοκαίρια γαλανά/θάνατοι και φωτιές/κι αόρατη ομορφιά.
Μέσ' το κλειστό δωμάτιο/υπάρχουν όλα/αν έχεις μάτια να τα δεις
αν έχεις χέρια να τ' αγγίξεις,/μπορείς να βρεις κλειδί/να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
αρκεί να πας ολάνοιχτος/γυρεύοντας τα.

Inside the closed room / you can find / everything you never dared to
you never dared to dream / and everything inside you deeply loved
but never did see / to becoming real.
Everything is there,/ just everything / inside this closed room / all and nothing
statues of Gods forgotten / even Helen's of Troy dress.
All is there and even more / that some day you had imagined./ Christ's fear
in the garden of Gethsemane / His steps full of sorrow / His divine light
the blood of the sacrificed / and their lost goals / the freezing cold of seperations.
The diamond nightingale / of China's king / signals of light-houses extinguished
and magical totems of unknown tribes / and juvenile bodies
and summers of blue / deaths and fires / and invisible beauty.
Inside this closed room / there is everything / if you have eyes to see
if you have hands to touch,/ you can find the key / to unlock their silence
only if you go there open / to look for them.

Poetry : Lena Pappa
Music / Vocals : Harris & Panos Katsimihas

Generation To Generation - Από Γενιά Σε Γενιά

In a house which becomes a home,
one hands down and another takes up
the heritage of mind and heart,
laughter and tears, musings and deeds.
Love, like a carefully loaded ship,
crosses the gulf between the generations.
Therefore, we do not neglect the ceremonies
of our passage: when we wed, when we die,
and when we are blessed with a child;
When we depart and when we return;
When we plant and when we harvest.
Let us bring up our children. It is not
the place of some official to hand to them
their heritage.
If others impart to our children our knowledge
and ideals, they will lose all of us that is
wordless and full of wonder.
Let us build memories in our children,
lest they drag out joyless lives,
lest they allow treasures to be lost because
they have not been given the keys.
We live, not by things, but by the meanings
of things. It is needful to transmit the passwords
from generation to generation.
................................................................
Σ'ένα σπίτι που γίνεται σπιτικό,
ένας παραδίνει κι' άλλος αναλαμβάνει
τήν κληρονομιά τού μυαλού καί τής καρδιάς,
το γέλιο καί τα δάκρυα,
τούς ρεμβασμούς καί τις πράξεις.
Η Αγάπη,σαν πλοίο επιμελώς φορτωμένο
διασχίζει τον κόλπο μεταξύ τών γενεών.
Με κάθε τρόπο δεν λησμονούμε τις τελετές
στό διαβατό μας: στό γάμο καί το θάνατο,
στήν ευλογία τής άφιξης ενός παιδιού,
όταν αναχωρούμε κι' όταν επιστρέφουμε,
όταν σπέρνουμε κι' όταν θερίζουμε.
Ας αναθρέψουμε τα παιδιά μας.Δεν είναι κανενός επισήμου δουλειά να τούς υποδείξει την κληρονομιά τους.Εάν άλλοι μεταδώσουν στά παιδιά μας την γνώση μας, καί τα ιδανικά μας, θα χάσουν όλο εκείνο το είναι μας το θαυμαστό, που δεν υπάρχουν λόγια να περιγραφεί. Ας χτίσουμε αναμνήσεις στά παιδιά μας, γιά να μην ζούν ζωές δίχως χαρά,
γιά να μην αφήνουν θησαυρούς να χάνονται, επειδή δέν τούς δοθήκαν τα κλειδιά.
Ζούμε,όχι από τα πράγματα, αλλά από το νόημα τών πραγμάτων.
Είναι ανάγκη να μεταδίδουμε τούς κωδικούς,
Από γενιά σε γενιά.


Antoine de Saint-Exupery

Lost Friend - Χαμένος Φίλος

Close your eyes
drift away, and
catch the dream,
wherever you are.
......................
Σφάλισε τα μάτια
άσε να χαθείς μακριά
καί άδραξε το όνειρο,
όπου κι' άν είσαι.


Tom Balch

A Love So Beautiful

The summer sun went down on our love long ago
But in my heart I feel the same old afterglow
A love so beautiful in every way
A love so beautiful we let it slip away

We were all too young to understand to ever know
That lovers drift apart and thats the way love goes
A love so beautiful a love so free
A love so beautiful a love for you and me
And when I think of you I fall in love again
A love so beautiful in every way
A love so beautiful we let it slip away


Music & Lyrics : Roy Orbison
Singing : Michael Bolton