Ερωτικό Κάλεσμα - Cry For Love

Ἔλα κοντά μου, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά.
Τὶς φωτιὲς τὶς σβήνουν τὰ ποτάμια.
Τὶς πνίγουν οἱ νεροποντές.
Τὶς κυνηγοῦν οἱ βοριάδες.
Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά.

Ἔλα κοντά μου δὲν εἶμαι ἄνεμος.
Τοὺς ἄνεμους τοὺς κόβουν τὰ βουνά.
Τοὺς βουβαίνουν τὰ λιοπύρια.
Τοὺς σαρώνουν οἱ κατακλυσμοί.
Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ὁ ἄνεμος.

Ἐγὼ δὲν εἶμαι παρὰ ἕνας στρατηλάτης
ἕνας ἀποσταμένος περπατητὴς
ποὺ ἀκούμπησε στὴ ρίζα μιᾶς ἐλιᾶς
ν᾿ ἀκούσει τὸ τραγούδι τῶν γρύλων.
Κι ἂν θέλεις, ἔλα νὰ τ᾿ ἀκούσουμε μαζί.

.........................................................

Come close to me,I'm not fire.
Fires are extinguished by rivers.
Are drowned by storms.
Are chased by north winds.
No,I'm not,I'm not fire.

Come close to me,I'm not the wind.
Winds are cut off by the mountains.
Are silenced by the burning sun.
Are overwhelmed by floods.
No,I'm not,I'm not the wind.

I am nothing but a warrior,
a resting walker who laid his body
down the root of an olive tree,
to hear the song of the crickets.
And if you wish,come to hear it together.


Menelaos Loudemis

Υπόγειο / Basement

Τους ήλιους δεν εμέτρησες /που σε ζητήσαν τόσα χρόνια
πού 'σαι γυναίκα /με τα γαλάζια τσίνορα//
Σ' έκρυψε στο φουστάνι της /η μαραμένη κοπέλα
πέντε χειμώνες σ' έθαψαν /σε χιόνι λασπερό.//
Μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται /απ' τη νιότη σου
γι' αυτό νωρίς βραδιάζει /πριν χορτάσεις
το μεσημέρι καίει /στα ψηλά τα δώματα
το κύμα του ξανθό /λούζει τους δρόμους.//
Πεθαίνεις με τους ποιητές /κάθε ηλιοβασίλεμα
τα χέρια σου μυρίζουν /απ' τα μαλλιά τους
χτυπάει η καμπάνα /που δεν πιστεύεις πια
σε ξένη αυλή συνομιλείς /με το φεγγάρι.//
Σου 'φερε ο Μυλόζ /φέτος την άνοιξη
την πείνα σου ποιος άλλος μπορούσε να νοιαστεί
φουρτούνιασε τη γειτονιά /το φιλντισένιο αμάξι του
γίνου όμορφη, γίνου όμορφη, /στα περιβόλια θα σε δείξει.//
Έχεις ένα χαμόγελο από μαργαριτάρια
ψαράδες Σικελοί /στο ταίριαξαν να το φοράς
ψάξε και βρες το /πριν σε κλείσει η νύχτα

You haven't counted up the suns / they asked for you so many years,
you lady with the azure eyelids.//
You were hidden inside her skirt / by the sickly girl
five winters buried you / down muddy snow.//
A huge bat is fed / from your youth
that's why night comes earlier / before you're filled
noon burns / onto high rooms
its wave is blond / and floodlights the streets.//
You die with the poets / every single sunset
your hands smell perfumes / from their hair,
bell tolls / the one you don't believe no more
in an alien courtyard / you speak with the moon.//
Milosz brought up spring to you this year,
who else would care about your hunger,
his eburnean car / thrilled the neighborhood
so,be beautiful,beautiful / he'll show you in the gardens.//
You have a pearly smile,
Sicilian fishermen / fitted this for you to wear it ,
seek and find it / before night locks you down
a basement deeper / than this one.

Poetry : Rita Pappa
Music : Harris & Panos Katsimihas
Vocals : Panos Katsimihas & Giorgos Dalaras

Αχ Τα Μάτια Σου -Oh Your Eyes

Κι αν τα μάτια σου δεν κλαίνε/έχουν τρόπο και μου λένε
για τον πόνο που πονούν./Μ' ένα βλέμμα λυπημένο
πρωινό συννεφιασμένο/για την άνοιξη ρωτούν.//
Με κοιτάζουν μου μιλούν και απορούν/αχ τα μάτια σου,
για τον έρωτα που χάσαμε ρωτούν/αχ τα μάτια σου.//
Μάτια παραπονεμένα/μάτια που 'σαστε για μένα
θάλασσες υπομονής,/με κλωστούλες μεταξένιες
πλέκω τις κρυφές σας έννοιες/σε τραγούδι της ζωής.


And even if your eyes don't cry/they have their way to say to me
for the pain they are under./With a gaze so sad,like
a clouded morning/they only ask for the spring.//
They stare at me,they speak to me and wonder/oh,your eyes./
They seek for the love we lost/oh,your eyes.//
You sorrowful eyes/existing just for me
seas of patience,/with silky little threads
I plait your secret thoughts/into a song of life.

Lyrics: Akos Daskalopoulos
Composer: Manos Loizos
Vocals: Vassilis Papakonstantinou

Η Καρδιά - The Heart

Περάσματα φτερών κάτω από το δέρμα
ακούω στή θέση τής καρδιάς
πτήση πουλιών
νυχτόβιων τυφλών
τις μέρες σου να συνοδεύουν
στον κρίκο τών εποχών.
Ένα δάχτυλο φύλλου
θωπεύει το φθινόπωρο.
........................................
Passing feathers beneath the skin
I hear at the place of the heart,
birds' flight
of nightbirds blind,
accompanying your days
in the ring of seasons.
A leaf's finger
caresses the fall.

Mousse Boulander

Wish You Were Here (In Memoriam Of Richard Wright)

So, so you think you can tell / Heaven from Hell, / blue skies from pain.
Can you tell a green field / from a cold steel rail? / A smile from a veil?
Do you think you can tell?/ And did they get you to trade /your heroes for ghosts? / Hot ashes for trees? / Hot air for a cool breeze?/ Cold comfort for change? / And did you exchange / a walk on part in the war / for a lead role in a cage?/ How I wish,/ how I wish you were here.
We're just two lost souls /swimming in a fish bowl,/ year after year,
Running over the same old ground./ What have you found?/The same old fears./ Wish you were here.

Λοιπόν, νομίζεις πως μπορείς να ξεχωρίσεις / Τον παράδεισο από την κόλαση,/τον γαλάζιο ουρανό από τον πόνο./Μπορείς να ξεχωρίσεις ένα πράσινο λιβάδι από μιά παγωμένη ατσάλινη μπάρα;/Ένα χαμόγελο από ένα πέπλο;/Νομίζεις αλήθεια πως μπορείς;/Καί σε κατάφεραν να ξεπουλήσεις/τούς ήρωές σου γιά φαντάσματα;/Καυτές στάχτες γιά δέντρα;/
Λίβα καυτό γιά δροσερό αγέρι;/Ψυχρή ανακούφιση γιά αλλαγή;/Καί μήπως
αντάλλαξες/την συστράτευσή σου στον πόλεμο/γιά ένα ρόλο κυρίαρχο μέσα στό κλουβί;/ Ω,πόσο εύχομαι,πόσο εύχομαι να ήσουν εδώ.
Απλά δυό χαμένες ψυχές είμαστε/κολυμπώντας σε μιά γυάλα,/χρόνο με το
χρόνο,/ξανά γυρίζουμε στά ίδια τα παλιά λημέρια./Καί τι ανακάλυψες;/Τούς
ίδιους παλαιούς φόβους./Εύχομαι να ήσουν εδώ.

Roger Waters

The Rain Song

Let the rain kiss you.
Let the rain beat upon your head,
with silver liquid drops.
Let the rain sing you a lullaby.

The rain makes still pools on the sidewalk.
The rain makes running pools in the gutter.
The rain plays a little sleep-song on our roof at night —and I love the rain.

------------------------------

Άσε τη βροχή να σε φιλήσει. / Άσε τη βροχή να πλήξει το κεφάλι σου με ασημιές υγρές σταγόνες./ Άσε τη βροχή ένα τραγούδι να σού πεί.// Η βροχή κάνει ακόμη λιμνούλες στό πεζοδρόμιο./ Η βροχή κάνει ακόμη ρυάκια στά ρείθρα./ Η βροχή ψιθυρίζει ένα νανούρισμα στήν στέγη μας τήν νύχτα-/ καί τήν λατρεύω τη βροχή.

Langston Hughes

Bosque Del Pino - Πευκοδάσος

Ahora entremos el bosque.
Los árboles pasarán por su cara,
y les le pararé y ofreceré,
pero no pueden doblarse abajo.
Los relojes de la noche
sobre sus criaturas,
a excepción de los árboles del pino
que nunca cambian: los viejos resortes
heridos que sueltan bendijeron la goma,
tardes eternas.
Si podrían, los árboles le levantarían y
le llevarían del valle al valle,
y usted pasaría del brazo al brazo,
niño que funciona de padre al padre.
...................................................
Let us go now into the forest./Trees will pass by your face, / and I will stop and offer you to them,/but they cannot bend down./The night watches over its creatures,/except for the pine trees /that never change: /the old wounded springs that spring / blessed gum, eternal afternoons. /If they could,
the trees would lift you /and carry you from valley to valley,/and you
would pass from arm to arm,/a child running from father to father.
...................................................
Άς πάμε τώρα στο πευκοδάσος./
Τα δέντρα θα περνάν δίπλα απ' το πρόσωπό σου,/καί γώ θα σταματώ
καί σ'αυτά θα σε προσφέρω,/μα αυτά δέν θα μπορούν να σκύψουν./Η νύχτα στέργει τα πλάσματά της,/εκτός από τα πεύκα / που ποτέ δεν αλλάζουν: /οι παλιές πληγιασμένες πηγές που σκορπάνε / ευλογημένη ρητίνη,παντοτινά απογέματα. /Άν μπορούσαν, τα δέντρα θα σε σήκωναν / θα σέ ταξίδευαν από κοιλάδα σε κοιλάδα,/από μπράτσο σε μπράτσο θα σε γυρόφερναν,/σάν παιδί τρέχοντας από πατέρα σε πατέρα.



Gabriela Mistral

Gabriela Mistral
Gabriela Mistral

Non Ho Perduto Nulla - Δεν Έχω Τίποτα Χάσει

Sono ancora qui, il sole gira
alle spalle come un falco e la terra
ripete la mia voce nella tua.
E ricomincia il tempo visibile
nell’occhio che riscopre la luce.
Non ho perduto nulla.
Perdere è andare di là
da un diagramma del cielo
lungo movimenti di sogni, un fiume
pieno di foglie.
................................................
Είμαι ακόμα εδώ, / ο ήλιος γυρίζει στα νώτα / όπως ένα γεράκι ,και η γή / επιστρέφει
την φωνή μου στην δική σου. // Και ξαναρχίζει ο όχι αόρατος χρόνος / στο μάτι
που ανακαλύπτει το φώς. // Δεν έχω τίποτα χάσει. / Χάνω ίσον πηγαίνω πιο πέρα /
από ένα διάγραμμα ουράνιο / μακριά από κινήματα ονείρων, / ένα ποτάμι ,
γεμάτο από φύλλα.
...........................................................
I am still here, / the sun turns back south / as a hawk,/ and the earth / brings back
my voice into yours. // And non invisible time starts over again / in the eye discovering
light. // I have nothing lost ./ To lose equals going further / from a celestial diagram / away from movements of dreams, / a river, full of leaves.

Salvatore Quasimodo

Per Laura...

Back in the 1300's, before card stores and chocolate manufacturers all conspired to commercialize the true spirit of love, passion, and romance, Francesco Petrarca literally wrote the book on infatuation. The collection of Italian verses, Rime in vita e morta di Madonna Laura (after 1327), translated into English as Petrarch's Sonnets, were inspired by Petrarch's unrequited passion for Laura (probably Laure de Noves), a young woman Petrarca first saw in church.

Era il giorno ch'al sol si scoloraro
per la pietà del suo factore i rai,
quando ì fui preso, et non me ne guardai,
chè i bè vostr'occhi, donna, mi legaro.

Tempo non mi parea da far riparo
contra colpi d'Amor: però m'andai
secur, senza sospetto; onde i miei guai
nel commune dolor s'incominciaro.

Trovommi Amor del tutto disarmato
et aperta la via per gli occhi al core,
che di lagrime son fatti uscio et varco:

Però al mio parer non li fu honore
ferir me de saetta in quello stato,
a voi armata non mostrar pur l'arco.

..........................................

It was the day the sun's ray had turned pale
with pity for the suffering of his Maker
when I was caught, and I put up no fight,
my lady, for your lovely eyes had bound me.

It seemed no time to be on guard against
Love's blows; therefore, I went my way
secure and fearless—so, all my misfortunes
began in midst of universal woe.

Love found me all disarmed and found the way
was clear to reach my heart down through the eyes
which have become the halls and doors of tears.

It seems to me it did him little honour
to wound me with his arrow in my state
and to you, armed, not show his bow at all.

...................................................

Χλωμή ήταν τη μέρα εκείνη η ηλιαχτίδα/θλίψη έχοντας γιά το μαρτύριο /πού την υπέβαλε ο δημιουργός της/όταν κυριεύτηκα δίχως αντίσταση κορίτσι μου,/κι'η αιτία ήταν τα πανέμορφα μάτια σου όπως με μάγεψαν.//Ουδόλως προλάβαινα να φυλαχτώ απ' τα χτυπήματα τού Έρωτα,/κι'έτσι συνέχισα άσφαλής καί άφοβος/λες καί όλα τα εμπόδια να εμφανίστηκαν /εν μέσω μιάς παγκόσμιας οδύνης.//Ο Έρωτας με βρήκε τελείως άοπλο/καί βρήκε τρόπο να φτάσει κάτω στην καρδιά μου/μέσα απ' τα μάτια που' χουν γίνει θύρες δακρύων.//Μικρή τιμή μού φαίνεται πως τού καμε/με τη σαίτα του να με πληγώσει /μα καί σε σένανε,αν κι' οπλισμένος/το τόξο του να μην σου φανερώσει.

Francesco Petrarca

L' Infinito - Το Άπειρο

Sempre caro mi fu quest'ermo colle,
E questa siepe, che da tanta parte
Dell'ultimo orizzonte il guardo esclude.
Ma sedendo e mirando, interminati Spazi
di là da quella, e sovrumani Silenzi, e profondissima quiete Io nel pensier mi fingo;
ove per poco Il cor non si spaura.
E come il vento Odo stormir tra queste piante,
io quello Infinito silenzio a questa voce
Vo comparando: e mi sovvien l'eterno,
E le morte stagioni, e la presente E viva,
e il suon di lei. Così tra questa Immensità s'annega il pensier mio:
E il naufragar m'è dolce in questo mare.
.................................................
Always to me beloved was this lonely hillside
And the hedgerow creeping over and always hiding the distances, the horizon's furthest reaches.But as I sit and gaze, there is an endless space still beyond, there is a more than mortal silence spread out to the last depth of peace,which in my thought I shape until my heart scarcely can hide a fear. And as the wind comes through the copses sighing to my ears,the infinite silence and the passing voice I must compare: remembering the seasons,quiet in dead eternity, and the present,living and sounding still. And into this immensity my thought sinks ever drowning,and it is sweet to shipwreck in such a sea.
.................................................

Αγαπημένος μου ήταν πάντα αυτός ο λόφος ο έρημος,/κι αυτά τα δέντρα που μου κρύβουν τον μακρινόν ορίζοντα./Μα εδώ που στέκω οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις τ'ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη /κι ανατριχιάζω.
Και καθώς ακούω μέσα απ'το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα /συγκρίνω την αμόλυντη σιωπήτου απείρου μ'αυτόν τον ήχο./Κι αισθάνομαι το αιώνιο,και τις σβησμένες εποχές και η δική μας /που ζει και πάλλεται./Κι ο στοχασμός μου πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη./Σ'αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο.

Giacomo Leopardi