I pray to the sunbeamfrom the window -
It is pale, thin, straight.
Since morning
I have been silent,
And my heart - is split.
The copper on my wash stand
Has turned green,
But the sunbeam plays on it
So charmingly.
How innocent it is,
and simple,
In the evening calm,
But to me in this deserted temple
It's like a golden celebration,
And a consolation.
...........................
Προσεύχομαι στήν ηλιαχτίδα απ'το παράθυρο- / Είναι χλωμή,λεπτή,κάθετη./
Απ'το πρωί είμαι σιωπηλή, / κι'η καρδιά μου-είναι κομμάτια. / Ο χαλκός
στό πλυσταριό μου/ Έχει πρασινίσει, / μα η ηλιαχτίδα παιχνιδίζει πάνω του,/
Τόσο χαριτωμένα. / Πόσο αθώα είναι και απλή, / στήν γαλήνη
τού απογεύματος,/ Αλλά γιά μένα σ'αυτόν τον έρημο ναό / μοιαζει να είναι
μιά χρυσή γιορτή,/ Καί μιά παρηγοριά...
Я вас любил: любовь еще, быть может
В душе моей угасла не совсем;
Но пусть она вас больше не тревожит;
Я не хочу печалить вас ничем.
Я вас любил безмолвно, безнадежно,
То робостью, то ревностью томим;
Я вас любил так искренно, так нежно,
Как дай вам бог любимой быть другим.
.....................................
I loved you once:
perhaps that love has yet
To die down thoroughly within my soul;
But let it not dismay you any longer;
I have no wish to cause you any sorrow.
I loved you wordlessly, without a hope,
By shyness tortured, or by jealousy.
I loved you with such tenderness and candor
And pray God grants you
to be loved that way again.
..............................................
Κάποτε σ'αγάπησα:Ίσως η αγάπη εκείνη απέχει ακόμη
απ' το να σβήσει ολοκληρωτικά
μέσ' στην ψυχή μου'
Αλλά μην σε εμποδίζει άλλο'
Επιθυμία καμμία δεν έχω
θλίψη να σού προκαλώ.
Σ'αγάπησα
όσο δεν μαρτυρούν οι λέξεις,
δίχως ελπίδα,
βασανισμένος από ντροπή,
ή από ζήλια.
Σ'αγάπησα με τρυφεράδα περισσή
καί ευθύτητα
Κι'απλά προσεύχομαι
να σ'αξιώσει ο Θεός,
έτσι ξανά να αγαπηθείς.
Alexander Pushkin
