J As For Jewel...

You go your way-
I'll go your way too...


Leonard
Cohen




PS: On the right, Malmo/Sweden...

Μόνο σ'ένα Χαμόγελο

Μόνο σ'ένα χαμόγελο υπήρχε

κάθε άστρο που γεννιόταν τη νύχτα,

σ'ένα χαμόγελο για μας τους δυό.

Και το γαλάζιο στα όμορφα μάτια σου

αντιμέτωπο με το σκοτάδι της νύχτας

έβρισκε τη φλόγα του στα μάτια μου.

Επειδή ήθελα να ξέρω.... είδα

την νύχτα να δίνει ζωή στη μέρα,

χωρίς να αλλοιώνει την δική μας εικόνα.

Paul Eluard

Επέστρεφε

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με-
όταν ξυπνά τού σώματος η μνήμη,
κ'επιθυμία παληά ξαναπερνά στό αίμα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ'αισθάνονται τα χέρια σαν ν'αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται



Κων/νος Καβάφης (C.Cavafy)
Απαγγελια: Έλλη Λαμπέτη

English Version in : http://users.hol.gr/~barbanis/cavafy/return.html

Επέτειος

Έφερα τη ζωή μου ως εδώ…
Στο σημάδι ετούτο που παλεύει,
πάντα κοντά στη θάλασσα.
Νιάτα στα βράχια επάνω,
στήθος με στήθος προς τον άνεμο…
Που να πηγαίνει ένας άνθρωπος
που δεν είναι άλλο από άνθρωπος.
Λογαριάζοντας με τις δροσιές
τις πράσινες στιγμές του,
με νερά τα οράματα της ακοής του,
με φτερά τις τύψεις του,
ζωή παιδιού που γίνεται άνδρας.

Οδυσσέας Ελύτης

(Από τήν Χριστίνα Κοκκινάκη,γιά τα Γενέθλιά μου)

MAL DU DEPART

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα' χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει..."

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει,
κι αυτό τ' ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα τον φταίχτη θα χτυπήσει.

Κι εγώ που τόσο πόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες,
θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

Nikos Kavvadias
English Version available in:
http://www.smiley.cy.net/tsymeo/poetry-c.htm#Stavros

Πώς να σωπάσω...

Πώς να σωπάσω μέσα μου
την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου
η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ'άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ' έμαθε η μάνα μου να ζω...

Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά;


Στίχοι: Κώστας Κινδύνης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Ερμηνεία: Νίκος Ξυλούρης

Ένα Αλαζονικό Λάθος

Μιά φορά κι'έναν καιρό ήταν ένα λάθος
τόσο ανόητο,τόσο ασήμαντο
πού να το χει προσέξει κανείς

Δέν το άντεχε να βλέπει ή ν'ακούει γιά τον εαυτό του
Εφήυρε κάθε λογής τρόπους
απλά γιά ν'αποδείξει
πως στ'αληθεια δεν υπήρχε

Βρήκε τον χώρο να βάλει τις αποδείξεις του μέσα
καί τον χρόνο να τις κρατήσει,
Καί ο κόσμος έτσι να τις δεί.

Ότι ανακάλυψε
δεν ήταν τοσο ανόητο,
ούτε τοσο ασήμαντο,
αλλά ήταν βεβαίως λαθος.
Θα μπορούσε να ταν κι'αλλιώς.

Vasko Popa
(Απόδοση: Παναγιώτης Ξουραφάς)

The Seventh

If you set out in this world,
better be born seven times.
Once, in a house on fire,
once, in a freezing flood,
once, in a wild madhouse,
once, in a field of ripe wheat,
once, in an empty cloister,
and once among pigs in sty.
Six babes crying, not enough:
you yourself must be the seventh.

When you must fight to survive,
let your enemy see seven.
One, away from work on Sunday,
one, starting his work on Monday,
one, who teaches without payment,
one, who learned to swim by drowning,
one, who is the seed of a forest,
and one, whom wild forefathers protect,
but all their tricks are not enough:
you yourself must be the seventh.

If you want to find a woman,
let seven men go for her.
One, who gives heart for words,
one, who takes care of himself,
one, who claims to be a dreamer,
one, who through her skirt can feel her,
one, who knows the hooks and snaps,
one, who steps upon her scarf:
let them buzz like flies around her.
You yourself must be the seventh.

If you write and can afford it,
let seven men write your poem.
One, who builds a marble village,
one, who was born in his sleep,
one, who charts the sky and knows it,
one, whom words call by his name,
one, who perfected his soul,
one, who dissects living rats.
Two are brave and four are wise;
You yourself must be the seventh.

And if all went as was written,
you will die for seven men.
One, who is rocked and suckled,
one, who grabs a hard young breast,
one, who throws down empty dishes,
one, who helps the poor win;
one, who worked till he goes to pieces,
one, who just stares at the moon.
The world will be your tombstone:
you yourself must be the seventh.

Attila Jozsef

Αερόστατο

Εγώ
Εσύ
Σ'ενα αερόστατο
καθηλωμένο
στη γή,
στή σιωπή
στη σιωπή.
Εγώ
Εσύ
Σ'ενα μυστικό
διπλά δεμένοι,
τι άλλο μενει;
Την αυγή
Εγώ
Εσύ
Να λύσουμε
τους πάσσαλους,
και με το πρώτο τού
κορυδαλλού σονέτο,
ψηλά
μακριά στού γαλανού
τη σχάση
να χαθούμε.
Εγώ
Εσύ
καυτός αέρας να γενούμε,
απ'της δειλίας τα έρματα
ν'απαλλαγούμε,
ολο ψηλότερα
εκεί σαν φτάσουμε,
αντικρυ στ'ασημένιο
κάλεσμα:
Εγώ
Εσύ,
κι' ο Έρωτας
με τα φτερά του από
κοχύλι κι'από λάβα...

Παναγιώτης Ξουραφάς

Ο Πληθυντικός Αριθμός

Ο Ερωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
Όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικό, γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Kiki Dimoula
(Το λίγο του κόσμου, 1971)