It's Not For Me To Say

Μαγική σού είναι η βραδιά,
που γλυκά θές να χαθείς
στό άλμπουρο τών ονείρων,
και σάν σημάνει ο ήλιος
να σε βρεί το πρωινό απροετοίμαστο
ανάμεσα σε παπλώματα τού μεταξιού
και σε φρεσκολουσμένα λούλουδα.
Μαγική σού είναι η βραδιά,
γλύπτης εσύ πνοή στην πέτρα να χαράζεις ,
κι'αυτή σάν ανταπόδοσμα απ' τα χείλη
μ'αγέρα λυγερής φωτιάς γενέθλιας
να σε τυλίγει,σαν ουρανός καί θάλασσα μαζί,
και πως μέ νότες αλαφρές ,αγγελικές
με την καρδιά ξενυχτισμένου φεγγαριού
τραγούδια να τής ψιθυρίζεις τόσο απλά
Γιά την αγάπη...

It's not for me to say /you love me./It's not for me to say /you'll always care
Oh, but here for the moment /I can hold you fast/And press your lips to mine
And dream that love will last/As far as I can see, this is heaven.
And speaking just for me, /it's ours to share./Perhaps the glow of love will grow
with every passing day/Or we may never meet again
But then, it's not for me to say...

Poetic Intro: Panagiotis Xourafas
Lyrics: Al Stillman
Singer: Johnny Mathis

Opposition - Αντίθετα Στό Ρεύμα

Ο άνθρωπος έμπαινε στό θέατρο
όταν όλοι οι άλλοι αποχωρούσαν.
Όταν τον ρώτησαν γιατί το έκανε,
απάντησε: "Έτσι είμαι εγώ.
Όλη μου την ζωή εκπαιδεύομαι
να πηγαίνω αντίθετα στό ρεύμα"
....................................
The man was going into the theatre
just as everybody was coming out.
When asked why he did this,said:
"Opposition has been my manner.
I've been doing this all my life."

Diogenes The Cynicist

Poets & Thunder

To take off the masks
To lighten the skin hiding,
and under the skin-
To measure the abyss.
This is the ultimate mission
of poets and thunder.
...........................
Ν'αποσπάσουν τις μάσκες
Να φωτίσουν το δέρμα που κρύβεται,
καί κάτω από το δέρμα-
Την άβυσσο να μετρήσουν.
Αυτή είναι η ύστατη αποστολή
τών ποιητών καί τού κεραυνού.

Luiz Manuel

Don't Tell A Soul - Σε Κανένα Μήν Το Πείς

Don't tell a soul.
Forget all you've seen-
A bird,an old woman, a jail,
Everything...
Or else when you open your mouth
At break of day
You'll tremble
Like the needles on a pine tree.
You'll remember the wasp at the cottage,
Your first pencil case,
Or the berries in the woods,
The ones you never picked.
................................
Σε κανένα μήν το πείς./
Λησμόνησε όσα που'χεις δεί-
Ένα πουλί,μιά γριούλα,μιά φυλακή, / Τα πάντα...//
Ή αλλιώς,σάν το στόμα σου ανοίγεις /Το ξημέρωμα, / Θα τρέμεις, / Σαν τις βελόνες τού πεύκου.// Θα θυμηθείς την σφήκα στό αγρόκτημα,/ Την πρώτη σου μολυβοθήκη,/Ή τα βατόμουρα στο δάσος, /
Εκείνα που ποτέ δεν έκοψες.

Osip Mandelstam

Άρνηση - Denial

Στο περιγιάλι το κρυφό κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι μα το νερό γλυφό,
Πάνω στην άμμο την ξανθή γράψαμε τ' όνομά της
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης και σβήστηκε η γραφή,
Με τι καρδιά , με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή

On the secret seashore,white like a pigeon
we thirsted at noon;but the water was brackish.
On the golden sand we wrote her name;
but the sea-breeze blew and the writing vanished.
With what spirit, what heart,what desire and passion
we lived our life: a mistake! -So we changed our life.


Poetry: Giorgos Seferis
Composer: Mikis Theodorakis
Singer: Grigoris Bithikotsis

Μέσα Στις Θαλασσινές Σπηλιές - In The Sea Caves

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές
υπάρχει μια δίψα υπάρχει μια αγάπη
υπάρχει μια έκσταση
Όλα σκληρά σαν τα κοχύλια
μπορείς να τα κρατήσεις
μες στη παλάμη σου

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές
Μέρες ολόκληρες σε κοίταζα
μέρες ολόκληρες σε κοίταζα στα μάτια
και δεν σε γνώριζα μήτε με γνώριζες
...............................................
In the sea caves
there's a thirst there's a love
there's an ecstasy
all hard like shells
you can hold them in your palm.

In the sea caves
for whole days I gazed into your eyes
and I didn't know you nor did you know me.

Giorgos Seferis

#: Seferis Nobel Prize Speech,in 1963:
http://www.poemhunter.com/poem/his-nobel-prize-speech/

Football Gathering

A large number had gathered,
Lots more had crowded;
They came with a common view,
And wore a particular hue;
From the beginning of the game,
They looked the same;
But time would tell-
If everything went well,
There should be a winner,
Before we took our dinner:
We were sharing passions,
In front of our televisions.

Ebenezer Kobina Baiden

Mozart : Romance

Όμορφη λυπητερή ζωή / Πιάνο μακρινό υποχθόνιο
Το κεφάλι μου ακουμπάει στόν Πόλο / Καί τα χόρτα με κυριεύουν //
Γάγγη κρυφέ τής νύχτας πού με παίρνεις; / Από μαύρους καπνούς βλέπω δορκάδες
Μεσ' το ασήμι να τρέχουν να τρέχουν / Καί δε ζώ καί δεν έχω πεθάνει. //
Ούτε ο έρωτας ούτε κι' η δόξα / ούτε τ' όνειρο ούτε δεν ήταν /
Με το πλάι κοιμούμαι κοιμούμαι / Κι ακούω τις μηχανές τής γής που ταξιδεύει.

Beautiful and sorrowful life / Piano so distant and chthonic
My head touches the Pole / and herbs seize me //
Mystical Ganga of the night,where do you take me? / Through black smoke I see dorcas
In silver they run, they run / And I am not alive or dead. //
Neither love nor glory / not even the dream, not even that/
On the side I sleep,I sleep / And hear the engines of the earth travelling.

Poetry: Odysseas Elytis
Composer: Wolfgang Amadeus Mozart
(Concert for Piano & Orchestra, N.20 , KV 466)

For Mother - Γιά Την Μητέρα

And she leaves
being abandoned even by images
So tired
she can no longer lift her two bodies
the stiffened self and the cold home

No longer struggles
till morning with a shirt
and stockings

Has given up
Everything she wasn’t and was
and could have been
No longer looks after herself

Has let go even the visit
that does not come

Lies ever so quiet
and dreams of her last green tree
beyond the window
......................................................

Καί αυτή φεύγει/εγκαταλειμένη ακόμη κι'από τις εικόνες/τόσο εξουθενωμένη/
δεν μπορεί άλλο πιά να εγείρει τα δυό της σώματα,/το είναι το στυφό/καί το σπίτι
της το παγερό,/δεν το παλεύει άλλο-/απ'το πρωί μ'ένα ποκάμισο καί δύο κάλτσες./
Έχει πλέον εγκαταλείψει/ότι ήταν καί δεν ήταν/καί ότι θα μπορούσε να γενεί./
Τον εαυτόν της έπαψε να τον φροντίζει/έχει αφήσει να τής φύγει κι' η επίσκεψη/που ακόμα δέν έχει έρθει./Να εκεί,τόσο ήσυχα ξαπλώνει/καί ονειρεύεται
το τελευταίο πράσινο δέντρο/πέρα από το παραθύρι της.


Viola Fischerova

To Be A Poet...

''Η πρωτη φροντιδα του ανθρωπου που θελει να γινει ποιητης, ειναι η γνωση του εαυτου του ολοκληρου.. Αναζηταει την ψυχη του, την παρατηρει,την δοκιμαζει, τη μαθαινει.. Απο τη στιγμη που την ξερει οφειλει να την καλλιεργησει! Αυτο ειναι απλο.. Σε καθε μυαλο πραγματοποιειται μια φυσιολογικη αναπτυξη.. Τοσοι εγωιστες παριστανουν τους συγγραφεις! Υπαρχουν αλλοι τοσοι που αναφερονται στην πνευματικη τους εξελιξη! Ομως πρεπει να κανουμε την ψυχη μας τερατωδη, ναι! Λεω πως πρεπει να εισαι προφητης, να γινεις προφητης..''
..................................................................

''The first thing a man has to do to be a poet, is to get to know all of himself.
Searches for his soul,watches,tries and learns it.
At the time he knows,he has to foster this soul!
That is simple: Every brain follows a natural growing.So many pretend to be writers. So many others refer to their mind evolution. But we have to make our soul monstrous,yes!
I say you have to be a prophet,
to turn into a prophet...''

Arthur Rimbaud