Roza

Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα/γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα/και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα
και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό.//Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
μα τα κελιά μας είναι χωριστά/σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε/φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά.
//Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις/σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου/φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό.//Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή/τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω/τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί.
//Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι/πώς σ' έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα/και γω μέσ' στην ομίχλη και τη μπόρα
κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός.//Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή/τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω/τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί.
......................................................................................................

My lips dry and thirsty/looking out for water in the asphalt
Automobiles pass me by, /and you tell me the storm is ahead of us,
so you pull me in a sleazy cabaret.//We walk the same road together
but our cells are separate./We return to a magical city and,
I don't wanna know what we ask for anymore/if you just promised me two kisses.
//You play me on roulette and you lose me/in a scary fairy-tale,
My voice now is like an insect's voice,/my life is that of a climbing plant,
you cut me and you force me to the void.//How need turns into a story,
how story turns into silence?/Why you Roza do stare at me being numb?
Forgive me if I don't understand/what computers and figures have to say.
//My love of carbon and of sulfur/how time has changed you really?
Automobiles tread on our bodies/and me, standing in the fog and the rain,
I sleep starving by your side.//How need turns into a story,
how story turns into silence?/Why you Roza do stare at me being numb?
Forgive me if I don't understand/what computers and figures have to say.

Lyrics: Alkis Alkaios
Composer: Thanos Mikroutsikos
Vocals: Dimitris Mitropanos

Χάρτινο Το Φεγγαράκι - Paper Moon

The sea shall bring birds /and the wind stars of gold,/to caressing your hair /and to kissing your hand.//The moon is made of paper/the seaside is fake/if you just had little faith in me/everything would be so real.//Without your love/time hardly passes by /without your love/the world seems smaller.//The moon is made of paper/the seaside is fake/if you just had little faith in me/everything would be so real.

Lyrics/Poetry : Nikos Gatsos
Composer : Manos Hadjidakis
Singer : Savina Yannatou

Vierge Moderne

The Garden

Maria,can it be
that frames alone do creak,
that panes of glass alone do ache
and tremble?
If this isn't the garden
then let me turn back,
to the quiet, where things
are thought out.
If this isn't the garden,
if the frames are creaking
because it can't get any darker,
if this isn't The Garden,
where under the apples hungry children sit
and forget the fruit they've tasted,
where a flame can't be seen,
but breath is more dark
and more hopeful are herbs of the night . . .
I know not, Maria, this sickness of mine.
It's my garden that rises above me.

Olga Sedakova

Δύο Ήλιοι - Two Suns

Δύο Ήλιοι παγώνουν-Θεέ μου,διαμαρτύρομαι-
Ένας στόν ουρανό,ο άλλος στο στέρνο μου.

Πώς τούς δύο Ήλιους-μπορούσε η συνείδηση μου να ξεχνά
Πώς τούς δύο ήλιους,που ανέκαθεν μέ τρέλλαιναν!

Καί οι δύο παγώνουν τώρα,-οι αχτίδες δεν πληγώνουν τα μάτια σου!
Αυτός πού πιότερο έκαιγε είναι αυτός πού πρώτος πεθαίνει.
.............................................................
Two suns are cooling down, - God, I protest! -
One is in the sky, the other - in my chest.

How these two suns - could my conscience forget? -
How these two suns were always driving me mad!

Both cooling now, - their rays won’t hurt your eyes!
The one that burned the hottest is the first to die.
...........................................................
Два солнца стынут,- о Господи, пощади!- /Одно - на небе, другое - в моей груди./
Как эти солнца,- прощу ли себе сама?-/Как эти солнца сводили меня с ума!
И оба стынут - не больно от их лучей!/И то остынет первым, что горячей.

Marina Tsvetaeva

Grey Hairs

These are ashes of treasures:
Of hurt and loss.
These are ashes in face of which
Granite is dross.
Dove, naked and brilliant,
It has no mate.
Solomon's ashes
Over vanity that's great.
Time's menacing chalkmark,
Not to be overthrown.
Means God knocks at the door
-Once the house has burned down!
Not choked yet by refuse,
Days' and dreams' conqueror.
Like a thunderbolt -- Spirit
Of early grey hair.
It's not you who've betrayed me
On the home front, years.
This grey is the triumph
Of immortal powers.


Marina Ivanova Tsvetaeva

Sunbeam - Ηλιαχτίδα

I pray to the sunbeam
from the window -
It is pale, thin, straight.
Since morning
I have been silent,
And my heart - is split.
The copper on my wash stand
Has turned green,
But the sunbeam plays on it
So charmingly.
How innocent it is,
and simple,
In the evening calm,
But to me in this deserted temple
It's like a golden celebration,
And a consolation.
...........................
Προσεύχομαι στήν ηλιαχτίδα απ'το παράθυρο- / Είναι χλωμή,λεπτή,κάθετη./
Απ'το πρωί είμαι σιωπηλή, / κι'η καρδιά μου-είναι κομμάτια. / Ο χαλκός
στό πλυσταριό μου/ Έχει πρασινίσει, / μα η ηλιαχτίδα παιχνιδίζει πάνω του,/ 
Τόσο χαριτωμένα. / Πόσο αθώα είναι και απλή, / στήν γαλήνη
τού απογεύματος,/ Αλλά γιά μένα σ'αυτόν τον έρημο ναό / μοιαζει να είναι
μιά χρυσή γιορτή,/ Καί μιά παρηγοριά...

Anna Akhmatova

I Loved You Once...

Я вас любил: любовь еще, быть может
В душе моей угасла не совсем;
Но пусть она вас больше не тревожит;
Я не хочу печалить вас ничем.
Я вас любил безмолвно, безнадежно,
То робостью, то ревностью томим;
Я вас любил так искренно, так нежно,
Как дай вам бог любимой быть другим.
.....................................

I loved you once:
perhaps that love has yet
To die down thoroughly within my soul;
But let it not dismay you any longer;
I have no wish to cause you any sorrow.
I loved you wordlessly, without a hope,
By shyness tortured, or by jealousy.
I loved you with such tenderness and candor
And pray God grants you
to be loved that way again.
..............................................

Κάποτε σ'αγάπησα:                            
Ίσως η αγάπη εκείνη απέχει ακόμη
απ' το να σβήσει ολοκληρωτικά
μέσ' στην ψυχή μου'
Αλλά μην σε εμποδίζει άλλο'                         
Επιθυμία καμμία δεν έχω
θλίψη να σού προκαλώ.
Σ'αγάπησα
όσο δεν μαρτυρούν οι λέξεις,
δίχως ελπίδα,
βασανισμένος από ντροπή,
ή από ζήλια.
Σ'αγάπησα με τρυφεράδα περισσή
καί ευθύτητα
Κι'απλά προσεύχομαι
να σ'αξιώσει ο Θεός,
έτσι ξανά να αγαπηθείς.


Alexander Pushkin

Αποχαιρετισμός - Nikos Kazantzakis' Grave Stone

I hope for nothing, I fear nothing, I am free..

Άρτεμις

Εις τήν εβένινη την πλώρη
γυμνή σιμώνει κατ' εμέ Άδωνι κόρη.
Μ'ανέμισμα φωτιάς κι' αβύζαχτο φεγγάρι
μήν είναι τούτη ευμορφιά κι' ολόδροσο θυμάρι;

Κι'όσο το κύμα μαλθακό ηχιό χαράς αφήνει
κείνη θαρρώ γοργόνα γένηκε απ' τού αφρού τη μήνι.
Πόθε στεριανέ γιγάντωσε και λούσου απ' ασήμι
κι' απ' τής καρδιάς τα διάσελα βρυχήσου σαν αγρίμι!

Θε να διαβώ την πυλωτή τ'ονείρου
περιχαράκωμα ψυχής στα όρια τ'απείρου.
Κι'ας προσαράξει μονομιάς το σώμα της το άγιο
μες στής μοναχικής καρδιάς τ'αφώτηγο μουράγιο.

Είναι βραδιές πού θα θελα αναίτια να κυλήσω
στην κορυφή τού κυματος Εκείνη ν'αγαπήσω.
Κι'όσο το σώμα θα συσπάται ανταριασμένο
εγώ μονάχος θα μετρώ καθ'άστρο αναμμένο.

Panagiotis Xourafas