poetreated

2011 - Selections

2012-02-10T00:12:00.001+02:00

1. Μοναξιά Δεν Υπάρχει (No Solitude) - Nikiforos Vrettakos
http://www.panosx.blogspot.com/2011/02/no-solitude.html
2. Αυγή Του Οδυσσέα (Odysseas Dawn) - Odysseas Elytis
http://www.panosx.blogspot.com/2011/03/odysseas-dawn.html
3. Το Ονειρο (The Dream) - Nikos Papazoglou
http://www.panosx.blogspot.com/2011/04/dream.html

4. Πρωτομαγιά (First Of May) - Giannis Ritsos

http://www.panosx.blogspot.com/2011/05/first-of-may.html

5. Ένα Καθήκον (A Task) - Czeslaw Milosz

http://www.panosx.blogspot.com/2011/06/task.html

6. Δώρο Ασημένιο Ποίημα (Gift Silver Poem) - Odysseas Elytis

http://www.panosx.blogspot.com/2011/07/gift-silver-poem.html

7. Θερμοπύλες (Thermopylae) - Constantine Cavafy

http://www.panosx.blogspot.com/2011/08/thermopylae.html

8. Δεν Είμαστε Ποιητές (We Are Not Poets) - Giorgos Sarantaris

http://www.panosx.blogspot.com/2011/09/e-we-are-not-poets.html

9. Rough Sea - Panagiotis Xourafas

http://www.panosx.blogspot.com/2011/10/rough-sea.html

10. Χρονοδιάγραμμα (Timetable) - Tasos Livaditis

http://www.panosx.blogspot.com/2011/11/timetable.html

Οχτροί Ορκισμένοι - Sworn Enemies

2012-02-07T22:12:00.002+02:00

Χρόνιατώρα

χρόνιαεσείς,

οχτροίορκισμένοι

φεγγάριαμαύρα

καρφωμένα,

φεγγάριαλαύρα,

σεαυλαία γκρίζα

ταμάτια

μιάπαλιά κορνίζα,

κι’όποιες θαμπές

εικόνεςτού χαμού,

γέροι σκυφτοί

θλιμμένοι…

..................

So many years now

so many years, you

sworn enemies

black moons

nailed-

fiery moons

on grey drop curtain,

eyes like

an old cornice-

and any blurry

images of loss,

old people crooked

so full of sorrow...

Panagiotis Xourafas

Αχνό Φως - Faint Light

2012-02-06T20:07:00.001+02:00

Μα στις σπηλιές των ρόδων

βάλθηκες να με κυνηγάς-

Δεν βλέπεις πως και το πιο

αχνό φως, ραγίζει το μπλέ;

......................

So you have been trying to

hunt me in the caves of roses-

Don't you see that even the

faintest light ,cracks the blue?

Panagiotis Xourafas

Painting:

John Waterhouse

Η Πατρίδα Μου - My Land

2012-02-05T23:39:00.000+02:00

And I don't love anything else as much as I love my country.
If somebody comes and tells me that something would be
good for my country, I would leave him to blind both
of my eyes. Because if I am not able to see and my country
is fine, it can feed me. But if my country is down and low,
I will be blind even if I have ten eyes. And I am going to live
on this land and don't intend to go any place else.

General Makrigiannis

Δέκα Δύστυχα Δίστιχα - Ten Unfortunate Distichs

2012-02-04T20:38:00.000+02:00

1. Στάματωμένα ανάκλιντρα τής ξέπνογης αυγής

οι άβουλες ψυχές τα πεπρωμένα ορούν τής γής

2. Πέταξε στον ορίζοντα ο τσαλαπετεινός αριστερά

Έτσι ποιός να ορίσει τού κεριού τα καίριαφτερά;

3. Σώμακαι βλέμμα διψοσβήνοντας το Λύκαιο

τού πρωινού το βούκεντρο θέσπισμα δίκαιο.

4. Μνήμεςμνήματα και υπομνήματα τής απωλείας

πού νά 'βρεις ήλιο φιλικό στή βιάση τήςλαγνείας;

5. Τιςκυριακές οι ίριδες τού πόνου και τής προσμονής

μισές ανάσες φτερουγίζουν καποιας φυλακήςσκαιής.

6. Είναικαι μιά μελαχροινή,φιγούρα Αλμοδοβάρ σωστή

δακρύων απόσταγμα πικρό σ’αργυροδιάφανηκλωστή.

7. Ήλθ’ο χειμώνας,οι δρόμοι πώς μικρύναν κι’οι σκιές,

σκαφτήκανε τα πρόσωπα,σωθήκανε στις φυλλωσιές.

8. Χρυσόλιγνοείναι το παιδί που κυνηγάει το τόπι

Τα πρέπει γίνανε κελλί, στού χρόνου το κατόπι.

9. Τοφυλλοκάρδι του έτρεμε,σαν έγερνε στήν κόχη

Έσω έτοιμος! Τα δευτερόγεννα, τα ναί, τα όχι.

10. Στάτριάντα ανακάλυψε τ’ Αχέροντα την σκοτεινή ορμή,

στά τριάντα στάθηκε κι' είπε ας ευλογήσω τηνστιγμή.

.........................................

1. On the bloody couches of breathless dawn

unwilling souls look towards earthly dooms.

2. The hoopoe has flown left in the horizon

so, who can handle crucial wings of wax ?

3. Body and look thirst quenching at Mt.Lycaeon

morning's gad is evenhanded statute.

4. Memories memorials and memoirs of loss

where can you find a friendly sun in the haste of lust?

5. On sundays ireses of pain and expectation

like half breaths flap inside a philistine cell.

6. There's also a brunette Almodovar like figure an essence

of bitter tears falling down a silver and diaphanous thread.

7. Winter has come, streets narrowed and so did shadows

faces wrinkled and got lost through the thick foliages.

8. The boy running after the ball is gold and thin

and 'musts' have become a prison as time goes by.

9. His heart was shivering, as he bent over the edge'

get ready! Second births, all these yes and no.

10. At thirties he discovered Acheron's dark impetus,

at thirties he stood up and said let me bless this moment.

Panagiotis Xourafas

Χαμόγελα - Uśmiechy ( Smiles : A Tribute To Wislawa Szymborska)

2012-02-03T21:22:00.002+02:00

Z większą nadzieją świat patrzy niż słucha.

Mężowie stanu muszą się uśmiechać.

Uśmiech oznacza,że nie tracą ducha.

Choć gra zawiła , interesy sprzeczne,

wynik niepewny- zawsze to pociecha,

gdy uzębienie białe i serdeczne.

Muszą życzliwie pokazywać czoło

na sali obrad i płycie lotniska.

Ruszać się żwawo, wyglądać wesoło.

Ów tego wita , ten owego żegna.

Twarz uśmiechnięta bardzo jest potrzebna

dla obiektywów i dla zbiegowiska.

Stomatologia w slużbie dyplomacji

spektakularny gwarantuje skutek.

Kłów dobrej woli i siekaczy zgodnych

nie może braknąć w groźnej sytuacji.

Jeszcze nie mamy czasów tak pogodnych,

żeby na twarzach widniał zwykły smutek.

Ludzkość braterska, zdaniem marzycieli,

zamieni ziemię w krainę uśmiechu.

Wątpię.Mężowie stanu, dajmy na to,

uśmiechać by się tyle nie musieli.

Tylko czasami:że wiosna, że lato,

bez nerwowego skurczu i pośpiechu.

Istota ludzka smutna jest z natury.

Na taką czekam i cieszę się z góry.

The world would rather see hope than just hear

its song. And that's why statesmen have to smile.

Their pearly whites mean they're still full of cheer.

The game's complex, the goal's far out of reach,

the outcome's still unclear - once in a while,

we need a friendly, gleaming set of teeth.

Heads of state must display unfurrowed brows

on airport runways, in the conference room.

They must embody one big, toothy "Wow!"

while pressing flesh or pressing urgent issues.

Their faces' self-regenerating tissues

make our hearts hum and our lenses zoom.

Dentistry turned to diplomatic skill

promises us a Golden Age tomorrow.

The going's rough, and so we need the laugh

of bright incisors, molars of good will.

Our times are still not safe and sane enough

for faces to show ordinary sorrow.

Dreamers keep saying, "Human brotherhood

will make this place a smiling paradise."

I'm not convinced. The statesman, in that case,

would not require facial exercise,

except from time to time: he's feeling good,

he's glad it's spring, and so he moves his face.

But human beings are, by nature, sad.

So be it, then. It isn't all that bad

Wislawa Szymborska

(1923 - 2012)

Epitaf

2012-01-29T21:20:00.000+02:00

Με σκότωσε
η πανίσχυρη λέξη

..................

Ubi me prejaka reč

(I was killed
by too strong a word)

Branko Miljković

Ο Branko Miljković (Бранко Миљковић ,1934-1961),
ήταν ένας εξέχων Σέρβος ποιητής,από τους εκπρόσωπους του νεοσυμβολισμού, που είχε σαν αποστολή την σύνδεση του σουρρεαλισμού με τον συμβολισμό.Προλογίζοντας την ανθολογία του, ο Ljubica Miletic (2001) γραφει πως ήδη από τις πρώτες γραμμές του πρώτου του έργου ("Μάταια Την Ξυπνάω"/"Uzalud Je Budim"/ "I Wake Her In Vain") ξεκινά η μάχη του ποιητή με τις λέξεις,η εσωτερική μάχη και το δίλημμα: Είναι ο ποιητής κυρίαρχος των λέξεων ή αυτές τον εξουσιάζουν; Δυστυχώς η μάχη αυτή τελειώνει με το ανωτέρω δημοσιευθέν μονόστιχο ποίημα. Πέθανε πρόωρα το 1961 στα 27 του, κρεμασμένος σε ένα δέντρο στο Zagreb. Επισήμως ο θάνατος του καταγράφηκε ως αυτοκτονία, αν και υπάρχουν υπόνοιες ότι δολοφονήθηκε από Κροάτες εθνικιστές. Το έργο του είχε έντονες επιρροές από τον φιλόσοφο Ηράκλειτο.

Νυχτερινή Περίπολος - Night Patrol

2012-01-28T22:49:00.000+02:00

Every wall

Has

A story

Of erection

Lots of colours

Of maintenance

Many layers

Or finally

Of demolition

Ever since

Is crossed

In smaller

Or greater

Depth

Some

Stand outside

Others

Wait inside

Galleries

Haven't yet ended

We will be back

Keeping

The exit

Harris Ilatzis

Τοπίο - Landscape

2012-01-21T21:49:00.000+02:00

Στο τοπίο του μεγάλου καλλιτέχνη του παρελθόντος,
τα δέντρα έχουν ρίζες κάτω απ' τη λαδομπογιά της ζωγραφικής,
το μονοπάτι αναμφίβολα
φτάνει στο τέρμα του,
η υπογραφή αντικαθίσταται
μ'ένα επιβλητικό φύλλο χλόης,
είναι ένα παραινετικό πέντε το απόγευμα.
Μπορεί να έχει γίνει απαλά,αλλά σταθερά, καθυστερημένο ,
έτσι λοιπόν εξακολούθησα να μένω επίσης.
Επειδή βέβαια αγαπητέ μου,
εγώ είμαι εκεί, η γυναίκα κάτω
απ' την φλαμουριά.

Δες ακριβώς πόσο μακριά σ'έχω αφήσει πίσω,
δες τον άσπρο σκούφο και την κίτρινη φούστα που φοράω,
δες πως σφίγγω το καλάθι μου γιά να μην βγάλω την ζωγραφική.
Πως περπατώ αγέρωχα μέσα στο πεπρωμένο ενός άλλου
καί ξεκουράζομαι γιά λίγο απο τα μυστήρια της ζωής.

Ακόμα κι' αν με φώναζες δεν θα μπορούσα να σ'ακούσω,
κι'ακόμα αν άκουα δεν θα γυρνούσα,
κι'ακόμα αν έκανα εκείνη τη μη δυνατή χειρονομία
το πρόσωπο σου θα έμοιαζε με πρόσωπο ενός αγνώστου μου.

Γνωρίζω τον κόσμο εξι μίλια τριγύρω.
Γνωρίζω τα βότανα και τα ξόρκια γιά κάθε πόνο.
Ο Θεός ρίχνει ακόμα το βλέμμα του επάνω στην κορυφή του κεφαλιού μου.
Ακόμα προσεύχομαι, δεν θα πεθάνω ξαφνικά.

Ο πόλεμος είναι μιά τιμωρία και η ειρήνη μιά ανταμοιβή.
Όνειρα επαίσχυντα έρχονται όλα από τον Σατανά.
Η ψυχή μου είναι τόσο απέρριτη όσο το κουκούτσι του δαμάσκηνου.
Δεν γνωρίζω το παιχνίδι της καρδιάς.

Δεν είδα ποτέ τον πατέρα των παιδιών μου γυμνό
Δεν είδα το στρυφνό και κηλιδωμένο προσχέδιο,
που κρύβεται πίσω απ' το Άσμα Ασμάτων.
Ότι θέλω να πώ έρχεται σε φράσεις προετοιμασμένες.
Ποτέ δεν χρησιμοποιώ την απόγνωση
εφ' όσον δεν είναι πραγματικά δική μου,
αλλά δοσμένη μόνο γιά φύλαξη σε μένα.

Ακόμα κι αν κλείνεις τον δρόμο μου,
ακόμα κι αν με κοιτάζεις επίμονα στο πρόσωπο,
θα σε περάσω από την κορυφή του χάσματος, λεπτότερη από μια τρίχα.

Πρός τ'αριστερά είναι το σπίτι μου. Το ξέρω απ'όλες τις πλευρές,
σ'όλο το μήκος με τα σκαλοπάτια του και τις εισόδους του,
πίσω απ' αυτά η ζωή συνεχίζεται αζωγράφιστη.
Η γάτα πηδάει σ'ένα πάγκο,
ο ήλιος λάμπει πάνω σε φυλακή από κασσίτερο,
ένας σκελετωμένος άντρας κάθεται στο τραπέζι
διορθώνοντας ένα ρολόι.

.............................

In the landscape of the great artist of the past
the trees have roots beneath the painting's oil color,
the path undoubtedly reaches its end,
signature is replaced by a majestic spire,
it is an admonitory 5:00 p.m.May has been gently but firmly, delayed
so I continued to stay. Because of course, my dear,
I am there, the woman beneath the ash.

See just how far have I left you behind,
see the white hat and the yellow skirt I wear,
see how I clasp my basket not to take off the painting.
How do I walk proudly into the fate of another
and rest for a while from life's mysteries.

Even if you called me I could not hear,
and even if I heard I wouldn't have turned,
and even if I made that impossible gesture
your face would be like an unknown face to me.

I know the world six miles around.
I know herbs and spells for every pain.
God casts his gaze still on the top of my head.
Still I pray, will not die suddenly.

War is a punishment and peace is a reward.
Shameful dreams come all from Satan.
My soul is so chaste as the kernel of the plum.I do not know the game of hearts.

I never saw the father of my children naked
I didn't see the harsh and stained blueprint
hidden behind the Song of Songs.
Whatever I want to say comes to phrases prepared.
I never use despair for it is not really mine,
but given to me just for guarding.

Even if you close my way,
even if you stare at my face persistently,
I will take you from the top of the gap, thinner than a hair.

To the left is my home. I know it from all sides,
all over the length of the stairs and entrances,
behind them, life goes unpainted.
The cat jumps in a bench
the sun shines on a prison from tin,
a raw-boned man is sitting at the table
correcting a clock.

Wislawa Szymborska

T.V.

2012-01-20T20:14:00.001+02:00

Thousands of "boxes"

Keep

Thousands of people

OFF

Horizon De Peur

2012-01-19T01:06:00.001+02:00

Γυμνή εικόνα τού χειμώνα
Αμφίσημα χαμόγελα,
Στο πρελούδιο των δακρύων,
Ο χιονιάς είναι κάτω απ' τις σόλες
Των μοναχικών λύκων της παγωμένης στέπας.
Στην κορνίζα, το κορίτσι του μακρινού κάμπου,
Τυλιγμένο στον ιξό που μας κυριεύει
Σαν πρωτοφανής φόβος
Σαν φοβισμένος ορίζοντας
Σαν οριζόντιος λυγμός'
Τέτοια εποχή είναι που τα αγριοπερίστερα
Φτεροκοπούν ματωμένες αναμνήσεις,
Που οσονούπω παραμορφώνονται στον αφρό'
Είναι οι απρόσκλητες μοίρες
Όλων των εποχών κοινές
Που μας θωρούν σαν βρόχοι,
Καθώς απομετρούν το φως.

Το σαββατοκύριακο λιώνει
Σαν χιόνι τού απρίλη
Στου ανέμου την πύλη
Στου ρόδου το χείλι,
Χάρτινοι φύλακες εμπρός, και πίσω
Σκελετοί ξεθυμασμένοι, ή αλλιώς
Ένα αντίτιμο πεπρωμένου:
Νεκρές προβολές ζωής
Νεκρές περιβολές χαλκού
Σαν άψυχοι πολεμιστές
Από όλους τούς χειμώνες πού θάψαμε,
Και μετά ξεθάψαμε, γιά να τους ξαναθάψουμε αλλού
Κατα την ευσεβή μας κρίση.

Σαν ακαθόριστο περίγραμμα
Ύλης που χορεύει στο ανήλιο
Της σκοτεινής κοιλάδας κύτος,
Στο πέρας κάποιας μύχιας έκλαμψης
Οι θαυματοποιοί μοιράζουν υποσχέσεις.

............................

Naked pictures of winter

Ambiguous smiles

In the prelude of tears,

Snowfall is under the soles

Of the lonesome wolves in the frozen steppe.

In the cornice, girl of the distant plain,

Covered with lime capturing us

Like an unprecedented fear

Like an afraid horizon

Like a horizontal sob'

This is the season that doves

Flap over bloody memories,

Which they soon deform in the foam'

They are the uninvited dooms

Common in most of the times

Gazing on us like loops,

While they measure the light.

Weekend melts

Like april snow,

In the wind's door

On rose's lip,

Paper guards in front, and in the back

Skeletons palled, or in other words

A price of destiny:

Dead projections of life

Dead raiments of copper

Like soulless warriors

Of all the winters we buried,

And then unburied, and after reburied them

Some place else, according our devout will.

Like an amorphous outline of a

Matter dancing in the sunless

Hull of the dark valley,

In the edge of some innermost flare

Miracle men share promises.

Panagiotis Xourafas

Ώσμωση - Osmosis

2012-01-12T02:57:00.001+02:00

Άκκιζε χρώματα η καρδιά
Και χαλινάρια ανάγλυφα
Κροτάλιζε η τεθλασμένη νύχτα.
Ηταν ανήσυχη η αγκαλιά
Τής δίχωρης θάλασσας.
Ο κήπος με τα λειψοφέγγαρα
Ύψωνε φθόγγους γιασεμιών
Και σιγοτραγουδούσε
Ονειρόσπιτα από ασβέστη.
Με πρόσμενε νωπός
Ο απόηχος της ανάσας
Τού κοριτσιού, καθώς
Ξεκούμπωνε το πέλαγος
Στη συμμετρία τού αστερία.
Με πρόσμενε το νυχτικό
Καίκι τών ματιών της, καθώς
Έπλεκε αγάπες αδυσώπητες
Στών αστεριών το παραγάδι.
Νωχελικά με πρόσμενε εκεί
Με τα φιδίσια μάτια της
Σαν μιά κλειδωμένη ανάμνηση,
Ενα αυλάκι φως στη σκοτεινή
Ώσμωση τού μέλλοντος.
Πώς έλεγε ο ποιητής* :
"Το κρεβάτι μας είναι ένα καράβι
που πάει στο αύριο χωρίς εμάς"

......................

Heart philandered colours
And repousse bridles were
Rattled by the crooked line night.
Restless was the lap
Of the two rooms sea.
The garden with imperfect moons
Raised sounds of jasmines
And softly sang
Dreamhouses from lime.
Fresh longed for me
The overtone of breath
Of the girl , as she
Undid the pelago
In the shape of starfish.
The night boat of her eyes
Longed for me too, as it
plaited deadly loves
In the longline of stars.
Indolently she longed for me there
With her snaky eyes
Like a locked memory
A groove of light within the dark
Osmosis of the future.
And as the poet* said:
"Our bed is a ship which sails
towards tomorrow without us"

* : Τassos Livaditis

Panagiotis Xourafas

Τα Πουλιά - The Birds

2012-01-09T01:20:00.001+02:00

Τα πουλιά δεν είχαν σβηστεί

μα ήταν τόσο διαφανή

που τα μάτια μας κουρασμένα

να κοιτάζουν τόσο πολύ

από το θολό παράθυρο

δεν τα είδαν παρά την άλλη μέρα.

...................

The birds hadn't been erased,

but they were so transparent

that our eyes weary enough

of having to look so much

through the blurry window,

did not see them till the next day.

Roselyn König

Πρόσθεσις - Addition

2011-12-31T14:51:00.001+02:00

Aν ευτυχής ή δυστυχής είμαι
δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν
στον νου μου πάντα βάζω-

που στην μεγάλη πρόσθεσι
(την πρόσθεσί των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς,
δεν είμ’ εγώ εκεί
απ’ τες πολλές μονάδες μια.
Μες στ’ ολικό ποσό
δεν αριθμήθηκα.
Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.

.........................

I do not question whether I am happy or unhappy.
Yet there is one thing that I keep gladly in mind --
that in the great addition (their addition that I abhor)
that has so many numbers, I am not one
of the many units there. In the final sum
I have not been calculated. And this joy suffices me.

Constantine Cavafy

Κρίσις Διερχομένη - Passing Crisis

2011-12-19T19:57:00.000+02:00

Οι μέρες που περνάμε είναι εξαρτήματα από άνθη ατμομηχανής.
Η θέλησις μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μιά ριπή από ρίγη μέσα
σε γυάλινα συρματοπλέγματα θρόμβου και λύπης. Εν τούτοις
η κάθαρσις παρέρχεται όταν ζητωκραυγάζουμε συνθήματα υπερ
ταχείας αναρρώσεως και αποκαταστάσεως των καταποντιζομένων
ανέμων που πάνε κι έρχονται αλλά ποτέ δεν φέρνουμε μιά είδηση
της προκοπής. Η νεότης ανθεί με την κόμη της χυμένη μέσα
στο μέλλον των μεταμορφώσεων και με τις μεθυσμένες αγωνίες
ενός συστήματος καταναλωτικού. Κατά τα άλλα τα εξαρτήματα της
ατμομηχανής εξακολουθούν να είναι ανθη αντί γιά σφαίρες.

......................

The days we spend are spare parts of locomotive flowers. Our will
is nothing else but a gust of chills inside glass wires of clot and sorrow.
However catharsis elapses when we cheer slogans in favor of
short recovery and rehabilitation of submerged winds which come and go
but never do we bring good news. Youth flourishes with its hair poured
into the future of transformations along with drunken agonies of a
consumer system. Otherwise, spare parts of the locomotive
are still flowers instead of bullets.

Poetry:Dinos Siotis (1973)

English Translation: Panagiotis Xourafas

Cesaria Evora (1941-2011)

2011-12-17T22:10:00.001+02:00

Απουσία

Αν μονάχα είχα φτερά

Να πετάξω μακριά

Αν ήμουν μονάχα μιά γαζέλα

Να τρέχω ακούραστα

Τότε εγώ, στο στήθος σου

Θα ήμουν ώσπου να βραδιάσει

Και η απουσία άλλο πιά

Δεν θα ήταν η πραγματικότητα μας

Αλλά είναι μόνον στο μυαλό μου

Που μπορώ αφοβα να ταξιδεύω

Και την ελευθερία μου, την έχω

Μόνο στά όνειρα μου

Στα όνειρα μου είμαι δυνατή

Εχω την προστασία σου

Εχω μόνον την φροντίδα σου

Και το χαμόγελο σου

Ω, μοναξιά

Στον ουρανό ψηλά ο ήλιος μονάχος

Οχι μόνο θα λάμπει,μα θα τυφλώνει

Με την λάμψη του

Δίχως να ξέρει πού να ακτινοβολήσει

Ούτε που να στραφεί

Ω, η μοναξιά είναι μοιραία

Ausencia

si asa um tivesse
pa voa na esse distancia
si um gazela um fosse
pa corre sem nem um cansera
anton ja na bo seio
um tava ba manche
e nunca mas ausencia
ta ser nos lema
ma so na pensamento
um ta viaja sem medo
nha liberdade um te'l
e so na nha sonho
na nha sonho mieforte
um tem bo protecao
um te so bo carinho
e bo sorriso
ai solidao to'me
sima sol sozim na ceu
so ta brilha ma ta cega
na se clarao
sem sabe pa onde lumia
pa onde bai
ai solidao e un sina...

Lyrics : Cesaria Evora
Music: Goran Bregovic
Video:http://www.youtube.com/watch?v=X74qN9RCAAU
Bio (Greek) : http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=332845
Bio (Eng) : http://www.answers.com/topic/ces-ria-vora

Πυροστάτης - Andiron

2011-12-11T22:13:00.001+02:00

Δυτικά να γυρίζεις γύριζε

Πορτοκάλι και σμέουρο

Όπου γλιστρά γλίσχρο το φως

Σαν άφθαρτο χρυσό κλειδί.

Δυτικά να μυρίζεις μύριζε

Αγιόκλημα και γιασεμί

Όπου είναι ο θυμός ανθός

Κι' ο βόμβος το μελίσσι του.

Δυτικά να πλέεις πλεύσε
Ακουαμαρίνα και σμαράγδι
Όπου το πέλαγο είναι σάλι
Στούς ώμους της Κυνθίας.
Δυτικά να πετάξεις πέταξε
Γεράκι και χρυσαετός
Όπου η ψυχή έχει γιά σώμα της
Μιά αδούλωτη φωτιά.
Δυτικά να σταλάζεις στάλαζε
Ροδόσταγμα και λάβα
Όπου είναι η θλίψη σύγνεφο
Πού βρέχει ουρανούς αγάπης.
Δυτικά να γυρίζεις γύριζε
Αγκόρτσι και ασπάλαθος,
Όπου το αίμα είναι το κρασί
Κάποιου ανέστιου θεού.

.....................

Turn to the west, turn
Orange and Raspberry
Where meager light slips
As an indestructible golden key.
Smell to the west, smell
Honeysuckle and jasmine
Where anger is a flower
And buzz his hive.
Sail to the west, sail
Aquamarine and emerald
Where the sea is a shawl
On the shoulders of Cynthia.
Fly to the west, fly
Falcon and golden eagle
Where soul has for body
An unconquered fire.
Trickle to the west , trickle
Rosewater and lava
Where sorrow is a cloud
Raining skies of love.
Turn to the west, turn
Wild pear and aspalathus,
Where blood is wine
Of some homeless god.

Panagiotis Xourafas

Αίτιον Τόλμης - Cause Of Boldness

2011-12-11T20:37:00.000+02:00

Loss of forests followed

Bending of smiles.

They did not quail ,however

Vertebrae of shine.

Us, they said,

Have midday as our aid

And dry cut cobs

Of mid August.

Costas Mavroudis

Δίλημμα - Dilemma

2011-12-10T22:39:00.002+02:00

Που να σταθώ

για ν' αγναντέψω, τη ζωή μου;

αυτή την άγνωστη!

Πως να στερήσω

το πέταγμα στη φαντασία μου;

αυτή την ατέλειωτη!

Με τι να χορτάσω,

την απορία μου;

αυτή την αχόρταγη!

Κι όμως αρνηθήκαν να μας πουν

την Αλήθεια

για να τρομάζουμε!

Κάθε φορά στο αντίκρυσμά της

(μας συνεπήρε κι η άγνοια!)

Και τώρα σε τι να πιστέψουμε.

Στην Αλήθεια

ή στο «καθιερωμένο;»

..................

Where should I stand and gaze on my life?

this stranger one!

How can I stop my imagination from flying?

this endless one!

With what can I fill my query?

this insatiable one?

And yet they refused to tell us

the Truth

so as to be scared!

Every time on its sight

(Ignorance amazed us!)

And now, what to believe.

In Truth

or in "the established" ?

Stratos Dukakis

Ανόητο Τραγούδι - Canción Tonta

2011-12-05T22:44:00.001+02:00

Μαμά.

Θέλω να γίνω ασήμι.

Γιέ μου.

Θα κρυώνεις πολύ.

Μαμά.

Θέλω να γίνω νερό.

Γιέ μου.

Θα κρυώνεις πολύ.

Μαμά.

Κέντησε με στο μαξιλάρι σου.

-Αυτό είναι υπέροχο!

-Τώρα αμέσως!

.....................

Mamá.

Yo quiero ser de plata.

Hijo,

tendrás mucho frío.

Mamá.

Yo quiero ser de agua.

Hijo,

tendrás mucho frío.

Mamá.

Bórdame en tu almohada.

¡Eso sí!

¡Ahora mismo!

Federico Garcia Lorca

Socrates Brasileiro Sampaio De Souza Vieira De Oliveira (1954-2011)

2011-12-04T17:50:00.009+02:00

Υπήρξε ενας ποδοσφαιριστής

Ένας αληθινός καλλιτέχνης της μπάλας,

Ένας πολιτικός ακτιβιστής

Ένας γιατρός παιδίατρος και αθλητίατρος
Ένας θαυμαστής τού Τσε και του Λένον
Ένας ιδρυτής της "Κορινθιακής Δημοκρατίας"

Ένας φιλόσοφος, λατρης της Ελλάδας

Ένας θρύλος, ένα εθνικό σύμβολο

Ένας σπουδαίος άνθρωπος.

Αντίο Σώκρατες...

Socrates Bio :
(GRE) http://www.enet.gr/?i=news.el.a8lhtismos&id=329606
(ENG) http://www.dailymail.co.uk/sport/football/article-2069755/Socrates-dead-Brazil-football-legend-dies-57-following-short-illness.html

Socrates Best Goal:

http://www.youtube.com/watch?v=Vkq4fVKzibY&feature=player_embedded

Panagiotis Xourafas

Ο Άνεμος Και Η Ψυχή - El Viento Y El Alma

2011-12-04T16:16:00.002+02:00

Με τέτοια σφοδρότητα τού ανέμου
Έρχεται από τη θάλασσα, τούς ήχους τους
Εξαπλώνοντας στοιχειωδώς
Τη σιωπή της νύχτας.

Μονος στο κρεβάτι σου,θα ακούς
Επίμονα στο τζάμι
Να παίζει, κλαίοντας και καλώντας
Κάποιος να χαθεί.

Αλλά δεν είναι αυτος που αγρύπνια
Εχει, αλλά μιά άλλη δύναμη
Ότι το σώμα σου είναι τώρα φυλακή
Όχι σαν άνεμος ελεύθερo,αυτό θυμήσου.

............................

El viento y el alma
Con tal vehemencia el viento
viene del mar, que sus sones
elementales contagian
el silencio de la noche.

Solo en tu cama le escuchas
insistente en los cristales
tocar, llorando y llamando
como perdido sin nadie.

Mas no es él quien en desvelo
te tiene, sino otra fuerza
de que tu cuerpo es hoy cárcel,
fue viento libre, y recuerda.

Luis Cernuda

Ο Πλακούντας Τού Ροδιού - Pomegranate's Placenda

2011-12-03T21:23:00.001+02:00

Μ' ένα λιόκλαδο

Κι' ένα λιοβασίλεμα σαν

Δυό χείλη ξουραφιών

Σχίσαμε τον ορίζοντα

Πληρώσαμε τις τομές

Με σπέρμα αθάνατο

Αποκαλύψαμε τα θεμέλια

Γεννήσαμε απ' το κενό

Τον πλακούντα τού ροδιού

Και εκατό μικρές φωτιές.

Πάντα στ' αψηλά μας όνειρα

Υπάρχει ένα χαμηλό σπίτι

Όπου τα παιδιά γελούν

Παίζοντας στην αυλή κατι

Σαν παιχνίδι δίχως τέλος

Στο χορικό τού ανέμου κατι

Σαν περιδίνηση ψυχής

Στην φωτοχόο ακτίνα

Τού μέλλοντος κύκλου

Που συνεχίζει να υπάρχει

Ακριβώς γιατί δεν λογίζεται

Ότι υπάρχει.

....................

With an olive branch

And a sunset like

Two razor edges

We tore horizon

Filled the incisions

With immortal sperm

Revealed the foundations

We gave birth out of vacuum

Pomegranate's placenda

And a hundred of tiny fires.

Always in our sky high dreams

There is a low ceiling house

Where the children laugh

Playing in the yard something

Like a vortex of souls

In a radius of pouring light

Of the future circle,

That goes on existing

Exactly because it is not considered

To be existing.

Panagiotis Xourafas

Φόροι - Taxes

2011-11-27T22:00:00.002+02:00

Βάλετε φόρους βάλετε εις την πτωχή μας ράχη, ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα, σεις το κρασί και τον καπνό που πίνετε μονάχοι, κι εμείς να σας κοιτάζουμε με μάτι σαν γαρίδα.
Βαριά φορολογήσετε και το νερό που τρέχει, βάλετε φόρους, βάλετε,
η πλάτη μας αντέχει.
Ό,τι καλό κι αν έχουμε επάνω σας ας μείνει, στα πρόσωπά μας ας χυθεί του μαρασμού το χρώμα, μ’ εμάς το ισοζύγιο του έθνους μας ας γίνει, φορολογήστε και αυτή τη σάρκα μας ακόμα, του σώματός μας
κόβετε καμιά παχιά λωρίδα, και τρώγετέ την
λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.
Ό,τι κι αν τρώγουν οι πτωχοί το έθνος ας τα τρώγει,
ό,τι κι αν πίνουν οι πτωχοί το έθνος ας τα πίνει,
χορταίνετε σαν Λούκουλοι μ΄εμάς το σκυλολόγι,
κι εμείς θα σας γνωρίζουμε γι΄ αυτό ευγνωμοσύνη.
Τέτοιοι χωριάτες που ‘μαστε αντέχουμε εις όλα,
και ούτε τόσον εύκολα τινάζουμε τα κώλα.
Πρέπει να είναι οι πολλοί πτωχοί και πεινασμένοι,
και οι ολίγοι πάντοτε να βρίσκονται χορτάτοι,
πρέπει να στέκουν οι πολλοί στα σπίτια των κλεισμένοι,
και οι ολίγοι να πηδούν επάνω στο παλάτι.
Πρέπει ο κόσμος ο πολύς να δέχεται τα βάρη,
κι ο λιγοστός επάνω του κανένα να μην πάρει.
Μ’ αυτό το νόμο έζησε ο κόσμος και θα ζήσει,
τη δύναμη του προσκυνά η κάθε κοινωνία.
Δεν ημπορεί καθένας μας βεβαίως να πλουτίσει,
γιατί του κόσμου έπειτα χαλά η αρμονία.
Φτώχεια και πλούτος – ζήτημα του καθενός αιώνος:
Ιδού το τέλος κι η αρχή τού φοβερού αγώνος.
Λοιπόν κανένας πρόστυχος κεφάλι μη σηκώσει,
για τόσα νομοσχέδια μη βγάλει τσιμουδιά,
εις της πατρίδας τον βωμόν το αίμα του ας δώσει,
χωρίς ν’ αφήσει στεναγμόν η μαύρη του καρδιά.
Κι αν τώρα πάλιν έπεσε απάνω του ο κλήρος,
πρέπει και πάλι να φανεί γενναίος-μάρτυς-ήρως.

.......................

Put taxes on our poor shoulders,
Water with our blood our sick country
You drink wine and smoke tobacco alone
while we look at you with shrimp like eyes
Heavy tax running water too
Yes,put taxes, our shoulders bear.

Any good we have, may you have it
In our faces may the colour of decay be poured
Let us make the balance of our country

Put taxes even on our flesh
cut some thick strip from our body
and eat it greedily along with our homeland.

Whatever the poor eat may the nation eats
Whatever the poor drink may the nation drinks
You get your fill as Lucullus with us being rabble
and we will offer you gratitude for this.

Being strong peasants we can bear a lot

and not so easily we shake our butts

Most people must be poor and hungry

and few people always full
Most people must be staying at home
and few can jump in the Palace.
Most people have to accept the burden
and few can carry no burden at all.

By this law, people lived and shall live
Society worships its strength
Not everyone certainly can be rich
because this ruins the world harmony
Poverty and Wealth - a question of each century:
Behold the end and the beginning of the ferocious battle

Well no, no son of a bitch lifts his head
for so many bills do not speak at all
On the altar of fatherland, will give his blood
without his black heart leaving a sigh.

And if the draw is once more for him
He should again be brave - martyr - hero.

George Souris

17 Νοεμβρίου 2011

2011-11-17T19:09:00.003+02:00

Μικρός Τύμβος

Δίχως τουφέκι και σπαθί, με το ήλιο στο μέτωπο,

υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το Ποίημα.

Απλώνοντας το χέρι μου δεν φτάνει ως εκεί
που ωραία λουλούδια τις μορφές σας
Λιτανεύει ο αέρας της αρετής. Ω παιδιά μου,

Μπροστά σ’ αυτό το ποίημα μετράει μόνο η σιωπή.

Small Tomb

Without a rifle and a sword, with the sun on your forehead

turned into both heroes and poets. You are the Poem.

Spreading my hand can't reach over there

to your beautiful shapes like flowers

in this litany of virtuous air. Oh, my young ones,

In front of this poem only silence counts.

Nikiforos Vrettakos

Η Πόρτα Της Χαραμάδας - The Door Of The Crevice

2011-11-17T01:48:00.000+02:00

Η πόρτα της χαραμάδας

Ανοιγοκλείνει μιά σκιά

Στο γυμνό χέρι της το διαβατήριο

Στιλπνό, λάμπει το δέρμα της αυγής,

Από το τζάμι της κλινάμαξας

Ταξιδεύει στα μάτια σου σαν φως,

Και σού μιλά τα βράδια

Τυφλός κι'αν είσαι -

πάλι δυό φορές θεός,

Μήν κλαίς, όχι μην κλαίς

Αρκεί που την αλόη φρόντισες

Μπρος στη βεράντα τ'ουρανού.

.........................

The door of the crevice

opens and closes a shadow

In its bare hand lies the passport

Lucent, shining on aurora's skin,

Through the pane of the sleeper wagon

Travels in your eyes like light,

And talks to you at nights

Even if you are blind -

You are two times a god,

Don't cry, no don't you do

It was enough taking good care of

The aloe, in front of the sky terrace.

Panagiotis Xourafas

Τα Τρίτα Σλόγκαν - The Three Slogans

2011-11-16T21:06:00.000+02:00

Απο εκεί πού στεκόταν ο Γουίνστον

μπορούσε να διαβάσει, πανω στο

λευκό του πρόσωπο σε καλλιγραφία

τα τρία σλόγκαν τού Κόμματος:

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΙΑ

Η ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.

.....................

From where Winston stood it was

just possible to read, picked out

on its white face in elegant lettering,

the three slogans of the Party:
WAR IS PEACE
FREEDOM IS SLAVERY
IGNORANCE IS STRENGTH.

George Orwell

Επιστολή Σε Ένα Κυνηγό - An Epistle To A Hunter

2011-11-14T22:46:00.000+02:00

Είσαι στα ίχνη ενός μεγάλου θηράματος

μην αφήνεις τα αρώματα της άνοιξης

να σε παραπλανήσουν.

Δάχτυλα κάτω στο γρασίδι

φτιάχνουν παγίδες

και φίδια απορροφούν τα μάτια

Μην αφήνεις να σε μπερδεύουν

οι υποσχέσεις του καθάριου νερού

Γιατί οι δρόμοι αλλάζουν το ηλιοβασίλεμα

και δεν θα αναγνωρίζεις το σπίτι σου

Ω, κυνηγέ, ο σκύλος σου
έχει δωροδοκηθεί με μήλα,
ονειρέψου κάτω από το γέρικο δέντρο.

........................

You are on the trail of a big beast

do not allow the perfumes of spring

to delude you

Fingers beneath the grass make traps

and snakes suck out eyes

Do not allow to get confused

by the promises of clear water

For streets change at sunset

and you will not recognize your home

Oh, hunter, your dog has been bribed

with apples, dream under the elder-tree.

Goran Djordjevic

Ουτοπία - Utopia

2011-11-14T20:45:00.001+02:00

Ένας παγκόσμιος χάρτης που δεν περιλαμβάνει την Ουτοπία δεν αξίζει
ούτε ματιά, καθώς παραλείπει
τη μόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα
αποβιβάζεται πάντα.

.................................................

A map of the world that does

not include Utopia is not worth
even glancing at, for it leaves out
the one country at which
Humanity is always landing.

Oscar Wilde

Χρονοδιάγραμμα - Timetable

2011-11-07T22:14:00.001+02:00

Συχνά, θυμάμαι, οι μεγάλοι,

όταν ήμουν παιδί, μιλούσαν για

το μέλλον μου. Αυτό γινόταν συνήθως

στο τραπέζι. Αλλά εγώ ούτε τους πρόσεχα, ακούγοντας ένα πουλί έξω στο δέντρο.

Ίσως γι’ αυτό το μέλλον μου

άργησε τόσο πολύ: ήταν τόσο

αναρίθμητα τα πουλιά και τα δέντρα.

..............................

Quite often, I remember, old people,

when I was a child, talked about my future.

This happened mainly around the table.

But I didn't listened to them, while listening

to a bird out in the tree. Maybe this is why

my future took so long: birds and trees
were so numerous.

Tasos Livaditis

2010 - Selections

2011-11-04T23:55:00.003+02:00

1. Το Πρωί (In The Morning) - Manolis Anagnostakis

http://panosx.blogspot.com/2010/01/morning.html

2. O Aυτόχειρας (Suicide) - Jorge Luis Borges

http://panosx.blogspot.com/2010/02/o-suicide-jorge-luis-borges.html

3. Ηξερα Κάποιους (I Knew Some People) - Panagiotis Xourafas

http://panosx.blogspot.com/2010/03/i-knew-some-people.html

4. Μικρός Ναυτίλος (Little Nautilus XIV) - Odysseas Elytis

http://panosx.blogspot.com/2010/04/little-nautilus-xiv.html

5. Γέφυρες (Μostovi) - Miroslav Antić
http://panosx.blogspot.com/2010/05/mostovi.htm
6. Γυμνάσματα (Trainings) - Manos Hatzidakis

http://panosx.blogspot.com/2010/06/trainings.html

7. La Guitarra - Federico Garcia Lorca

http://panosx.blogspot.com/2010/07/la-guitarra.html

8. Ο Αγχίσης Στούς Ώμους (Anchises On His Shoulders) - Horacio Castillo

http://panosx.blogspot.com/2010/08/anchises-on-his-shoulders.html

9. Σονέτο Μάλλον Απαισιόδοξο (A Sonnet S...) - Nikos Engonopoulos

http://panosx.blogspot.com/2010/09/sonnet-somewhat-pessimistic.html

10. Aυτή Η Ανεργία! (Diese Arbeitslosigkeit!) - Bertold Brecht

http://panosx.blogspot.com/2010/10/bertolt-brecht-diese-arbeitslosigkeit.html

11. Τρία Σύντομα Ποιήματα - Nikiforos Vrettakos
http://panosx.blogspot.com/2010/11/blog-post.html

Φθινοπωρινό Τοπίο - Autumn Landscape

2011-11-04T20:00:00.000+02:00

Λυσάει ένας διαβολεμένος αέρας

κι η βροχή δεν πέφτει

δύο διάβολοι αλληλοξεσκίζονται

δύο σκυλιά αλληλοσπαράζονται

φέτος δεν πήγα εξοχή

τού χρόνου όμως θα πάω

από την οδό Αναπαύσεως

αυξήθηκαν τα ασφάλιστρα

αυξήθηκαν οι βενζίνες

προσέχετε τούς νεκρούς!

και τώρα αρχισε να πέφτει η βροχή.

...................

Α wind from hell is raging

and rain is not pouring

two devils rip each other

two dogs tear each other to pieces

this year I didn't go the country

but next year I will go

to Rest In Peace street

premiums are high

fuels prices are high

take care of the dead!

and now the rain begins to fall.

Miltos Sachtouris

Κουράγιο - Courage

2011-10-31T23:23:00.000+02:00

Κουράγιο είναι η αντίσταση στο φόβο,

στην εξουσία τού φόβου- όχι στην απουσία τού φόβου.

..........................

Courage is resistance to fear,

mastery of fear- not absence of fear.

Mark Twain

Περιμένοντας Τους Βαρβάρους - Waiting For The Barbarians

2011-10-30T17:35:00.000+02:00

Και τώρα τι θα γένουμε ΜΕ τους (Βαυαρούς) Βαρβάρους;

Οι δικοί μας τόσα χρόνια τώρα ήσαν μια κάποια λύσις...

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

What are we waiting for, assembled in the forum?

The barbarians are due here today.

Why isn't anything happening in the senate?
Why do the senators sit there without legislating?

Because the barbarians are coming today.

What laws can the senators make now?

Once the barbarians are here, they'll do the legislating.

Why did our emperor get up so early,
and why is he sitting at the city's main gate
on his throne, in state, wearing the crown?

Because the barbarians are coming today

and the emperor is waiting to receive their leader.

He has even prepared a scroll to give him,

replete with titles, with imposing names.

Why have our two consuls and praetors come out today
wearing their embroidered, their scarlet togas?
Why have they put on bracelets with so many amethysts,
and rings sparkling with magnificent emeralds?
Why are they carrying elegant canes
beautifully worked in silver and gold?

Because the barbarians are coming today

and things like that dazzle the barbarians.

Why don't our distinguished orators come forward as usual
to make their speeches, say what they have to say?

Because the barbarians are coming today

and they're bored by rhetoric and public speaking.

Why this sudden restlessness, this confusion?
(How serious people's faces have become.)
Why are the streets and squares emptying so rapidly,
everyone going home so lost in thought?

Because night has fallen and the barbarians have not come.

And some who have just returned from the border say

there are no barbarians any longer.

And now, what's going to happen to us without barbarians?
They were, those people, a kind of solution.

Poetry: Constantine Cavafy
Video: Dimitris Liantinis (http://youtu.be/lpji93Cl4qo)

Η Μοναξιά - Loneliness

2011-10-29T15:01:00.000+03:00

Η μοναξιά...
δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλιών «καλών» καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσιο βλέμμα κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι -Αγ. Βαρβάρα -Κοκκινιά
Τούμπα -Σταυρούπολη -Καλαμαριά
Κάτω απ' όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας

κατεβάζει μ' αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοκτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό ανάσα ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης -εδώ κοντά είν' η Κοτζιά-
ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατέλειωτα χιλιόμετρα Εθνική Οδός- Κέντρον
στα γαντζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω απ' τα κεφάλια σας

γυρίζει γυρίζει γυρίζει γυρίζει

...........................

Loneliness
does not have the saddened colour
of the cloudy bimbo in her eyes.
She does not stroll abstractly and self-content
Shaking her hips in concert halls
And in frozen museums.
She is not the yellow cadres of “good” old times
And naphthalene in granny’s chests
Rosy ribbons and straw hats.
She does not open her legs

with fake small laughers
A cow’s gaze rhythmic sighs
And assorted underwear.
Loneliness
Has the colour of Pakistanis, this loneliness
And she is counted inch by inch
Along with their pieces
In the bottom of the light-shaft.
She stands patiently queuing
Bournazi -Santa Barbara -Kokkinia
Touba -Stavroupoli -Kalamaria
Under all weathers
With a sweaty head.
She ejaculates screaming and
smashes the front windows with chains
She occupies the means of production
She blows up private property
She is a Sunday visit in prison
Same step in the yard revolutionaries
and penal prisoners
She is sold and bought
minute by minute, breath by breath
In the slave markets of the earth -Kotzia square is nearby-
Wake up early.
Wake up to see it.
She is a whore in the rotten-houses
The german drill for conscripts
And the last
Endless miles of the national highway towards the centre
In the suspended meats from Bulgaria.
And when her blood clots and she can take no more
Of her kind being sold so cheaply
She dances barefoot on the tables a zeibekiko
Holding in her bruised blue hands
A well sharpened axe.
Loneliness,
Our loneliness I say. Its our loneliness
I am speaking about,
Is a axe in our hands
That over your heads is revolving
revolving revolving revolving

Katerina Gogou

ΟΧΙ

2011-10-28T21:26:00.000+03:00

Rough Sea

2011-10-21T21:01:00.001+03:00

Στην τρικυμία

Η θάλασσα δεν έχει

Χρώμα. Δεν έχει ούτε

Σώμα. Δεν έχει στην πνοή

Αλμύρα. Δεν έχει άρωμα αυτή η

Μοίρα. Δεν έχει ίχνος

Λησμονιά. Δεν έχει

Άσπρα τα πανιά. Δεν έχει

Άσμενη ακτή. Δεν έχει στο βυθό

Καταπακτή. Δεν έχει

Όμορφη λαλιά. Δεν έχει καν

Πουλιά. Δεν έχει γοργόνες

Αλγηδόνες μήτε υδρόβια

Τέρατα. Εχει μονάχα

Ορμή. Μέχρι τα

Πέρατα.

............

In the storm

Sea has no

Colour. Has not a

Body. Has no saltiness in

Breath. This fate of hers has no

Aroma. Has no trace of

Oblivion. Has no

White sails. Has no

Cheerful coast. In the bottom, has no

Hatch. Has no

Beautiful voice. Not even has

Birds at all. Has neither mermaids of

Pleasure and pain nor aquatic

Monsters. She only has

Rush. To the

Ends.

Panagiotis Xourafas

Kyrie

2011-10-06T16:32:00.000+03:00

Ibland slog mitt liv upp ögonen i mörker.

En känsla som om folkmassor drog genom gatornai

blindhet och oro på väg till ett mirakel,

medan jag osynligt förblir stående.

Som barnet somnar in med skräck

lyssnande till hjärtats tunga steg.

Långt, långt tills morgonen sätter strålarna i låsen

och mörkrets dörrar öppnar sig.

.........................

Μερικες φορές η Ζωή χτυπά στα μάτια μου στο σκοτάδι.

Ένα συναίσθημα σαν να ξεχύνεται ο όχλος στους δρόμους

της τυφλότητας και της φροντίδας καθ' οδόν γιά ένα θαύμα'

ενώ είμαι αόρατος και παραμένω όρθιος.

Καθώς το παιδί πέφτει έντρομο να πλαγιάσει

ακούοντας της καρδιάς του τα βαριά βήματα.

Πέρα,πέρα μακριά, μέχρι να ξεκλειδώσουν οι αχτίνες

του πρωινού, κι' η σκοτεινή πόρτα ανοιξει.

Tomas Tranströmer

(Nobel In Literature, 2011)

Δεν Eίμαστε Ποιητές - We Are Not Poets

2011-09-06T20:44:00.000+03:00

Δεν είμαστε ποιητές σημαίνει φεύγουμε

Σημαίνει εγκαταλείπουμε τον αγώνα

Παρατάμε τη χαρά στους ανίδεους

Τις γυναίκες στα φιλιά του ανέμου

Και στη σκόνη του καιρού

Σημαίνει πώς φοβούμαστε

Και η ζωή μας έγινε ξένη

ο θάνατος βραχνάς

..................

We are not poets means we go

Means we give up the fight

We leave joy to the clueless

And girls to the wind's kisses

And the dust of time.

It means that we fear

And our life has been a stranger

Death has been a nightmare.

Giorgos Sarantaris

Θερμοπύλες - Thermopylae

2011-08-13T21:31:00.000+03:00

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες

δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία

γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε

πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

...........................

Honor to those who in the life they lead
define and guard a Thermopylae.
Never betraying what is right,
consistent and just in all they do
but showing pity also, and compassion;
generous when they are rich, and when they are poor,
still generous in small ways,
still helping as much as they can;
always speaking the truth,
yet without hating those who lie.

And even more honor is due to them
when they foresee (as many do foresee)
that in the end Ephialtis will make his appearance,
that the Medes will break through after all.

Constantine Cavafy

Aνδρείκελα - Dummies

2011-08-08T23:09:00.001+03:00

Σαν να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη.
Σαν να μένουμε ακόμα στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω κι ούτε μια μαρμαρυγή.
άνθρωποι στων άλλων τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό
ανδρείκελα στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα, κοιτώντας παθητικά τ' αστέρια.

Μακρινή τώρα είναι για μας η κάθε χαρά.
Η ελπίδα και η νιότη έννοια αφηρημένη.
άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε παρά
ο όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός
κι άμα δεν ήταν η βαθιά λύπη μες στο σώμα
κι άμα δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός πόνος μας να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα.

..............................

As if we never came in this land.
As if we still remain in inexistence.
Darkness around and nor a shimmer.
Men in the imagination of the others.

Created by paper and hesitation
dummies in the two blind hands of destiny,
we dance, we accept the deception,
lifelessly, looking passively at the stars.

Distant is for us every delight now.
Hope and youth abstract meanings.
Nobody else knows that we’re here
despite of him that steps over us while he passes.

So many years have passed, time has passed
and if the deep sorrow wasn’t in the body
and if our true pain wasn’t in the soul
telling that we still exist.

Kostas Kariotakis

Θερινό Ηλιοστάσι Γ' - Summer Solstice C'

2011-08-06T21:19:00.000+03:00

Κι όμως σ᾿αυτο τον ύπνο
τ᾿όνειρο ξεπέφτει τόσο εύκολα
στο βραχνά.
Όπως τὸ ψάρι ποὺ άστραψε κάτω απ'τὸ κύμα
καὶ χώθηκε στο βούρκο τού βυθού
ή χαμαιλέοντας όταν αλλάζει χρώμα.
Στην πολιτεία ποὺ έγινε πορνείο
μαστροποί καὶ πολιτικιὲς
διαλαλούν σάπια θέλγητρα·

η κυματόφερτη κόρη
φορεί τὸ πετσὶ τής γελάδας
γιὰ να τὴν ανεβεί το ταυρόπουλο·
ο ποιητὴς
χαμίνια τού πετούν μαγαρισιὲς
καθὼς βλέπει τ᾿αγάλματα να στάζουν αίμα.
Πρέπει να βγείς απὸ τούτο τὸν ύπνο·
τούτο το μαστιγωμένο δέρμα.

...................

And in this sleep often

dream comes down easily

into nightmare.

As the fish flashed under the wave

and nestled down in the mire of the deep

or the chameleon when changing colour.

In the state that became a brothel

whoremongers and policies

blare rotten lures'

the wave sent daughter

wears the skin of a cow

so as the bull bestrides her'

the poet

gamins throw filths on him

as he watches statues bleeding.

You have to escape this sleep'

this whipped skin.

Giorgos Seferis

Δώρο Ασημένιο Ποιήμα - Gift Silver Poem

2011-07-31T23:21:00.000+03:00

Ξέρω πως είναι τίποτε όλ’ αυτά και πως

η γλώσσα που μιλώ δεν έχει αλφάβητο

Αφού και ο ήλιος και τα κύματα
είναι μια γραφή συλλαβική
που την αποκρυπτογραφείς
μονάχα στους καιρούς της λύπης
και της εξορίας

Κι η πατρίδα μια τοιχογραφία
μ’ επιστρώσεις διαδοχικές φράγκικες
ή σλαβικές που αν τύχει και βαλθείς
για να την αποκαταστήσεις

πας αμέσως φυλακή και δίνεις λόγο
Σ’ ένα πλήθος Εξουσίες ξένες
μέσω της δικής σου πάντοτε

Όπως γίνεται με τις συμφορές

Όμως ας φανταστούμε
σ’ ένα παλαιών καιρών αλώνι

που μπορεί να ‘ναι και σε

πολυκατοικία ότι παίζουνε παιδιά
και ότι αυτός που χάνει

Πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς
να πει στους άλλους
και να δώσει μιαν αλήθεια

Οπόταν βρίσκονται στο τέλος
όλοι να κρατούν
στο χέρι τους ένα μικρό

Δώρο ασημένιο ποίημα.

..........................

I know that all this is worthless and that the language

I speak doesn't have an alphabet

Since the sun and the waves are a syllabic script

which can be deciphered only in the years of sorrow and exile

And the motherland a fresco with successive overlays

frankish or slavic which, should you try to restore,

you are immediately sent to prison and

held responsible

To a crowd of foreign Powers always through

the intervention of your own

As it happens for the disasters

But let's imagine that in an old days' threshing-floor

which might be in an apartment-complex children

are playing and whoever loses

Should, according to the rules, tell the others

and give them a truth

Then everyone ends up holding in his

hand a small

Gift, silver poem.

Odysseas Elytis

Θάλασσα Λανθασμένη - Unjust Sea

2011-07-31T22:52:00.001+03:00

Θάλασσα λανθασμένη

δεν γίνεται

........................

A sea can't be
unjust

Odysseas Elytis

Χελιδόνια - Swallows

2011-07-31T22:35:00.001+03:00

Κείνο που σού προσάπτουνε

τα χελιδόνια

είναι η άνοιξη πού δεν έφερες

...................

What swallows accuse you for

is the spring you did not bring

Odysseas Elytis

Στο Λιβυκό - In Libyan Sea

2011-07-29T00:53:00.000+03:00

Κι έτσι σιγά να ταξιδεύουμε
στου Νότου τα νερά
τρελά πουλιά μεταναστεύουμε
σε μέρη πιο ζεστά.

Μέσα στους ήλιους που χανόμαστε
κατρακυλούν οι ελιές
σε θαλασσοσπηλιές κρυβόμαστε
να χτίσουμε φωλιές.

Στο Λιβυκό μεθάει ο Αύγουστος
με δυο φεγγάρια φως
στου Ανέμου τ' ανοιχτό παράθυρο
με σεργιανά ο καιρός

Απ' την αρχή πλάθοντας όνειρα
στο βλέμμα σου θωρώ
βράχους σπηλιές και μέρη απόμερα
μέσα τους να χαθώ

Φως της αλμύρας κάθε δειλινό
του Νότου τα νερά
με σεργιανούν σαν το παλιό καιρό
σε μέρη μυστικά

Στο Λιβυκό μεθάει ο Αύγουστος
με δυο φεγγάρια φως
στου Ανέμου τ' ανοιχτό παράθυρο
με σεργιανά ο καιρός.

......................

Lets travel so slowly
in the Southern waters
crazy birs emmigrating
in warmer places.

In the suns we get lost in
olive trees roll
we hide ourselves in sea caves
to build caves.

Augtst gets drunk in Libyan sea
with two moons full of light
in the Winds' open window
time carries me .

Making dreams from the start
I stare in your look
rocks, caves and deserted places
may I get lost in them.

Light of saltiness every evening
the Southern waters
take me back just like the old times
in secret places.

Augtst gets drunk in Libyan sea
with two moons full of light
in the Winds' open window
time carries me.

Poetry/Lyrics : Giorgos Baklavas
Music : Giannis Ioannou
Song : Calliopi Vetta
Video : http://www.youtube.com/watch?v=7hpGRspKbic

Ελεγείο - Elegy

2011-07-21T21:04:00.000+03:00

Στη φωτιά του ματιού σου
θα χαμογέλασε κάποτε ο Θεός
Θα 'κλείσε την καρδιά της η άνοιξη
σα μιας αρχαίας ακρογιαλιάς
μαργαριτάρι.
Τώρα καθώς κοιμάσαι λαμπερός
Στους παγωμένους κάμπους
που οι αγράμπελες
Γίναν βαλσαμωμένα φτερά
μαρμάρινα περιστέρια
Βουβά παιδιά της απαντοχής —
Ήθελα να 'ρθεις μια βραδιά σα βουρκωμένο σύννεφο
Άχνη της πέτρας πάχνη της ελιάς
Γιατί στο αγνό σου μέτωπο
Κάποτε θα 'βλεπα κι εγώ
Το χιόνι των προβάτων και των κρίνων
Μα πέρασες απ' τη ζωή σαν ένα δάκρυ της θάλασσας
Σα λαμπηδόνα καλοκαιριού και στερνοβρόχι του Μάη
Κι ας ήσουν μια φορά κι εσύ ένα γεράνιο κύμα της
Ένα πικρό βότσαλο της
Ένα μικρό χελιδόνι της σ' ένα πανέρημο δάσος
Χωρίς καμπάνα τη χαραυγή χωρίς λυχνάρι το απόβραδο
Με τη ζεστή σου καρδιά γυρισμένη στα ξένα Στα χαλασμένα δόντια της άλλης ακρογιαλιάς
Στα γκρεμισμένα νησιά της αγριοκερασιάς και της φώκιας.

.....................................................

Some time God must have smiled at the fire inside your eye
The Spring must have clasped its heart like an ancestral seashore's pearl.
Now as you sleep shining
In the frozen fields where the wild grapevines
Turned into embalmed wings, marble pigeons,
Silent children of anticipation --
I wish you would arrive one evening like a tearful cloud,
Stone's vapor, olive's rime
For on your chaste forehead
Sometimes I would see
The snow of sheep and lilies
But you went through life like a tear of the sea
Like a Summer's shine and May's last rain
Despite of you too having once been one of her mauve waves
A bitter pebble of hers
A small swallow out of her into a desolate forest
With no bell's sound at dawn, no lantern's light at dusk
With your warm heart turned abroad
Toward the worn teeth of the alien seashore
Toward the wrecked isles of seals and wild cherry trees.

Nikos Gatsos

Photo : Palaiochora, Crete

As If The Sea Should Part

2011-07-16T18:29:00.000+03:00

Άν μέριαζε έτσι η Θάλασσα

Καί αποκάλυπτε μιάν άλλη Θάλασσα

Και η δεύτερη...μιάν άλλη... και οι Τρείς

θα έκαναν υποθετικά ένα σύνολο ...

Απο περιόδους Θαλασσών...

Ανεξερεύνητων Ακτών...

Γι' Αυτές θα ήταν το Πέρας των Θαλασσών...

Η Αιωνιότητα...είναι Αυτές.

.......................

As if the Sea should part

And show a further Sea

And that ...a further ...and the Three

But a presumption be...

Of Periods of Seas...

Unvisited of Shores...

Themselves the Verge of Seas to be...

Eternity... is Those...

Emily Dickinson

Ευρώπη - Europa

2011-07-16T17:58:00.001+03:00

Και σιγά σιγά εκείνη έπαψε να φοβάται,
κι εκείνος προσέφερε το στήθος του
στα παρθενικά της χάδια,

Και τα κέρατά του να τους τυλίξει
με άνθινες γιρλάντες,

Μέχρι που η πριγκίπισσα τόλμησε
να ανέβει στην πλάτη του,

Χωρίς να το καταλάβει, καβαλίκεψε
του χαϊδεμένου ταύρου της την πλάτη,

Τότε αργά-αργά κατεβαίνοντας
την πλατιά στεγνή παραλία,

Πρώτα στα ρηχά νερά
ο μεγάλος θεός πάτησε

Τις απατηλές οπλές του,
κι ύστερα νωχελικά ξανοίχτηκε

Μέχρι που τη λεία του έφερε στην
ανοιχτή θάλασσα.

Φόβος γέμισε την καρδιά της καθώς,
όπως γύρισε πίσω το βλέμμα,
είδε να απομακρύνεται γρήγορα η άμμος.
Το δεξί της χέρι άρπαξε ένα κέρατο,
το άλλο ακούμπησε την πλάτη του.

Και ο χιτώνας της ανέμιζε στην αύρα του ανέμου.

.....................

And gradually she lost her fear, and he

Offered his breast for her virgin caresses,

His horns for her to wind with chains of flowers

Until the princess dared to mount his back

Her pet bull's back, unwitting whom she rode.

Then,slowly, slowly down the broad, dry beach,

First in the shallow waves the great god set

His spurious hooves, then sauntered further out

'til in the open sea he bore his prize

Fear filled her heart as, gazing back, she saw

The fast receding sands. Her right hand grasped

A horn, the other lent upon his back

Her fluttering tunic floated in the breeze.

Ovid

Break On Through...

2011-07-04T00:00:00.002+03:00

The most important kind of freedom

is to be what you really are. You trade in your reality for a role. You trade in your sense for an act. You give up your ability to feel, and in exchange, put on a mask.

There can't be any large-scale revolution until there's a personal revolution, on an individual level.

It's got to happen inside first.

............

Το πιο σπουδαίο είδος ελευθερίας είναι να είσαι αυτο που πραγματικά είσαι.

Πουλάς την αλήθεια σου γιά ένα ρόλο. Πουλάς την λογική σου γιά να υποκρίνεσαι. Εγκαταλείπεις την ικανότητα να αισθάνεσαι, και σε αντάλλαγμα, φοράς μιά μάσκα.

Δεν μπορεί να γίνει καμιά ευρείας κλίμακας επανάσταση αν πρώτα δεν γίνει
μιά προσωπική επανάσταση, σε ατομικό επίπεδο.
Πρέπει να γίνει εκ των έσω πρώτα.

Jim Morrison

(December 8, 1943 – July 3, 1971)

Η Περηφάνια Της Φωτιάς - The Pride Of Fire

2011-07-02T00:03:00.001+03:00

Ἄθλιος καιρὸς στὴ φοβερὴ πατρίδα μου
καὶ λίβας ἀνελέητος σκληρὸς τοῦ Ἰουλίου!

-Γιώργος Μαρκόπουλος

Ένα στιγμιαίο κροτάλισμα βλεφάρων

Οι πόρτες που γερνάν το χαμογέλιο σου

δωμάτια που έχουν στήσει ιερές γωνιές,

και μόνος λυτρωμένος ο ουρανός.

Περνάγαν σαν φαντάσματα οι ψυχές

κι' οι καλικάντζαροι πιασμένοι χέρι χέρι

η νύχτα αργεί πολύ να ρθεί απόψε

να κρύψει στο πικρό της πανωφόρι

το θλιμμένο βλέμμα της Αθηνάς,

καθώς σαλαγίζει των μαρμάρων

μέσα η περηφάνια της φωτιάς.

Θεά μου άλλο μην μοιρολογείς

Η γη αυτή που κινεί τους αιώνες

με τα γαλανά νήματα των μαιάνδρων της

ανθοβολεί απόψε σε ενα ζευγάρι μάτια.

........................

Α momentary eye-lids crackle
the gates that grow your smile old
rooms having set sacred corners,
and the only thing delivered is the sky.

Souls walked by like ghosts
and goblins hand in hand
the night comes slowly tonight
to hide in its bitter overcoat
the sad face of Athina,
while shivering inside the marbles
the pride of fire.

Oh, my goddess, don't mourn any more
This land that moves the centuries
with the azzure threads of its meanders,
tonight is blooming in a pair of eyes.

Panagiotis Xourafas

Compañero

2011-06-25T00:12:00.003+03:00

Ο αμερικανός ηθοποιός Πίτερ Φολκ, ο οποίος έπαιξε τον επιθεωρητή «Κολόμπο» στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά, πέθανε χθές,σε ηλικία 83 ετών.

Ο Φολκ έγινε διάσημος σε όλον τον κόσμο ερμηνεύοντας, στα 69 επεισόδια της σειράς, τον Κολόμπο, έναν χαλαρό αλλά ιδιοφυή ντετέκτιβ, λίγο μπερδεμένο με ψεύτικη αφέλεια.

Το διαβρωτικό χιούμορ του Κολόμπο, με το φθαρμένο μπεζ αδιάβροχο του, το Peugeot 403, το αιώνιο πούρο του, τις αμίμητες χειρονομίες του, όπως και τις συχνές αναφορές του στη "γυναίκα του", που δεν εμφανίζεται ποτέ, εξασφάλισαν στον Πίτερ Φολκ επιτυχία και συμπάθεια .

Γεννημένος στις 16 Σεπτεμβρίου του 1927 στη Νέα Υόρκη, ο Πίτερ Φολκ προερχόταν από εβραϊκή οικογένεια, με Ρώσο πατέρα και Τσέχα μητέρα.

Σε ηλικία τριών ετών, ένας κακοήθης όγκος τον αναγκάζει να χάσει το ένα του μάτι, γεγονός που εξηγεί τη θλίψη, που είχε μερικές φορές στο βλέμμα του.

Μετά την απόκτηση ενός Master Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Syracuse (Nέα Υόρκη), εργάζεται ως μάγειρας, και μετά από μια ανεπιτυχή προσπάθεια να ενταχθεί στην αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών των Η.Π.Α. (CIA), αρχίζει μια καριέρα ως κρατικός υπάλληλος στο Κονέτικατ (βορειοανατολικά). Εγκαταλείπει τη θέση του ξαφνικά το 1957, για το πάθος του, την κωμωδία.

Το ίδιο έτος 1957, αρχίζει την καριέρα του ως ηθοποιός, σε μια τηλεοπτική σειρά. Έγινε πραγματικά διάσημος με την ταινία "Η κόμισσα και ο γκάνγκστερ" του Φρανκ Κάπρα, που του εξασφάλισε το δεύτερο Όσκαρ του.

Συνολικά, έπαιξε σε 60 ταινίες, κυρίως του φίλου του Τζόν Κασαβέτη – «Σύζυγοι», του 1970, «Μια γυναίκα εξομολογείται» του 1974, και «Ο παίκτης» του Ρόμπερτ Αλτμαν του 1992.

Όμως από το 1968, και για 35 χρόνια, παραμένει αφοσιωμένος στον Κολόμπο. Το πρώτο επεισόδιο σκηνοθετεί ένας νεαρός άνδρας 25 ετών ο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Από τα 69 επεισόδια, ο Πήτερ Φολκ ήταν παραγωγός ή συμπαραγωγός στα 24. Το τελευταίο, το 2003, είχε τον τίτλο ο «Κολόμπο σέρνει το χορό».Εδώ και αρκετά χρόνια, ο Πίτερ Φολκ έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, και έζησε κάτω από την κηδεμονία της δεύτερης συζύγου του, Σέρα Ντανίζ.

Εγώ θα τον θυμάμαι από τα "Φτερά τού Έρωτα", όπου έπαιζε τον εαυτό του.
Tα παρακάτω λόγια μπορεσαν να πείσουν έναν άγγελο να "πέσει" στην Γη :

I can't see you,but I know you're here!
Δεν σε βλέπω, μα ξέρω πως είσαι εδώ!

I feel it.You've been hanging around since

Το νιώθω. Είσαι εδώ τριγύρω από τότε που

I got here. I wish I could see your face...
είμαι εδώ. Να μπορούσα να δω το πρόσωπό σου..

Just look into your eyes and tell you how
Να σε κοίταζα κατάματα και να σου έλεγα πόσο
good it is to be here. Just to touch something!
ωραία είναι να είσαι εδώ. Να αγγίζεις κάτι!

Here, that's cold! That feels good!
Εδώ, αυτό είναι κρύο! Νιώθεις όμορφα!
Here, to smoke, have coffee. And if you do it
Ελα κάπνισε,πιές καφέ. Και αν τα συνδυάσεις
together it's fantastic. Or to draw: you know,
μαζί είναι υπέροχο. Ή να ζωγραφίσεις: ξέρεις,
you take a pencil and you make a dark line,
παίρνεις ένα μολύβι και κάνεις μιά έντονη γραμμή,
then you make a light line and together it's a good line.
τότε κάνεις μιά αχνή γραμμή και μαζί είναι μιά καλή γραμμή.
Or when your hands are cold, you rub them together,

Ή όταν τα χέρια σου παγώνουν, τρίβεις το ένα με το άλλο,

you see, that's good, that feels good!
είναι ωραίο, θα δείς, τόσο ωραίο!
There's so many good things! But you're not here -
Υπάρχουν τόσα καλά πράγματα! Αλλά δεν είσαι εδώ-
I'm here. I wish you were here. I wish you could
Εγώ είμαι. Μακάρι να ήσουν κι' εσύ. Ας μπορούσες
talk to me. 'Cause I'm a friend.
να μου μιλήσεις. Επειδή είμαι φίλος.
Compañero!

Peter Falk's Biography : http://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Falk
Movie Scene : http://youtu.be/-U9kjN5ISDQ

Panagiotis Xourafas

Trinidad & Tobago (4/4/1974)

2011-06-19T23:26:00.003+03:00

Panagiotis Xourafas

Happy Birthday George

2011-06-16T22:18:00.001+03:00

Του… Οσίου Μνημονίου σήμερα (!!!) και σε συνδυασμό με τα γενέθλια του Γιώργου Παπανδρέου οι Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα έστησαν το δικό τους πάρτι. Μέσα στη Βουλή στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ η Βάσω Παπανδρέου ασκούσε έντονη κριτική στον πρωθυπουργό, ενώ απ’ έξω οι πολίτες τραγουδούσαν τα «Χρόνια Πολλά» στον Γ. Παπανδρέου για τα 59α γενέθλιά του!

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον εορτάζοντα Μνημονιακό πρωθυπουργό μας:

Το Θαύμα

Τι τέλεια κατσίκια τα κατσίκια.

Χτες γεννηθήκαν και πώς ξέρουν κιόλας

με τόση ακρίβεια

όλα τα κατσικίσια πράματα.

Θαρρείς και σπούδαζαν κατσικοσύνη

μια ολόκληρη αιωνιότητα.

Ποίηση : Γιάννης Υφαντής

(από το βιβλίο του "Μεταμορφώσεις του Μηδενός" ,
εκδόσεις ΑΧ, 2009)
Εικόνα 1: Ο Εορτάζων σε διαδήλωση του 2009
Εικόνα 2: Ο Αγιος Μνημόνιος

Ενα Καθήκον - A Task

2011-06-15T19:22:00.000+03:00

Με φόβο και τρέμοντας,

θαρρώ θα ολοκλήρωνα την ζωή μου

Μοναχά αν με έπειθα να κάνω

μιά δημόσια εξομολόγηση

αποκαλύπτοντας μιά απάτη,

δική μου και της εποχής μου:

Μας επιτράπηκε

να σκούζουμε στην γλώσσα

των νάνων και των δαιμόνων

Αλλά αγνά και γενναία λόγια

γενήκαν απαγορευμένα

Υπό τέτοια τιμωρία πικρή

έτσι που όποιος τολμούσε

να προφέρει κάτι τέτοιο,

Θεωρούσε τον εαυτόν του

έναν άνθρωπο χαμένο.

............................

In fear and trembling,

I think I would fulfill my life

Only if I brought myself

to make a public confession

Revealing a sham,

my own and of my epoch:

We were permitted

to shriek in the tongue

of dwarfs and demons

But pure and generous

words were forbidden

Under so stiff a penalty

that whoever dared

to pronounce one

Considered himself as

a lost man.

Czeslaw Milosz

Ευθύνη - Responsibility

2011-06-11T17:01:00.002+03:00

Ν΄αγαπάς την ευθύνη. Να λες,

εγώ μονάχος μου έχω χρέος

να σώσω τη Γη. Αν δεν σωθεί,

εγώ φταίω.

...............................

Do love responsibility. Say :

All by myself I have the duty

to save the earth. If not saved,

I am to blame for it.

Nikos Kazantzakis

Πινέλα - Brushes

2011-06-11T16:49:00.001+03:00

Έχεις τα πινέλα,

έχεις τα χρώματα,

ζωγράφισε τον παράδεισο

και μπες μέσα.

....................

You got brushes

you got colours,

so paint paradise

and get inside.

Nikos Kazantzakis

Ένα Έλατο - A Spruce Tree

2011-06-10T20:55:00.002+03:00

Ενα έλατο την νύχτα

Οταν κανείς δεν το προσέχει

Γίνεται βάρκα

Χωρίς κουπιά και μπράτσα.

Κάποτε κάποτε ακούς

Τον παφλασμό που κάνει

και το νερό τραντάζεται τριγύρω του.

.................

A spruce tree at night

When nobody notices

Becomes a boat

With no oars and arms.

Every now and then,you hear

The plop it makes

And the water is shaken around.

Gilles Subervielle

Ανακαλύπτοντας Ξανά Το Φως

2011-06-08T20:50:00.002+03:00

Όταν ζεις για μακρύ διάστημα

στο βάθος μιας σκοτεινής σπηλιάς
θα σιχαθείς το φως του ήλιου.

Και το πιθανότερο είναι ότι τελικά
τα μάτια σου θα χάσουν

τη δύναμη αν αντέχουν.
Να γιατί καταλήγουμε

να μισούμε το φως του ήλιου.

Wilhelm Reich